... सतयुग में कोई झगड़ा होता ही नहीं। न रोना, न पीटना... इसलिए मोहजीत राजा की कथा सुनाते हैं। ...
14 December 2017
साकार मुरली (श्रीमद़ भगवतगीता)
The king who conquered Attachment
Once a prince went hunting with many of his soldiers. He was an exceptionally good hunter. He was moving so fast that all his soldiers were left behind. When he realized that he was left alone in the jungle, he stpped. He was also feeling thirsty and wanted to drink some water. He saw a cottage nearby. As he approached the cottage, he saw a saint sitting in meditating there. So, the prince went to him and asked for water. The saint asked him to introduce himself. The prince told the saint that he was the son of a king who had conquered attachment. The saint said, "This is impossible. How can a king conquer Attachment? Here I am a sanyasi and not yet able to conquer attachment. And you say that your father is a king and he has conquered attachment". The prince said, "Not only my father but all the subjects have also conquered attachment. The saint was not ready to believe it. Then the prince told the saint that he was free to ascertain the correctness of his statement in whatever way he wanted. The saint then took prince's shirt and gave him something else to wear. The saint found a dead body of an animal nearby. He coloured prince’s shirt with the blood of the dead animal. He then went into the city crying that the prince had been killed by a lion. The people in the city said, "So what if he is gone. It was his destiny. Why are you crying?". The saint thought that perhaps the prince was not liked by the people and they did not want him to become the king and that was why they were reacting in that manner. The saint went to the palace and told the story to prince’s sister and brother. They gave the same reply, "Till now, he was our brother. Now he will become somebody else's brother. Afterall, we were not going to be together forever. There is no need to cry". The saint thought that the sister perhaps loved the other brother more and that was why she reacted so and that the other brother must have been happy because now he would become the king very soon. The saint thought that it was because of the disliking for each other that they did not have attachment. Then he went and told the story to the father of the prince who on listening the news said, “The soul is eternal and imperishable. So there is no need to cry. He was my son and I thought he was going to be the king after me. Now, the other son will become the king. I cannot bring him back, so why feel sad?” The saint thought that surely there must be some conflict here also. Then the saint went to the prince's mother and wife, and he got the similar reactions. Hearing and seeing this kind of reaction even from the mother and the wife, the saint could not believe himself. He then informed all of them that the prince was alive and he was just taking their test. He said that he did this because he was finding it impossible to believe that all of you had conquered the attachment. Then the prince came back, took charge of the kingdom and everything went on as usual.
Spiritual significance: - Attachment is one of the vices that robs away our peace and destroys the power to discern. Attachment destroys the truth. One who has attachment cannot imbibe wisdom. Baba through this story wants to teach us the lesson, “Neither we should have attachment with others nor others should have any attachment with us. Then only we can become the Masters of the world.”
మోహమును జయించిన రాజు కథ
ఒకసారి ఒక రాకుమారుడు తన రాజభటులతో వేటకు బయలుదేరుతాడు. అతను చాలా మంచి వేటగాడు. అందరి కన్నా బాగా వేగముగా వేటాడుటకు వెళ్తూ రాకుమారుడు దారి తప్పి అడవిలో ఒంటరివాడవుతాడు. రాకుమారుడికి బాగా దప్పిక వేసి నీళ్ళ కోసము వెతకసాగాడు. దగ్గరలో అతనికి ఒక కుటీరము కనిపిస్తుంది. అక్కడికి వెళ్ళి చూడగా ఒక ముని తపస్య చేసుకుంటూ కనిపిస్తాడు. రాకుమారుడు ముని వద్దకు వెళ్ళి తాగేందుకు నీరు కావాలని అడుగుతాడు. ముని రాకుమారుని గురించి అడుగగా నేను మోహమును జయించిన రాజు కుమారుడను అని రాకుమారుడు తనను తాను పరిచయము చేసుకుంటాడు. ముని అశ్చర్యముతో, “అసంభవము! ఒక రాజు మోహమును జయించుటయా! సన్యాసినైన నేనే ఇంకా మోహమును జయించలేదు. అటువంటిది ఒక రాజు మోహమును జయించటమా?” అంటాడు. అప్పుడు రాకుమారుడు మునితో ఇలా అంటాడు, “కేవలము రాజు మాత్రమే కాదు, రాజ్యము లోని ప్రజలు అందరూ మోహమును జయించారు” అని అనగానే మునికి నమ్మశక్యము కాలేదు. మీరంతగా నమ్మలేకపోతే మీరే స్వయముగా వెళ్ళి పరీక్షించుకోండి అని రాకుమారుడు మునితో చెప్తాడు. ముని వెంటనే రాకుమారుడి చొక్కా విప్పి తనకు ఇవ్వమని, రాకుమారునికి ధరించుటకు వేరొకటి ఇస్తాడు. ముని అక్కడే పక్కనే పడి ఉన్న ఒక జంతువు శవం వద్దకు వెళ్ళి దాని రక్తంతో రాకుమారుడి చొక్కాను తడుపుతాడు. రక్తముతో తడిచిన ఆ చొక్కాను తీసుకొని రాజ్యములోకి పరిగెత్తుకెళ్ళి రాకుమారుడిని పులి చంపేసింది అని అందరికీ ఆ చొక్కాను చూపిస్తాడు. అయితే ప్రజలందరూ, “అతను చనిపోయాడని మీరెందుకు ఏడుస్తున్నారు? అతని పాత్ర అంతే ఉన్నదేమో!” అంటూ చాలా తేలికగా మాట్లాడతారు. బహుశా రాకుమారుడంటే ప్రజలకు ఇష్టము లేదేమో అందుకే వీరిలా మాట్లాడుతున్నారు అని అనుకుని రాజ భవనానికి వెళ్తాడు ముని. అక్కడ రాకుమారుని సోదరి, సోదరుడికి సంగతంతా వివరిస్తాడు. “ఇందులో బాధ పడవలసిన అవసరము లేదు. ఈ రోజు దాకా అతను మాకు సోదరుడు. ఇప్పటి నుండీ వేరొకరికి సోదరుడు అవుతాడు. అయినా ఎప్పటికీ ఎవ్వరూ కలసి ఉండరు కదా!” అని సోదరి, సోదరుడు అంటారు. ఈ రాకుమారుడు చనిపోతే రాజ్యము తనదే కాబట్టి సోదరుడు బాధ పడడము లేదని, ఇక సోదరికి ఆ చనిపోయిన సోదరుడు అంటే ఇష్టము లేదేమో అందుకనే ఇలా మాట్లాడింది అని, ఈ అయిష్టము కారణముగానే వీరి మధ్య మోహము లేదేమో అని ముని అనుకుంటాడు. రాజు వద్దకు వెళ్ళి ముని రాకుమారుని విషయము చెప్పగా, “కానీ ఆత్మ అయితే శాశ్వతమైనది. దానికి చావు లేదు. అతను సింహాసనమును అధిష్టించి రాజ్య పరిపాలన చేస్తాడని అనుకున్నాను, కానీ అది అతని అదృష్టములో లేదు. దానికి ఎవరూ ఏమీ చేయలేనప్పుడు ఎందుకు దుఃఖమును వ్యాపించడము?” అని రాజు అనేసరికి మునికి ఏమీ అర్ధము కాలేదు. తండ్రి కొడుకుల మధ్య ఏదైనా వైరము ఉండవచ్చు. లేకపోతే కొడుకు చనిపోతే ఇలా ఎందుకు మాట్లాడుతాడు అని అనుకుని రాకుమారుని తల్లి మరియు భార్యను కలుస్తాడు. వారిద్దరి నుండి కూడా ఇటువంటి సమాధానమే వచ్చేసరికి ముని అశ్చర్యమునకు అంతు లేదు. చివరకు తను కేవలము వారిని పరీక్షించడానికి మాత్రమే వచ్చానని, రాకుమారుడు క్షేమముగానే ఉన్నాడని తెలుపుతాడు. రాకుమారుడు తిరిగి రాజ్యమునకు వచ్చి రాజు అవుతాడు.
ఆధ్యాత్మిక రహస్యము: - మోహము పంచ వికారాలలో మూడవది. మోహము మనశ్శాంతిని, విచక్షణ జ్ఞానమును నశింపజేస్తుంది. మోహమునకు వశమైన వ్యక్తి జ్ఞానమును ధారణ చేయలేడు. పై కథ ద్వారా బాబా మనకు ఏమి చెప్పదల్చుకున్నారంటే - మనకు ఎవ్వరి పట్ల మోహము ఉండకూడదు. అలాగే మన మీద ఎవ్వరికీ మోహము కలుగకూడదు.
मोहजीत राजा की कथा
एक बार एक राजकुमार अपने कई सैनिकों के साथ शिकार पर गया। वह बहुत अच्छा शिकारी था। शिकार के पीछे वह इतना दूर निकल गया कि सारे सिपाही पीछे छूट गये। अकेले पड़ने का एहसास होते ही वह रुक गया। उसे प्यास भी लग रही थी। उसे पास में ही एक कुटिया दिखाई दी। वहाँ एक सन्त ध्यान-मग्न होकर बैठे थे। राजकुमार ने संत के पास जाकर पानी माँगा। सन्त ने राजकुमार का परिचय पूछा। राजकुमार ने सन्त से कहा कि वह एक राजा का लड़का है जिसने मोह को जीत लिया है। सन्त बोला - असंभव। एक राजा और मोह पर विजयी? यहाँ मैं एक संन्यासी हूँ तब भी मोह को जीत नहीं पा रहा हूँ और तुम कहते हो कि तुम्हारे पिता जी एक राजा हैं और मोह को जीत चुके हैं। राजकुमार ने कहा, न केवल मेरे पिता जी बल्कि सारी प्रजा ने भी मोह को जीत रखा है। सन्त को इसका विश्वास नहीं हुआ तो राजकुमार ने कहा कि आप चाहें तो इस बात की परीक्षा ले सकते हैं। सन्त ने राजकुमार की कमीज़ माँगी और उसे कुछ और पहनने को दिया। सन्त ने तब वहाँ एक जानवर के लाश पड़ा देखकर उसके खून से राजकुमार की कमीज़ पर दब्बे लगाया और वह शहर में चिल्लाता हुआ गया कि राजकुमार को एक शेर ने मार दिया। शहर के लोग कहने लगे - अगर वह चला गया तो क्या हुआ। आप क्यों चिल्ला रहे हो? वह उसका भाग्य था। सन्त ने सोचा कि प्रजा नहीं चाहती होगी कि राजकुमार भविष्य में राजा बने इसलिए इस तरह की प्रतिक्रिया व्यक्त कर रही है। सन्त महल में गया और राजकुमार की मौत की बात उसके भाई और बहन को सुनाई। उन्होंने कहा कि अब तक वह हमारा भाई था, अब किसी और का भाई बन जायेगा। कोई हमेशा के लिए साथ तो नहीं रह सकता इसलिए रोने और चिल्लाने की आवश्यकता नहीं है। सन्त को लगा कि बहन को दूसरा भाई अधिक पसंद है और भाई खुश है कि उसे अब राज्य मिलेगा इसलिए दोनों ने ऐसी प्रतिक्रिया व्यक्त की। फिर वह पिता के पास गया और खबर सुनाई। पिता बोले, आत्मा तो अमर और अविनाशी है इसलिए चिल्लाने की कोई जरूरत नहीं है। वह मेरा पुत्र था इसलिए मैंने सोचा कि वह राजा बनने वाला है लेकिन अब दूसरे पुत्र को राज्य मिलेगा। मैं उसे वापस नहीं ला सकता हूँ इसलिए दुःख क्यों करूँ। सन्त सोच में पड़ गया। लेकिन अभी और भी दो लोग बाकी थे। राजकुमार की माता और पत्नी। सन्त ने सोचा कि ये दो व्यक्ति तो जरूर व्याकुल होंगे। लेकिन वहाँ से भी वैसा ही उत्तर पाकर सन्त आश्चर्य में पड़ गया। उसे अपने आप पर ही विश्वास नहीं हो रहा था कि वह सच देख रहा है। आखिर हारकर उसने अपने आने का उद्देश्य और राजकुमार के जिन्दा होने की बात सबको सुना दी। राजकुमार ने वापस आकर अपना राज्यभाग्य सँभाला और हर चीज़ पहले की तरह चलती रही।
आध्यात्मिक भाव: - मोह पाँच विकारों में से एक है। वह हमारी शान्ति को छीन लेता है। परखने की शक्ति को खत्म कर देता है। मोह सच्चाई को खत्म करता है। जिसमें मोह है उसमें बुद्धिमानी नहीं हो सकती । बाबा इस कथा से शिक्षा देना चाहते हैं कि ना हमें दूसरों में मोह हो और ना ही दूसरों का हममें मोह हो। तब ही हम विश्व के मालिक बन सकते हैं।
ಮೋಹಜೀತ ರಾಜನ ಕಥೆ
ಒಂದು ಬಾರಿ ಒಬ್ಬ ರಾಜಕುಮಾರ ತನ್ನ ಕೆಲವು ಸೈನಿಕರೊಂದಿಗೆ ಬೇಟೆಗೆ ಹೋದ. ಅವನು ಬಹಳ ಒಳ್ಳೆಯ ಬೇಟೆಗಾರನಾಗಿದ್ದ. ಬೇಟೆಯ ಹಿಂದೆ ಅವನು ಇಷ್ಟು ದೂರ ಹೊರಟು ಹೋದನೆಂದರೆ ಎಲ್ಲಾ ಸೈನಿಕರು ಹಿಂದೆ ಉಳಿದು ಬಿಟ್ಟರು. ತಾನು ಒಬ್ಬಂಟಿಗನಾದೆ ಎಂದು ಅರಿವಾದ ತಕ್ಷಣ ಅವನು ಅಲ್ಲಿಯೇ ನಿಂತು ಬಿಟ್ಟ. ಅವನಿಗೆ ಬಾಯಾರಿಕೆಯೂ ಅಗುತ್ತಿತ್ತು. ಅವನಿಗೆ ಹತ್ತಿರದಲ್ಲಿಯೇ ಒಂದು ಕುಟೀರ ಕಾಣಿಸಿತು. ಅಲ್ಲಿ ಒಬ್ಬ ಸಂತ ಧ್ಯಾನಮಗ್ನನಾಗಿ ಕುಳಿತಿದ್ದರು. ಅವರ ಬಳಿ ಹೋಗಿ ನೀರು ಕೇಳಿದ. ಸಂತ ರಾಜಕುಮಾರನ ಪರಿಚಯ ಕೇಳಿದರು. ಅದಕ್ಕೆ ತಾನೊಬ್ಬ ರಾಜನ ಮಗ ಅವರು ಮೋಹದ ಮೇಲೆ ವಿಜಯವನ್ನು ಹೊಂದಿದ್ದಾರೆ ಎಂದು ಹೇಳಿದ. ಸಂತ ಹೇಳಿದ – ಅಸಂಭವ. ಒಬ್ಬ ರಾಜ ಮತ್ತು ಮೋಹದ ಮೇಲೆ ವಿಜಯೀ? ನಾನೊಬ್ಬ ಸನ್ಯಾಸಿ ಆಗಿದ್ದೇನಾದರೂ ಮೋಹವನ್ನು ಗೆಲ್ಲಲಾತ್ತಿಲ್ಲ ಮತ್ತೇ ನೀನು ಹೇಳುತ್ತಿದ್ದೀಯೇ ನಿನ್ನ ತಂದೆ ಒಬ್ಬ ರಾಜನಾಗಿದ್ದಾನೆ ಮತ್ತು ಮೋಹವನ್ನು ಗೆದ್ದಿದ್ದಾನೆಂದು. ರಾಜಕುಮಾರ ಹೇಳಿದ – ಕೇವಲ ನನ್ನ ತಂದೆ ಅಷ್ಟೇ ಅಲ್ಲ ಇಡೀ ಪ್ರಜೆಗಳೂ ಸಹ ಮೋಹವನ್ನು ಗೆದ್ದಿದ್ದಾರೆ. ಸಂತನಿಗೆ ವಿಶ್ವಾಸ ಆಗಲಿಲ್ಲ ಅದಕ್ಕೆ ರಾಜಕುಮಾರ ಹೇಳಿದ ತಾವು ಬೇಕಾದರೆ ಈ ಮಾತಿನ ಪರೀಕ್ಷೆ ತೆಗೆದುಕೊಳ್ಳಬಹುದು. ಸಂತ ರಾಜಕುಮಾರನಿಗೆ ತನ್ನ ವಸ್ತ್ರ ಕೊಡಲು ಕೇಳಿದ ಮತ್ತು ಅವನಿಗೆ ಬೇರೆ ಧರಿಸಲು ಕೊಟ್ಟ. ಸಂತ ಅಲ್ಲಿ ಒಂದು ಪ್ರಾಣಿಯ ಮೃತ ದೇಹ ಬಿದ್ದಿದ್ದನ್ನು ನೋಡಿ ಅದರ ರಕ್ತದಿಂದ ರಾಜಕುಮಾರನ ವಸ್ತ್ರದ ಮೇಲೆ ಮಚ್ಚೆ ಹಚ್ಚಿದ ಮತ್ತು ಆ ನಗರದಲ್ಲಿ ಚೀರುತ್ತಾ ಹೋದ ʼಒಂದು ಸಿಂಹ ರಾಜಕುಮಾರನಿಗೆ ಕೊಂದು ಹಾಕಿತುʼ ಅಂತ. ನಗರದ ಜನರು – ಒಂದು ವೇಳೆ ಅವನು ಹೊರಟು ಹೋದರೆ ಏನಾಯಿತು, ನೀನ್ಯಾಕೆ ಚೀರುತ್ತಿದ್ದೀಯಾ? ಅದು ಅವನ ಭಾಗ್ಯ ಆಗಿತ್ತು. ಸಂತ ಯೋಚಿಸಿದ ರಾಜಕುಮಾರ ಭವಿಷ್ಯದಲ್ಲಿ ರಾಜನಾಗುವುದು ಪ್ರಜೆಗಳಿಗೆ ಇಷ್ಟವಿಲ್ಲ ಅನ್ನಿಸುತ್ತೆ ಆದ್ದರಿಂದ ಈ ತರಹ ಪ್ರತಿಕ್ರಿಯೆ ವ್ಯಕ್ತಪಡಿಸುತ್ತಿದ್ದಾರೆ ಅಂದುಕೊಂಡ.. ಸಂತ ಅರಮನೆಗೆ ಹೋದ ಮತ್ತು ರಾಜಕುಮಾರನ ಸಾವಿನ ಸುದ್ದಿಯನ್ನು ಅವನ ಸಹೋದರ ಮತ್ತು ಸಹೋದರಿಗೆ ತಿಳಿಸಿದ. ಅವರು ಹೇಳಿದರು – ಇದುವರೆವಿಗೂ ಅವನು ನಮ್ಮ ಸಹೋದರನಾಗಿದ್ದ ಈಗ ಬೇರೆಯವರ ಸಹೋದರನಾಗುತ್ತಾನೆ. ಸದಾಕಾಲಕ್ಕೆ ಯಾರೂ ಜೊತೆಗಿರಲು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ ಆದ್ದರಿಂದ ಅಳುವ ಮತ್ತು ಚೀರುವಂತಹ ಅವಶ್ಯಕತೆ ಇಲ್ಲ. ಸಂತನಿಗೆ ಅನ್ನಿಸಿತು ಸಹೋದರಿಗೆ ಇನ್ನೊಬ್ಬ ಸಹೋದರ ಜಾಸ್ತಿ ಇಷ್ಟ ಇರಬೇಕು ಮತ್ತೇ ಆ ಸಹೋದರ ಖುಷಿಯಾಗಿದ್ದಾನೆ ಈಗವನಿಗೆ ರಾಜ್ಯ ಸಿಗುತ್ತದೆ ಆದ್ದರಿಂದ ಇಬ್ಬರೂ ಈ ರೀತಿ ಪ್ರತಿಕ್ರಿಯೆ ವ್ಯಕ್ತ ಪಡಿಸಿದರು ಅಂದುಕೊಳ್ಳುತ್ತಾನೆ. ಆಮೇಲೆ ಅವನು ತಂದೆಯ ಬಳಿ ಹೋದ ಹಾಗೂ ಸುದ್ದಿ ತಿಳಿಸಿದ. ತಂದೆ ಹೇಳಿದ - ಆತ್ಮವಂತೂ ಅಮರ ಮತ್ತು ಅವಿನಾಶಿ ಆಗಿದೆ ಆದ್ದರಿಂದ ಅಳುವ ಅವಶ್ಯಕತೆ ಇಲ್ಲ. ಅವನು ನನ್ನ ಮಗನಾಗಿದ್ದ ಆದುದರಿಂದ ನಾನು ಯೋಚಿಸಿದ್ದೆ ಅವನು ರಾಜನಾಗುವನಿದ್ದಾನೆಂದು ಈಗ ಇನ್ನೊಬ್ಬ ಮಗನಿಗೆ ರಾಜ್ಯ ಸಿಗುತ್ತದೆ. ನಾನು ಅವನನ್ನು ವಾಪಸ್ಸು ತರಲು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ ಹಾಗಾಗಿ ದುಃಖ ಯಾಕೆ ಪಡಲಿ. ಸಂತ ಯೋಚನೆಗೆ ಬಿದ್ದು ಬಿಟ್ಟ. ಈಗ ಇನ್ನೂ ಇಬ್ಬರು ಬಾಕಿ ಉಳಿದಿದ್ದರು. ರಾಜಕುಮಾರನ ತಾಯಿ ಮತ್ತು ಹೆಂಡತಿ. ಸಂತ ಯೋಚಿಸಿದ ಇವರಿಬ್ಬರು ಖಂಡಿತ ವ್ಯಾಕುಲರಾಗುತ್ತಾರೆ ಅಂದುಕೊಂಡ. ಆದರೆ ಅಲ್ಲಿಂದಲೂ ಅದೇ ರೀತಿಯ ಉತ್ತರ ಪಡೆದು ಸಂತ ಆಶ್ಚರ್ಯದಲ್ಲಿ ಬಿದ್ದ. ತಾನು ನೋಡುತ್ತಿರುವುದು ಸತ್ಯವೇ ಅಂತ ತನ್ನ ಮೇಲೆ ತನಗೇ ವಿಶ್ವಾಸ ಆಗುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ. ಕೊನೆಗೆ ಸೋತು ತಾನು ಬಂದ ಉದ್ದೇಶ ಮತ್ತು ರಾಜಕುಮಾರ ಬದುಕಿರುವ ಮಾತು ಎಲ್ಲರಿಗೂ ಹೇಳಿದ. ರಾಜಕುಮಾರ ಹಿಂತಿರುಗಿ ಬಂದು ತನ್ನ ರಾಜ್ಯಭಾರ ವಹಿಸಿಕೊಂಡ ಆಮೇಲೆ ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಯಥಾಪ್ರಕಾರ ನಡೀತಾ ಇತ್ತು
ಆಧ್ಯಾತ್ಮಿಕ ಭಾವ :
ಮೋಹ ಐದು ವಿಕಾರಗಳಲ್ಲಿ ಒಂದು ಆಗಿದೆ. ಅದು ನಿಮ್ಮ ಶಾಂತಿಯನ್ನು ಕಸಿದುಕೊಳ್ಳುತ್ತದೆ. ಗುರುತಿಸುವ ಶಕ್ತಿ ಇಲ್ಲದಂತೆ ಮಾಡತ್ತದೆ. ಮೋಹ ಸತ್ಯವನ್ನು ಸಮಾಪ್ತಿ ಮಾಡುತ್ತೆ. ಯಾರಲ್ಲಿ ಮೋಹ ಇದೆಯೋ ಅವರಲ್ಲಿ ಬುದ್ದಿವಂತಿಕೆ ಇರುವುದಿಲ್ಲ. ಬಾಬಾರವರು ಈ ಕಥೆಯಿಂದ ನಮಗೆ ಏನು ಶಿಕ್ಷಣವನ್ನು ಕೊಡಲಿಚ್ಛಿಸುತ್ತಾರೆಂದರೆ ನಮಗೆ ಬೇರೆಯವರಲ್ಲಿ ಮೋಹ ಇರಬಾರದು ಮತ್ತು ಬೇರೆಯವರಿಗೂ ಸಹ ನಮ್ಮ ಮೇಲೆ ಮೋಹ ಇರಬಾರದು. ಆಗಲೇ ನಾವು ವಿಶ್ವದ ಮಾಲೀಕರಾಗಲು ಸಾಧ್ಯ.
பற்றை வென்ற அரசரின் கதை
ஒருமுறை அரசிளங்குமரன் ஒருவன், தனது படை வீரர்களுடன் சேர்ந்து வேட்டையாடச் சென்றான். அவன் வேட்டையாடுவதில் மிகவும் திறமையானவனாக இருந்தான். வேட்டையாடி கொண்டே வெகு தூரம் சென்றுவிட்டான் இளவரசன். படைவீரர்கள் அவனைப் பின்தொடர்ந்து செல்ல இயலாமல், நின்று விட்டனர். வெகுதூரம் சென்ற இளவரசனுக்கு தாகமாக இருக்கவே, அவன் தண்ணீரைத் தேடிச் சென்றான். சிறிது தூரத்தில் குடிசை ஒன்று கண்ணில் படவே, அங்கு சென்றான். துறவி ஒருவர் தியானத்தில் அமர்ந்திருந்தார். அவருக்கு அருகில் சென்று, தண்ணீர் கேட்டான் இளவரசன். இளவரசனை கண்ட துறவி அவனது அறிமுகத்தை கேட்டார். இளவரசனோ, பற்றை வென்ற அரசரின் புதல்வனாக தன்னை அறிமுகப் படுத்திக் கொண்டான். இதைக் கேட்ட துறவி, இயலவே இயலாத ஒரு விஷயமானது, அரசன் என்பவன் பற்றை வெல்வது என்பது என்று கூறினார்.
"நான், துறவியானவன் நடுக்காட்டில் அமர்ந்திருக்கிறேன், ஆனாலும் பற்றை வெல்ல முடியாமல் இருக்கிறது. உமது தந்தையார் அரசர் என்றும் கூறுகிறீர், பற்றை வென்று இருக்கிறார் என்றும் கூறுகிறீர். என்னால் நம்பவே முடியவில்லை," என்றார். அதற்கு இளவரசன், "எனது தந்தையார் மட்டுமல்ல, நாட்டின் பிரஜைகளும் பற்றை வென்றவர்களாக இருக்கிறார்கள்," என்று கூறு, துறவியால் இதை ஏற்றுக் கொள்ள முடியாமல் இருக்க, இளவரசன் அவரைப் பார்த்து "வேண்டுமானால் தாங்கள் இதை சோதித்து பார்க்கலாம்" என்றான். இதற்கு சம்மதித்த துறவி இளவரசனின் சட்டையை கேட்டு வாங்கினார். வேறு ஏதாவது அணிந்து கொள்ள அவனிடம் கூறினார். அங்கு விலங்கு ஒன்று இறந்து கிடந்ததை கண்டு, அதன் இரத்தத்தை இளவரசனின் சட்டையின் மீது பூசி, அந்தச் சட்டையை எடுத்துக்கொண்டு, "இளவரசனை சிங்கம் அடித்து கொன்றுவிட்டது", என்று கூச்சலிட்டு கொண்டே ஊருக்குள் ஓடினார். ஊர் மக்கள் அவர் கூச்சலிடுவதைக் கண்டு கேட்டனர், "அவன் இறந்துவிட்டால் என்ன, நீர் ஏன் கூச்சலிடுகிறீர்? அது அவனது பாக்கியம்." இதை கேட்ட துறவி நினைத்தார், நாட்டின் மக்களுக்கு இளவரசன் வருங்காலத்தில் அரசனாகுவதில் விருப்பமில்லை போலிருக்கிறது, அதற்காக தான் இது போன்ற எதிர் வினை அவள்களிடம் இருந்து வந்தது, என்று.
பிறகு, இளவரசனின் தந்தையார் ஆன அரசரிடம் சென்றார் துறவி. சென்றதும் இளவரசன் சிங்கத்தால் தாக்கப்பட்டு உயிரிழந்து விட்டான் என்ற செய்தியை தெரிவித்தார். இதை கேட்டதும் அரசர், "ஆத்மாவானது இறப்பற்றது மற்றும் அழிவற்றது. எனவே கூச்சலிடுவதற்கான அவசியம் இல்லை. அவன் எனது மகனாக இருந்தான். ஆகையால் எனக்குப் பின் அவன் அரசன் ஆவான் என்று நான் நினைத்தேன். இப்பொழுது எனது இரண்டாவது மகன் அரசன் ஆவான். அவனை திரும்ப அழைத்து வருவது முடியாத காரியம். எனவே துயரம் எதற்காக?" என்று கூறினார். துறவி வியந்து போய் ஆழ்ந்த சிந்தனையில் விழுந்தார். இன்னும் இருவர் மிச்சம் இருந்தார்கள். அதாவது இளவரசனின் தாயாரும், அவனது மனைவியும். அவர்கள் இருவரும் கண்டிப்பாக துயரமடைவார்கள், என்று நினைத்து, துறவி அவர்களிடம் இதே செய்தியை கூறினார். அரசர் கூறியதை போலவே அவர்களிடம் இருந்தும் பதில்கள் வர, துறவி வியப்படைந்தார். இதை காணும் தனது கண்களையும், இந்த பதில்களை கேட்கும் தனது காதுகளையும் அவரால் நம்பவே முடியவில்லை. இறுதியில், தான் தோல்வி அடைந்து விட்டதாக புரிந்து கொண்டு, அவர் வந்த நோக்கத்தையும், இளவரசன் உயிருடன் இருக்கும் விஷயத்தையும் அனைவரிடமும் விளக்கினார். இளவரசன் திரும்ப வந்து தனது இராஜ்யக் கடமைகளை பழையபடி நிறைவேற்றினான். அனைத்தும் பழைய படியே நிகழ்ந்தன.
ஆன்மீகச் சிறப்பு - பற்று (மோகம்) 5 விகாரங்களில் ஒன்றாகும். அது நமது சாந்தி அல்லது அமைதியை பறித்து விடுகிறது. பகுத்தறியும் சக்தியை அழித்து விடுகிறது. பற்று என்பது உண்மையை மறைத்து விடுகிறது. பற்று இருப்பவர் புத்திசாலியாக இருக்க முடியாது. நமக்கு மற்றவரை கண்டு பற்றும், மற்றவருக்கு நம்மை கண்டு பற்றும் இருக்கக் கூடாது என்று பாபா இக்கதையின் மூலம் கற்றுத் தருகிறார். அப்பொழுதுதான் உலகத்தின் எஜமானர்களாக ஆக முடியும்.
