पण्डित की कहानी

పండితుని కథ

ఒక ఊరిలో ఒక పండితుడు ఉండేవాడు. వేద శాస్త్రముల జ్ఞానములో ఆ పండితుడు దిట్ట. ఎంతోమంది పండితులు ఈ పండితుడి దగ్గరకు వచ్చి సలహాలు, సంప్రదింపులు చేసి వెళ్తూ ఉండేవారు. పండితుని జ్ఞానము, మేధస్సును అందరూ ఎంతో మెచ్చుకుంటూ ఉండేవారు. లక్ష్మి అనే పాలమ్మాయి పండితుని ఇంటికి వచ్చి రోజూ పాలు అమ్ముతుండేది. లక్ష్మి ఉండేది రేవుకు అవతలి ఒడ్డు మీద. లక్ష్మి ఉదయముననే లేచి, ఆవులను కడిగి, పాలు తీసి, ఆ తర్వాత తన ముసలి తండ్రికి వంట వండి పెట్టి పాలు అమ్మటానికి వెళ్తూ ఉండేది. ఇదీ లక్ష్మి దినచర్య. అయితే ప్రతి సారి రేవు దాటాలంటే పడవ నడిపేవాడు ఉండాలి. ఒకసారి పండితుడు పాలకొరకు చాలా సేపు ఎదుర చూడాల్సి వచ్చింది. మొత్తానికి లక్ష్మి వచ్చి పాలు పోస్తుంది, అప్పుడు పండితుడు, “లక్ష్మి! ఎంత సేపటి నుండి ఎదురు చూస్తున్నాను. ఇంత ఆలస్యముగానా వచ్చేది. రేపటి నుండి సూర్యోదయముకు ముందుగానే నాకు పాలు తెచ్చి ఇవ్వాలి” అని అంటాడు. మరుసటి రోజు లక్ష్మి తొందరగా ఇంటి పనులన్నీ పూర్తి చేసుకుని హడావుడిగా ఒడ్డుకు చేరుకుంటుంది. కానీ పడవ నడిపేవాడు అక్కడ ఉండడు. సూర్యోదయము అయిన తర్వాత పడవ నడిపేవాడు వస్తాడు. ఈ రోజు కూడా ఆలస్యము అయింది అని పండితుడు లక్ష్మిని గద్దిస్తాడు. అప్పుడు లక్ష్మి, “స్వామీ! పడవ నడిపేవాడు సూర్యోదయము అయ్యే దాకా కానీ రాలేదు” అని అంటుంది. ఆరోజు పండితుడు ఎందుకో కోపంగా ఉన్నాడు. “నాకు సాకులు చెప్పకు. నా మాటకు అగౌరవం ఇవ్వడానికి నీకెంత ధైర్యము” అంటూ గట్టిగా అరుస్తాడు. లక్ష్మి ఏడుస్తుంది. అయినాకానీ పండితుడు తన గొప్పలు చెప్పుకోసాగాడు. “నేనెంత గొప్పవాడినో తెలుసా? నీవు కేవలము ఒక పాలమ్మాయివి. నేను వేద శాస్త్రములో ఆరితేరినవాడిని. నీవు రోజూ దాటి వచ్చే నది ఒక జీవ నదిలాంటిది. హరి నామ స్మరణతో అలాంటి ఎన్నో జీవనదులను సునాయాసముగా దాటవచ్చు”.

ఈ మాటలు లక్ష్మి మనసులో బాగా నాటుకుపోతాయి. ఈ మాట పండితుడు ముందే చెప్పి ఉంటే బాగుండేది అని మనసులో అనుకుంటుంది. మరుసటి రోజు సూర్యోదయమునకు ముందే లక్ష్మి పండితుని ఇంటికి వస్తుంది. అది చూసి పండితుడు ఆశ్చర్యముతో, “పడవ నడిపే వాడు కూడా లేడు. ఇంత ఉదయముననే ఎలా రాగలిగావు?” అని ప్రశ్నిస్తాడు. లక్ష్మి అంటుంది, “మీరే కదా స్వామి హరి నామము జపించుకుంటూ నదిని దాటవచ్చు అని అన్నారు. అలాగే చేసాను”. అది అసంభవము. నా కళ్ళ ముందు మళ్ళీ దాటి చూపించు అని పండితుడు అనగా లక్ష్మి అవలీలగా హరి నామమును స్మరించుకుంటూ నదిని దాటేస్తుంది. లక్ష్మి అవతలి ఒడ్డు చేరినా ఆమె మాత్రము కొంచము కూడా తడవలేదు. నీటిపై సునాయాసముగా నడిచి రాగలిగింది. పండితుడు కూడా అలాగే చేయాలని ప్రయత్నించాడు. కానీ అతను తన ధోతీ ఎక్కడ తడిచిపోతుందో అని దానిని పట్టుకోవటంతో జారి నీళ్ళలో పడ్డాడు. లక్ష్మీ ఆశ్చర్యపోయింది. “స్వామీ, మీరు హరిని స్మరించటమే లేదు. మీరు మీ ధోతీ గురించే ఆలోచిస్తున్నారు. అందుకే మీరు దాటి రాలేకపోతున్నారు” అని లక్ష్మి అంటుంది. లక్ష్మి భక్తికి నిర్ఘాంతపోయిన పండితుడు ఆమె భక్తివిశ్వాసములను మెచ్చుకుని ఆశీర్వదిస్తాడు.

ఆధ్యాత్మిక రహస్యము - ఎవరైతే జ్ఞానమును కేవలము చెపుతారో, ఆచరించరో అటువంటి వారిని బాబా పండితులు అని అంటారు. మన మాటలు, చేతలు ఒకేలా ఉండాలి. ఎవరైతే జ్ఞానమును తెలుసుకొవడముతో పాటు విన్నదానిని నిజ జీవితములో ఆచరిస్తారో, అటువంటివారు జీవితములో ఎన్ని కష్టములు ఎదురయినా వాటిని సునాయాసముగా దాటగలరు, ఎదుర్కోగలరు.

पण्डित की कहानी

एक पण्डित एक नदी किनारे रहता था। वह इतना ज्ञानी था कि दूर और पास के कई पण्डित उससे सलाह लेने आते थे। वे पण्डित पर आदर और सम्मान की वर्षा करते थे। दूसरे किनारे पर एक लक्ष्मी नाम की दूध वाली रहती थी जो पण्डित को दूध बेचती थी। उसका दिन व्यस्त रहता था। वह सुबह जल्दी उठकर दूध निकालती, अपने वृद्ध पिता के लिये भोजन पकाती और उसके बाद दूध बाँटने बाहर निकल पड़ती। उसे एक नाव पर नदी पार करनी पड़ती थी। एक दिन पण्डित उसकी बहुत देर से इन्तज़ार कर रहा था। आखिर वह आई तब वह बोला - आह, लक्ष्मी, तुम अन्त में आ ही गई। मैं तुम्हारा प्रातःकाल से ही इन्तज़ार कर रहा था। मुझे कल से दूध सूर्योदय से पहले चाहिए। अगली सुबह लक्ष्मी भोर शुरू होते ही किनारे दौड़ी लेकिन नाव वाला देर सुबह तक नहीं आया। लक्ष्मी ने नाव वाले से जल्दी करने का आग्रह किया क्योंकि उसे जानकारी थी कि पण्डित दूध के लिए इन्तज़ार कर रहा होगा। पहुँचने पर पण्डित ने शिकायत की कि तुम दुबारा देर से आई, क्या हुआ। लक्ष्मी माफी माँगते हुए बोली कि पण्डित जी, नाव वाला देर से आया। उस दिन पण्डित का मिजाज़ खराब था। वह चिल्लाया - बहाना मत सुनाओ। तुमने मेरी इच्छा का अनादर करने की हिम्मत कैसे की? तुम्हें नहीं मालूम कि मैं कितना महान हूँ? लक्ष्मी ने रोना शुरू किया लेकिन पण्डित शेखी बघारता रहा। क्या तुम जानती हो मैं कितना विद्वान हूँ? तुम केवल एक दूध वाली हो, मैं बहुत सारी चीज़ें जानता हूँ। वह नदी जीवन की नदी है, लोग हरि का नाम लेकर पार कर लेते हैं। लक्ष्मी ने पण्डित के शब्दों को बहुत गंभीरता से लिया और अगले दिन समय पर आने का वादा कर वहाँ से चली गयी। उसने सोचा कि मैं तो पण्डित जी के कहे अनुसार हरि का नाम लेकर नदी पार कर सकती हूँ। यह बात पण्डित जी ने पहले क्यों नहीं कही। अगले दिन लक्ष्मी, पण्डित के घर सूर्योदय से पहले पहुँच गयी । पण्डित उसे देखकर आश्चर्यचकित था क्योंकि उसने नाव वाले को तो देखा ही नहीं। पण्डित जी ने पूछा, आज तुमने नदी कैसे पार की। लक्ष्मी मुस्कराई और बोली, आपही ने तो मुझे रास्ता बताया था कि हरि का नाम लो और नदी पार कर लो, तो मैंने वैसा ही किया। “यह असम्भव है”, पण्डित चिल्लाया और उसे फिर से नदी पार करने के लिये कहा। लक्ष्मी ने दुबारा बगैर किसी मुश्किल के हरि का नाम गाते हुए नदी पार कर ली। ऐसा करते हुए भी वह बिल्कुल सूखी थी। पण्डित ने हरि का नाम लेकर यही करने की कोशिश की लेकिन उसने जैसे ही अपने कपड़े भीगने से बचाने की कोशिश की वह नदी में गिर पड़ा। लक्ष्मी चकित थी। वह बोली, वाह पण्डित जी, आप हरि का बिल्कुल चिन्तन नहीं कर रहे थे। आप तो अपनी धोती के बारे में सोचने में व्यस्त थे इसलिए काम नहीं बना। पण्डित, लक्ष्मी की सच्ची भक्ति से आश्चर्यचकित हो गया और उसने माना कि उसका विश्वास, उसके अपने खाली ज्ञान से ज्यादा शक्तिशाली था। उसने सच्चाई से लक्ष्मी को आशीर्वाद दिया।

आध्यात्मिक भाव: - शिव बाबा उन लोगों को पण्डित कहते हैं जो ज्ञान को केवल दोहराते रहते हैं लेकिन जीवन में नहीं उतारते | हमें पण्डित की तरह नहीं होना चाहिए। दूसरों को जो कहते हैं पहले खुद वैसा बनना चाहिए। कथनी और करनी में फर्क नहीं होना चाहिए।

ಪಂಡಿತನ ಕತೆ

ಒಬ್ಬ ಪಂಡಿತ ನದಿಯ ದಡದಲ್ಲಿ ವಾಸಿಸುತ್ತಿದ್ದನು. ಅವನು ಎಷ್ಟು ಜ್ಞಾನಿಯಾಗಿದ್ದನೆಂದರೆ ದೂರದ ಮತ್ತು ಹತ್ತಿರದ ಅನೇಕ ಪಂಡಿತರು ಅವನಿಂದ ಸಲಹೆ ಪಡೆಯಲು ಬರುತ್ತಿದ್ದರು. ಅವರು ಪಂಡಿತನ ಮೇಲೆ ಆದರ ಮತ್ತು ಗೌರವದ ಮಳೆ ಸುರಿಸುತ್ತಿದ್ದರು. ಇನ್ನೊಂದು ದಡದಲ್ಲಿ ಲಕ್ಷ್ಮಿ ಎಂಬ ಹಾಲು ಮಾರುವವಳು ಇರುತ್ತಿದ್ದಳು, ಅವಳು ಪಂಡಿತನಿಗೆ ಹಾಲು ಮಾರುತ್ತಿದ್ದಳು. ಅವಳು ದಿನವೆಲ್ಲಾ ಕೆಲಸದಲ್ಲಿ ನಿರಳಾಗಿರುತ್ತಿದ್ದಳು. ಅವಳು ಬೆಳಿಗ್ಗೆ ಬೇಗ ಎದ್ದು ಹಾಲು ಕರೆಯುತ್ತಿದ್ದಳು, ತನ್ನ ವೃದ್ಧ ತಂದೆಗಾಗಿ ಅಡಿಗೆ ತಯಾರಿಸುತ್ತಿದ್ದಳು ಮತ್ತು ನಂತರ ಹಾಲು ಮಾರುವುದಕ್ಕೆ ಹೋಗುತ್ತಿದ್ದಳು. ಅವಳು ದೋಣಿಯ ಮೂಲಕ ನದಿಯನ್ನು ದಾಟಬೇಕಿತ್ತು. ಒಂದು ದಿನ ಪಂಡಿತ ಅವಳಿಗಾಗಿ ಬಹಳ ಹೊತ್ತು ಕಾಯುತ್ತಿದ್ದನು. ಕೊನೆಗೂ ಅವಳು ಬಂದಾಗ ಅವನು ಹೇಳಿದನು - ಆಹ್, ಲಕ್ಷ್ಮಿ, ನೀನು ಕೊನೆಗೂ ಬಂದೆಯಾ, ನಾನು ನಿನಗಾಗಿ ಬೆಳಿಗ್ಗೆಯಿಂದ ಕಾಯುತ್ತಿದ್ದೆ. ನನಗೆ ನಾಳೆಯಿಂದ ಸೂರ್ಯೋದಯಕ್ಕೆ ಮುಂಚೆಯೇ ಹಾಲು ಬೇಕು. ಮರುದಿನ ಲಕ್ಷ್ಮಿ ಬೆಳಕು ಹರಿಯುತ್ತಿದ್ದಂತೆಯೇ ದಡಕ್ಕೆ ಓಡಿಬಂದಳು ಆದರೆ ದೋಣಿಯವನು ತಡವಾಗಿ ಬಂದ. ಪಂಡಿತ ಹಾಲಿಗಾಗಿ ಕಾಯುತ್ತಿರಬಹುದೆಂದು ಲಕ್ಷ್ಮಿ ನಾವಿಕನಿಗೆ ಜಲ್ದಿ ಕರೆದೊಯ್ಯಲು ಆಗ್ರಹಿಸಿದಳು. ಅಲ್ಲಿಗೆ ತಲುಪಿದ ಮೇಲೆ ಪಂಡಿತ, ಏನಾಯಿತು, ನೀನು ಮತ್ತೆ ತಡವಾಗಿ ಬಂದೆ ಎಂದು ದೂರಿದ.. ಲಕ್ಷ್ಮಿ ಕ್ಷಮೆ ಕೇಳುತ್ತಾ, ಪಂಡಿತರೇ, ದೋಣಿಯವನು ತಡವಾಗಿ ಬಂದ ಎಂದಳು. ಅಂದು ಪಂಡಿತನ ಮನಸ್ಥಿತಿ ಸರಿಯಿರಲಿಲ್ಲ. ಅವನು ಚೀರಾಡಿದ. ನೆಪ ಹೇಳಬೇಡ. ನನ್ನ ಇಚ್ಛೆಗೆ ಅಗೌರವ ತೋರುವ ಧೈರ್ಯ ನಿನಗೆ ಹೇಗೆ ಬಂತು? ನಾನು ಎಷ್ಟು ದೊಡ್ಡವನು ಎಂದು ನಿನಗೆ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲವೇ? ಲಕ್ಷ್ಮಿ ಅಳಲು ಪ್ರಾರಂಭಿಸಿದಳು ಆದರೆ ಪಂಡಿತನು ಬಡಾಯಿ ಕೊಚ್ಚಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಲೇ ಇದ್ದ. ನಾನು ಎಷ್ಟು ವಿದ್ವಾಂಸನೆಂದು ನಿನಗೆ ಗೊತ್ತಿದೆಯೇ? ನೀನು ಕೇವಲ ಹಾಲು ಮಾರುವವಳು, ನನಗೆ ಬಹಳಷ್ಟು ವಿಷಯಗಳು ಗೊತ್ತು. ಆ ನದಿ ಜೀವನದ ನದಿ ಆಗಿದೆ. ಜನರು ಹರಿಯ ಹೆಸರನ್ನು ಜಪಿಸಿ ದಾಟುತ್ತಾರೆ. ಲಕ್ಷ್ಮಿಯು ಪಂಡಿತನ ಮಾತುಗಳನ್ನು ಗಂಭೀರವಾಗಿ ತೆಗೆದುಕೊಂಡಳು ಮತ್ತು ಮರುದಿನ ಸಮಯಕ್ಕೆ ಸರಿಯಾಗಿ ಬರುವುದಾಗಿ ಭರವಸೆ ನೀಡಿ ಅಲ್ಲಿಂದ ಹೊರಟುಹೋದಳು. ಪಂಡಿತರು ಹೇಳಿದಂತೆ ಹರಿಯ ಹೆಸರನ್ನು ಜಪಿಸಿ ನಾನು ನದಿಯನ್ನು ದಾಟಬಹುದು ಎಂದು ಅವಳು ಯೋಚಿಸಿದಳು. ಈ ವಿಷಯವನ್ನು ಪಂಡಿತರು ಮೊದಲೇ ಏಕೆ ಹೇಳಲಿಲ್ಲ. ಮರುದಿನ ಲಕ್ಷ್ಮಿ ಸೂರ್ಯೋದಯಕ್ಕೆ ಮುಂಚೆಯೇ ಪಂಡಿತನ ಮನೆಗೆ ತಲುಪಿದಳು. ಪಂಡಿತ ಆಶ್ಚರ್ಯಚಕಿತನಾದ ಏಕೆಂದರೆ ಅವನು ನಾವಿಕನನ್ನು ನೋಡಲೇ ಇಲ್ಲ. ಪಂಡಿತ ಕೇಳಿದ, ಇಂದು ನೀನು ನದಿಯನ್ನು ಹೇಗೆ ದಾಟಿದೆ? ಲಕ್ಷ್ಮಿ ನಕ್ಕಳು ಮತ್ತು ಹೇಳಿದಳು, ನೀವು ತಾನೇ ನನಗೆ ದಾರಿ ತೋರಿಸಿದಿರಿ, ಹರಿಯ ನಾಮವನ್ನು ಜಪಿಸಿ ನದಿ ದಾಟು ಎಂದು, ಹಾಗೆಯೇ ನಾನು ಮಾಡಿದೆ. "ಇದು ಅಸಾಧ್ಯ" ಎಂದು ಪಂಡಿತನು ಕೂಗಿದನು ಪುನಃ ನದಿ ದಾಟಲು ಹೇಳಿದನು. ಲಕ್ಷ್ಮಿ ಪುನಃ ಯಾವುದೇ ತೊಂದರೆಯಿಲ್ಲದೆ ಹರಿನಾಮವನ್ನು ಹಾಡುತ್ತಾ ನದಿ ದಾಟಿದಳು. ಹೀಗೆ ಮಾಡಿದರೂ ಅವಳು ಒಂದು ಸ್ವಲ್ಪವೂ ಒದ್ದೆ ಆಗಿರಲಿಲ್ಲ. ಪಂಡಿತನು ಹರಿಯ ಹೆಸರನ್ನು ಜಪಿಸಿ ಅದೇ ರೀತಿ ಮಾಡಲು ಪ್ರಯತ್ನಿಸಿದನು ಆದರೆ ತನ್ನ ಬಟ್ಟೆಗಳನ್ನು ಒದ್ದೆಯಾಗದಂತೆ ಉಳಿಸಲು ಪ್ರಯತ್ನಿಸುತ್ತಿದ್ದಂತೆಯೇ ಅವನು ನದಿಗೆ ಬಿದ್ದ. ಲಕ್ಷ್ಮಿ ಚಕಿತಗೊಂಡಳು. ಅವಳು ಹೇಳಿದಳು, ವಾಹ್‌ ಪಂಡಿತರೇ, ನೀವು ಹರಿಯ ಚಿಂತನೆಯನ್ನೇ ಮಾಡುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ. ನಿಮ್ಮ ದೋತಿಯ ಬಗ್ಗೆ ಯೋಚಿಸುವುದರಲ್ಲಿ ವ್ಯಸ್ಥರಾಗಿದ್ರಿ ಅದಕ್ಕೋಸ್ಕರ ಆಗಲಿಲ್ಲ. ಪಂಡಿತನು ಲಕ್ಷ್ಮಿಯ ಸತ್ಯವಾದ ಭಕ್ತಿಗೆ ಆಶ್ಚರ್ಯಚಕಿತನಾದ ಮತ್ತು ಅವಳ ವಿಶ್ವಾಸ ತನ್ನ ಖಾಲಿ ಜ್ಞಾನಕ್ಕಿಂತ ಹೆಚ್ಚು ಶಕ್ತಿಯುತವಾಗಿದೆ ಎಂದು ಒಪ್ಪಿಕೊಂಡ. ಆತ ಸತ್ಯತೆಯಿಂದ ಲಕ್ಷ್ಮಿಗೆ ಆಶೀರ್ವದಿಸಿದ.

ಆಧ್ಯಾತ್ಮಿಕ ಭಾವ: -

ಯಾರು ಜ್ಞಾನವನ್ನು ಕೇವಲ ಕಂಠಪಾಠ ತರಹ ಪುನರಾವರ್ತಿಸುತ್ತಾರೆ ಆದರೆ ಜೀವನದಲ್ಲಿ ಅಳವಡಿಸಿಕೊಳ್ಳುವುದಿಲ್ಲ ಅಂತಹವರನ್ನು ಶಿವತಂದೆ ಪಂಡಿತರು ಎಂದು ಕರೆಯುತ್ತಾರೆ. ನಾವು ಪಂಡಿತರಂತೆ ಆಗಬಾರದು. ಬೇರೆಯವರಿಗೆ ಏನು ಹೇಳುತ್ತೇವೆ ಖುದ್ದು ಆ ರೀತಿ ಆಗಬೇಕು. ಹೇಳುವುದು ಮತ್ತು ಮಾಡುವುದರಲ್ಲಿ ವ್ಯತ್ಯಾಸ ಇರಬಾರದು.

பண்டிதரின் கதை

பண்டிதர் ஒருவர் நதிக்கரை ஓரமாக வசித்து வந்தார். அவர் மிகவும் ஞானம் நிறைந்தவராக இருக்கவே, பல்வேறு இடங்களிலிருந்து அவரிடம் சந்தேகங்கள் கேட்க பண்டிதர்கள் வந்து கொண்டிருந்தனர். அவர்கள் இப்பண்டிதரின் மீது பெரிய அளவில் மரியாதை வைத்தவர்களாக இருந்தனர். எதிர்க்கரையில் லட்சுமி என்கிற பால்காரி ஒருவள் இருந்தாள். தினமும் பண்டிதருக்கு பால் அவள் தான் கொண்டு கொடுப்பாள். அவள் நாள் முழுவதும் வேலைகளில் மூழ்கி இருப்பாள். பொழுது விடிந்த உடன் எழுந்து, பால் கறந்து, தனது வயதான தந்தையாருக்காக சமைத்து வைத்து, பிறகு கறந்த பாலை விற்க வெளியே செல்வாள். ஒரு படகில் அமர்ந்து இக்கரையிலிருந்து அக்கரைக்கு செல்வாள். ஒருநாள் பண்டிதர் அவளுக்காக நீண்ட காலமாக எதிர்பார்த்துக் கொண்டே இருந்தார். கடைசியில் அவள் வந்து சேர, "கடைசியில் வந்து விட்டாயா லட்சுமி? காலையிலிருந்து உனக்காக நான் எதிர்பார்த்துக் கொண்டே இருக்கிறேன். நாளை முதல் எனக்கு சூரிய உதயத்திற்கு முன்பே பால் கொண்டு வந்து கொடுக்கவும்", என்று கட்டளையிட்டு விட்டார். அடுத்த நாள் லட்சுமி பொழுது விடிந்தவுடன் படகு பிடித்து அக்கரைக்குச் செல்ல ஓடினாள். ஆனால் படகோட்டி வரவே இல்லை. படகோட்டி இருந்த இடத்திற்குச் சென்று, விரைவாக வந்து படகு எடுக்க அவள் வற்புறுத்த, அவனும் வந்து அவளை படகில் ஏற்றுக்கொண்டு அக்கரைக்கு சேர்த்தான். மீண்டும் தாமதம் செய்து விட்டதாக பண்டிதர் கோபித்துக் கொண்டார். லட்சுமி மன்னிப்பு கேட்டு, படகோட்டியால் தான் தாமதமானது என்று கூறினாள். பண்டிதரின் மனநிலை அன்று சரியாக இருக்கவில்லை. "சாக்கு போக்கு சொல்லாதே. எனது கட்டளையை மீற எவ்வளவு திமிர் உனக்கு. நான் எவ்வளவு மகான் என்று உனக்குத் தெரியாதா?" என்று கத்தத் தொடங்கினார். லட்சுமி அழத் தொடங்கினாள். ஆனால் பண்டிதர் தனது சொந்தப் புகழை விடாமல் பாடிக் கொண்டே இருந்தார். "எவ்வளவு பெரிய வித்துவான் என்று நீ அறிவாயா? சாதாரணமான பால்காரி நீ, எவ்வளவு விஷயங்கள் நான் அறிவேன், அதில் சிறிதளவும் உனக்குத் தெரியாது. வாழ்க்கையின் நதியானதை ஹரியின் திருநாமத்தை சொல்வதால் கடக்க முடியும்."

லட்சுமி பண்டிதரின் வார்த்தைகளை தீவிரமாக எடுத்துக்கொண்டு, அடுத்த நாள் தவறாமல் சரியான நேரத்திற்கு வந்து விடுகிறேன் என்று உறுதியாக கூறி விட்டுச் சென்றாள். அடுத்த நாள் லட்சுமி சூரிய உதயத்திற்கு முன்பே பண்டிதரின் வீட்டிற்கு பாலை எடுத்துக் கொண்டு சென்றடைந்தாள். அவளை கண்ட பண்டிதர் வியந்து போனார். அருகில் படகோட்டி யாரும் அவருக்கு காணவில்லை. அவளிடம் பண்டிதர் எவ்வாறு நதியை கடந்து வந்தாய் என்று கேட்க, புன்முறுவலுடன் லட்சுமி கூறினாள், " நீர் தானே நதியை கடக்கும் வழியை கூறினீர். ஹரியின் திருநாமத்தை சொல்வதால் நதியை கடந்து விடலாம் என்று நீர் தானே நேற்று என்னிடம் கூறினீர். நானும் அவ்வாறே கடந்து வந்தேன்." இது இயலவே இயலாது என்று பண்டிதர் உரத்த குரலில் கூறி, மீண்டும் நதியை அவ்வாறு தாண்டிச் செல்ல கட்டளையிட்டார். லட்சுமி ஹரியின் திருநாமத்தை சொல்லிக் கொண்டே எளிதாக நதியை கடந்து சென்று விட்டாள். கடக்கும் பொழுதும் எவ்வித கவலையும் இல்லாமல் சுகமாக இருந்தாள். பண்டிதரும் அவ்வாறே ஹரியின் திருநாமத்தை சொல்லிக் கொண்டே நதியை கடக்க முயற்சி செய்தார். தமது வேஷ்டி நீரில் ஈரமாகாமல் இருக்க அவர் அதை காப்பாற்ற முயற்சி செய்த உடனே, ஓடும் நதியில் விழுந்துவிட்டார். இதை கண்ட லட்சுமி வியந்து போனாள். "பண்டிதரே தாங்கள் ஹரியை சிறிதளவும் நினைவு செய்யாமல் இருந்தீர்கள் போல் தோன்றுகிறதே. தங்கள் வேட்டியின் பற்றிய கவலையில் தாங்கள் மூழ்கி இருக்க, நீரில் விழுந்து விட்டீர்," என்று கூறினாள். லட்சுமியின் உண்மையான பக்தியை கண்டு வியந்து போனார் .அவளது நம்பிக்கையானது இவரது வெறுமையான ஞானத்தை விட மிகவும் சக்தி வாய்ந்தது என்று அவர் புரிந்து கொண்டார். முழு மனதுடன் லட்சுமியை வாழ்த்தி, ஆசீர்வதித்து அனுப்பினார்.

ஆன்மீகச் சிறப்பு - எவர் ஒருவர் ஞானத்தை வெறுமனே ஒப்பித்து அதை வாழ்க்கையில் பயன்படுத்தாமல் இருக்கிறாரோ அவரை சிவபாபா பண்டிதர் என்று கூறுகிறார். நாம் பண்டிதர்கள் ஆகக்கூடாது, மற்றவர்களுக்கு ஞானம் கூறுவதற்கு முன், நாம் அதன்படி நடந்து காட்ட வேண்டும். சொல்வதற்கும், செய்வதற்கும் வித்தியாசம் இருக்கக் கூடாது.