आप मुये मर गई दुनिया

మీరు మరణిస్తే మీకు సంబంధించినంత వరకు ప్రపంచం మరణించినట్లే - మనసు ద్వారా ఎప్పుడైతే పాత ప్రపంచము, ప్రాపంచిక వైభవములను త్యజిస్తామో, అనగా ప్రపంచము నుండి మరణిస్తామో, అప్పుడు మనకు సంబంధించినంత వరకు ఈ ప్రపంచమూ మరణించినట్లే - అనగా మరణించిన వ్యక్తి ఎలా అయితే ప్రాపంచిక సుఖదుఃఖములకు అతీతుడో, అలాగే జీవిస్తూనే మరణించిన బ్రాహ్మణ పిల్లలు సుఖదుఃఖాలు, నిందాస్తుతులు అన్నింటినుండీ అతీతముగా అనగా స్థితప్రజ్ఞులుగా ఉండాలి.

अगर आप मर जाओ तो आप के लिए जैसे दुनिया भी खत्म हो गई - जब मन से पुरानी दुनिया और दुनियावीं वैभवों को त्याग करते हैं अर्थात् जब दुनिया से मरते हैं, तब हमारे लिए जैसे कि यह दुनिया भी खत्म हो जाती है। किसी का मरना माना दुनियावीं बातों से, सुख दुःख से अतीत होना। ऐसे ब्राह्मण बच्चे भी सुख-दुःख, निंदा-स्तुति सबसे अतीत, सबमें एकरस बनना है।

ನೀವು ಸತ್ತಾಗ, ನಿಮ್ಮ ಮಟ್ಟಿಗೆ ಹೇಳುವುದಾದರೆ, ಜಗತ್ತು ಸಾಯುತ್ತದೆ - ನಾವು ನಮ್ಮ ಮನಸ್ಸಿನ ಮೂಲಕ ಹಳೆಯ ಪ್ರಪಂಚ ಮತ್ತು ಲೌಕಿಕ ವೈಭವಗಳನ್ನು ತ್ಯಜಿಸಿದಾಗ, ಅಂದರೆ, ನಾವು ಪ್ರಪಂಚದಿಂದ ಸಾಯುತ್ತೇವೆ, ನಂತರ ನಮಗೆ ಸಂಬಂಧಿಸಿದಂತೆ, ಈ ಲೋಕವೂ ಸಾಯುತ್ತದೆ - ಅಂದರೆ, ಸತ್ತ ವ್ಯಕ್ತಿಯು ಲೌಕಿಕ ಸುಖ-ದುಃಖಗಳನ್ನು ಮೀರಿದವನಂತೆ, ಹಾಗೆಯೇ, ಬದುಕಿರುವಾಗಲೇ ಸಾಯುವ ಬ್ರಾಹ್ಮಣ ಮಕ್ಕಳು ಎಲ್ಲಾ ಸುಖ-ದುಃಖಗಳನ್ನು ಮತ್ತು ಠೀಕೆಗಳನ್ನು ಮೀರಿದವರಾಗಿರಬೇಕು, ಅಂದರೆ, ಅವರು ಸ್ಥಿತಪ್ರಜ್ಞರಾಗಿರಬೇಕು.

ஒருவர் மரணித்தால் அவரை பொறுத்தவரை இவ்வுலகமும் முடிந்துவிடுகிறது. இது போலவே, எப்பொழுது மனதிலிருந்து பழைய உலகத்தையும், பழைய உலகத்தின் வைபவங்களையும் தியாகம் செய்து விடுகிறோமோ (விட்டுவிடுகிறோமோ) அதாவது பழைய உலகத்திலிருந்து மரணித்து விடுகிறோமோ, அப்பொழுது நம்மை பொறுத்தவரை இவ்வுலகமும் முடிந்து போய்விடுகிறது. ஒருவர் மரணிப்பதென்றால், உலகிய சுக - துக்கங்களிருந்து விடுபட்டுவிடுகிறார். இது போலவே பிராம்மண குழந்தைகளும் சுகம் - துக்கம், இகழ் - புகழ் எல்லாவற்றிலிருந்தும் விடுபட்டவராகவும், அனைத்திலும் ஒருமுக நிலையாக இருப்பவராகவும் இருக்கவேண்டும்.