... हम विकारों का दान देकर फिर लेंगे तो बड़ा पाप हो जायेगा। जैसे राजा हरिश्चन्द्र का मिसाल है। बाप जानते हैं ऐसे नहीं कि 5 विकार झट से छूट जाते हैं ...
19 July 2016
साकार मुरली
Raja Harishchandra Raja Harishchandra is the story of an ancient Hindu King who was steadfast in honouring his words. One day Devendra, the king of all Deities was sitting with all the great sages at his Darbar. Devendra asked the sages, “Whom do you think is the most truthful on this earth?”. Sage Vasishtha referred to the King Harishchandra. But Sage Vishwamitra who was unable to believe this, wanted to test the king's truthfulness. In order to test him, Sage Vishwamitra appeared in Raja Harishchandra’s court and tricked him into a promise by which he relinquished his throne, jewels, palace - everything. In the end he was obliged to pay Dakshina, a fee offered to the Brahmins for the performing the yagna. Unable to pay, the honour-bound king served as a slave at cremation ground. His wife, Queen Taramati, was reduced to work as a domestic servant in the house of a rich man. Their young son was bitten by a snake and died. Taramati carried the dead child to the cremation ground but the truthful Harishchandra did not cremate him because she could not pay the fee. At that moment, Vishwamitra appeared. He admited the glory of the truthful Harishchandra, revived his son and restored him to the throne. Vishwamitra blessed the king that he would be renowned in the world by the name Satya Harishchandra. Spiritual Significance: - When one decides to shed the vices, and when the vices are completely donated to Shiv baba, then he should not take the vices back, which means that he should not commit any vicious action again. Some people commit the mistake even after offering their vices to Shiv Baba and attribute the mistake to the external circumstances. But Baba teaches from the above story that whatever may be the circumstances , one should not commit the mistake again after having given the vices as donation to Shiv baba. That is why there is a saying, “Leave the world but do not leave the religion”.
రాజా హరిశ్చంద్ర హరిశ్చంద్ర చక్రవర్తి ఒక ప్రాచీన హిందూ రాజు. హరిశ్చంద్రుడు ఆడిన మాట తప్పని మహా సత్యసంధుడు. ఒకనాడు దేవేంద్రుడు కొలువు తీరి ఉండగా కొలువులోని మహర్షులను ఈ విధముగా ప్రశ్నిస్తాడు - మహర్షులారా! ప్రపంచములో మీకు తెలిసిన వారిలో అందరికన్నా మిక్కిలి సత్యసంధులు ఎవరు? అందుకు వశిష్ట మహర్షి హరిశ్చంద్రుడు అని జవాబు ఇస్తాడు. అది నమ్మని విశ్వామిత్రుడు, హరిశ్చంద్రుడి సత్యసంధత ఏపాటిదో పరీక్షిస్తానని బయలుదేరుతాడు. హరిశ్చంద్రుని దర్బారులో విశ్వామిత్రుడు ప్రవేశించి అతని యుక్తులతో హరిశ్చంద్రుడు తన రాజ్యము, ధనము, సంపద అన్నిటినీ త్యజించేటట్లు చేస్తాడు. విశ్వామిత్రుడు ఎప్పుడో జరిపించిన యజ్ఞమునకు ఇప్పుడు దక్షిణ అడుగుతాడు. కానీ అన్నీ పోగొట్టుకున్న హరిశ్చంద్రడు, ఇచ్చిన మాట తప్పలేక స్మశానములో కాటికాపరిగా మారుతాడు. హరిశ్చంద్రుని భార్య చంద్రమతి ఒక ధనవంతుని ఇంటిలో పనిమనిషిగా చేరవలసి వస్తుంది. ఆమె కుమారుడు పాము కాటుకు చనిపోతాడు. కొడుకు శవాన్ని తారామతి స్మశానానికి తీసుకు వెళ్తుంది. శవాన్ని పూడ్చి పెట్టడానికి తారామతి వద్ద డబ్బులు లేని కారణముగా సత్యసంధుడైన హరిశ్చంద్రుడు ఆ శవాన్ని పూడ్చడానికి అంగీకరించడు. అప్పుడు విశ్వామిత్రుడు హరిశ్చంద్రుని సత్యతకు మెచ్చి అక్కడ ప్రత్యక్షమై అతని కొడుకును తిరిగి బ్రతికిస్తాడు. రుద్రాది దేవతలు కూడా అక్కడ ప్రత్యక్షమవుతారు. విశ్వామిత్రుడు హరిశ్చంద్రునికి తిరిగి అతని రాజ్యమును, పూర్వ వైభవమును అనుగ్రహిస్తాడు. హరిశ్చంద్రుడు సత్యతకు మారుపేరుగా నిలిచాడు కాబట్టి సత్యహరిశ్చంద్రుడిగా ప్రఖ్యాతి చెందుతాడని విశ్వామిత్రుడు దీవిస్తాడు. ఆధ్యాత్మిక రహస్యము: - ఇచ్చిన మాటను నిలబెట్టుకోవడము, ఆడిన మాటను తప్పకపోవడము సత్యతకు పరిభాష. అందుకే హరిశ్చంద్రుడు సత్య హరిశ్చంద్రుడు అయ్యాడు. ఒకసారి వికారములను శివబాబాకు దానమిచ్చిన తర్వాత, వికారములకు దూరముగా ఉంటాము అని ప్రతిజ్ఞ చేసిన తర్వాత మళ్ళీ వాటిని తిరిగి తీసుకోకూడదు. పరిస్థితులు ఎలాంటివైనా కానీ ధర్మమును మాత్రము మరువకూడదు, వదలకూడదు. అందుకే అంటారు - ధరిత్రిని వదులు కానీ ధర్మమును మాత్రము వదలకు అని.
राजा हरिश्चन्द्र यह एक प्राचीन हिन्दू राजा की कहानी है जोकि अपने वचन का आदर करने में पक्का था। एक दिन देवताओं के राजा देवेन्द्र सभी महर्षियों के साथ अपने दरबार में बैठे हुए थे। देवेन्द्र ने पूछा, “तुम इस पृथ्वी पर किसको सबसे सच्चा समझते हो”। वशिष्ठ ऋषि ने राजा हरिश्चन्द्र का नाम बताया लेकिन ऋषि विश्वामित्र इस पर विश्वास नहीं कर पा रहे थे। वे राजा हरिश्नन्द्र की सच्चाई को जाँचना चाहते थे। परीक्षा के लिए ऋषि विश्वामित्र, हरिश्चन्द्र के दरबार में हाज़िर हुए और चतुराई से उनसे एक ऐसा वचन ले लिया जिसके कारण राजा अपना राज्य तथा महल सब खो बैठे। आखिर में, जब राजा के पास कुछ भी नहीं बचा तब विश्वामित्र ने बहुत समय पहले किये गये यज्ञ की दक्षिणा माँगी। उसे देने में असमर्थ होने के कारण वचनबद्ध राजा ने एक गुलाम की तरह शमशान भूमि में सेवा करना स्वीकार किया। राजा की पत्नी, रानी तारामति, एक अमीर आदमी के घर घरेलू नौकरानी का काम करने वाली बनकर रह रही थी। उनके जवान लड़के की साँप के काटने से मृत्यु हो गई थी। तारामति मृत बालक को श्मशान लेकर गई लेकिन सच्चे हरिश्चन्द्र ने उसका दाह संस्कार नहीं किया क्योंकि वह दाह संस्कार के लिए पैसे नहीं दे सकती थी। उसी क्षण विश्वामित्र उपस्थित हुए और हरिश्चन्द्र की सच्चाई की प्रतिष्ठा को स्वीकार करते हुए उसके पुत्र को जीवित कर दिया और उसको उनका राज्य भी वापिस कर दिया। विश्वामित्र ने राजा को आशीर्वाद दिया कि तुम संसार में सत्य हरिश्चन्द्र के नाम से प्रसिद्ध होंगे। आध्यात्मिक भाव: - एक बार बुराइयों से दूर रहने का निश्चय कर लेने के बाद उन्हें वापस नहीं लेना चाहिए। कुछ लोग अपनी गलती का श्रेय बाहरी परिस्थितियों को देते हैं लेकिन बाबा इस कहानी से शिक्षा देते हैं कि कोई भी परिस्थिति हो, कैसी भी परिस्थिति हो लेकिन एक बार शिव बाबा को बुराई दान में दे दी तो दुबारा गलती नहीं करनी चाहिए। इसीलिए कहा जाता है - “धरत परिए पर धरम न छोड़िए”।
ರಾಜ ಹರಿಶ್ಚಂದ್ರ
ಇದು ಪ್ರಾಚೀನ ಹಿಂದೂ ರಾಜನ ಕಥೆ, ಅವನು ತನ್ನ ಮಾತನ್ನು ಉಳಿಸಿಕೊಳ್ಳುವಲ್ಲಿ ದೃಢವಾಗಿದ್ದನು. ಒಂದು ದಿನ, ದೇವತೆಗಳ ರಾಜನಾದ ದೇವೇಂದ್ರನು ಎಲ್ಲಾ ಮಹರ್ಷಿಗಳೊಂದಿಗೆ ತನ್ನ ಆಸ್ಥಾನದಲ್ಲಿ ಕುಳಿತಿದ್ದನು. ದೇವೇಂದ್ರನು “ಈ ಭೂಮಿಯ ಮೇಲೆ ನೀವು ಯಾರನ್ನು ಅತ್ಯಂತ ಸತ್ಯವಂತ ಎಂದು ಪರಿಗಣಿಸುತ್ತೀರಿ?” ಎಂದು ಕೇಳಿದನು, ವಸಿಷ್ಠ ಋಷಿಯು ರಾಜ ಹರಿಶ್ಚಂದ್ರನ ಹೆಸರನ್ನು ಹೇಳಿದನು, ಆದರೆ ಋಷಿ ವಿಶ್ವಾಮಿತ್ರರಿಗೆ ಇದರ ಮೇಲೆ ವಿಶ್ವಾಸ ಇಡಲಾಗುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ. ಅವರು ರಾಜ ಹರಿಶ್ಚಂದ್ರನ ಸತ್ಯವನ್ನು ಪರೀಕ್ಷಿಸಲು ಬಯಸಿದರು. ಪರೀಕ್ಷೆಗಾಗಿ, ಋಷಿ ವಿಶ್ವಾಮಿತ್ರರು ಹರಿಶ್ಚಂದ್ರನ ಆಸ್ಥಾನಕ್ಕೆ ಹಾಜರಾದರು ಮತ್ತು ಚತುರತೆಯಿಂದ ಅವನಿಂದ ಒಂದು ವಚನವನ್ನು ತೆಗೆದುಕೊಂಡರು, ಅದರಿಂದ ರಾಜನು ತನ್ನ ರಾಜ್ಯ ಮತ್ತು ಅರಮನೆಯನ್ನು ಕಳೆದುಕೊಳ್ಳುವಂತಾಯಿತು. ಕೊನೆಗೆ, ರಾಜನ ಬಳಿ ಏನೂ ಉಳಿಯದಿದ್ದಾಗ, ವಿಶ್ವಾಮಿತ್ರರು ಬಹಳ ಸಮಯದ ಹಿಂದೆ ಮಾಡಿದ ಯಜ್ಞದ ದಕ್ಷಿಣೆಯನ್ನು ಕೇಳಿದರು. ಅದನ್ನು ನೀಡಲು ಅಸಮರ್ಥನಾದ್ದರಿಂದ, ವಚನಬದ್ಧನಾದ ರಾಜನು ಸ್ಮಶಾನ ಭೂಮಿಯಲ್ಲಿ ಸೇವೆ ಮಾಡಲು ಒಪ್ಪಿಕೊಂಡನು. ರಾಜನ ಪತ್ನಿ, ರಾಣಿ ತಾರಾಮತಿ, ಒಬ್ಬ ಶ್ರೀಮಂತನ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಮನೆಗೆಲಸದವಳಾಗಿ ಜೀವನ ಸಾಗಿಸುತ್ತಿದ್ದಳು. ಅವರ ಮಗನಿಗೆ ಹಾವು ಕಚ್ಚಿ ಮೃತ್ಯು ಆಗಿತ್ತು. ತಾರಾಮತಿ ಸತ್ತ ಮಗನನ್ನು ಸ್ಮಶಾನಕ್ಕೆ ತೆಗೆದುಕೊಂಡು ಹೋದಳು ಆದರೆ ಸತ್ಯವಂತನಾದ ಹರಿಶ್ಚಂದ್ರನು ಆ ಬಾಲಕನ ಅಂತ್ಯಕ್ರಿಯೆ ಮಾಡಲು ನಿರಾಕರಿಸುತ್ತಾನೆ ಏಕೆಂದರೆ ಅವಳು ಅಂತ್ಯಕ್ರಿಯೆಗಾಗಿ ಹಣವನ್ನು ಪಾವತಿಸಲು ಸಾಧ್ಯವಾಗಲಿಲ್ಲ. ಆ ಕ್ಷಣದಲ್ಲಿ ವಿಶ್ವಾಮಿತ್ರನು ಪ್ರತ್ಯಕ್ಷನಾಗಿ ಹರಿಶ್ಚಂದ್ರನ ಸತ್ಯನಿಷ್ಠೆಯ ಘನತೆಯನ್ನು ಒಪ್ಪಿಕೊಂಡು ಅವನ ಮಗನನ್ನು ಬದುಕಿಸುತ್ತಾರೆ ಮತ್ತು ಅವನ ರಾಜ್ಯವನ್ನು ಸಹ ಹಿಂತಿರುಗಿಸುತ್ತಾರೆ. ವಿಶ್ವಾಮಿತ್ರರು ರಾಜನನ್ನು ಆಶೀರ್ವದಿಸುತ್ತಾನೆ ಮತ್ತು ನೀನು ಜಗತ್ತಿನಲ್ಲಿ ಸತ್ಯ ಹರಿಶ್ಚಂದ್ರ ಎಂದು ಪ್ರಸಿದ್ಧನಾಗುತ್ತಿ ಎಂದು ಹೇಳುತ್ತಾರೆ.
ಆಧ್ಯಾತ್ಮಿಕ ಭಾವ:
ಒಮ್ಮೆ ಕೆಟ್ಟತನದಿಂದ ದೂರವಿರಲು ನಿರ್ಧರಿಸಿದ ನಂತರ, ಅವುಗಳನ್ನು ಹಿಂಪಡೆಯಬಾರದು. ಕೆಲವರು ತಮ್ಮ ತಪ್ಪಿಗೆ ಬಾಹ್ಯ ಸಂದರ್ಭಗಳನ್ನು ಕಾರಣವೆಂದು ಹೇಳುತ್ತಾರೆ, ಆದರೆ ಬಾಬಾ ಈ ಕಥೆಯಿಂದ ಯಾವುದೇ ಪರಿಸ್ಥಿತಿ ಇರಲಿ, ಎಂತಹದೇ ಪರಿಸ್ಥಿತಿ ಇರಲಿ, ಒಮ್ಮೆ ಶಿವ ಬಾಬಾ ರವರಿಗೆ ಕೆಟ್ಟತನವನ್ನು ದಾನವಾಗಿ ನೀಡಿದ ಮೇಲೆ, ಮತ್ತೆ ತಪ್ಪು ಮಾಡಬಾರದು ಎಂದು ಶಿಕ್ಷಣ ನೀಡುತ್ತಾರೆ. ಅದಕ್ಕಾಗಿಯೇ ಹೇಳಲಾಗುತ್ತದೆ - "ಭೂಮಿ ಬಾಯಿ ಬಿಟ್ಟರೂ ಧರ್ಮವನ್ನು ಬಿಡಬಾರದು".
