श्रवण कुमार

శ్రవణ కుమారుడు శ్రవణ కుమారుడు హిందూ పురాణమైన రామాయణంలో ఒక ఉదాత్తమైన పాత్ర. తల్లిదండ్రుల పట్ల ఎంత అంకిత భావాన్ని కలిగి ఉండాలో చెప్పే ఒక మహోన్నత వ్యక్తిత్వం గలవాడు. శ్రవణుడు వయసు మీరిన ఒక అంధ దంపతులకు జన్మించాడు. వారిరువురినీ పోషించిడం కోసం బాలుడైన శ్రవణ కుమారుడు ఎంతో కష్టపడి సంపాదిస్తుండేవాడు. ఒకసారి శ్రవణుడి తల్లిదండ్రులకు తీర్థ యాత్రలు చేయాలని సంకల్పం వచ్చింది. అందుకు ప్రయాణ ఖర్చు చేయలేని శ్రవణుడు, వారి కోరికను తీర్చేందుకు కావడిని తయారు చేసి అందులో ఒక్కోవైవు ఒకరిని కూర్చోబెట్టుకుని వారిని తీర్థ యాత్రలకు తీసుకు వెళ్ళడం ప్రారంభించాడు. ఒకసారి వారు ఒక అడవిలో ప్రయాణిస్తుండగా శ్రవణుని తల్లిదండ్రులకు దాహం వేసింది. వారి దాహార్తిని తీర్చడానికి శ్రవణుడు ఒక పాత్రతో నీళ్ళు తేవడానికి వెళ్ళాడు. అదే సమయానికి అడవికి వేటకు వచ్చిన దశరథుడు, కొలనులో నీళ్ళు ముంచుకుంటున్న శ్రవణుడిని జింకగా పొరబడి తనకున్న శబ్దభేది విద్య ద్వారా ఆ శబ్దం వినిపించిన దిశగా బాణం విడిచాడు. శరాఘాతంతో ఆఖరి దశలో ఉన్న శ్రవణుడు నీటి పాత్రను తన తల్లిదండ్రులకు అందించమని చెప్పి తుదిశ్వాస విడుస్తాడు. దశరథుడు తెచ్చిన నీళ్ళను అందుకున్న అంధులైన శ్రవణుని తల్లిదండ్రులు తన కుమారుడే అనుకున్నారు. దశరథుడు అన్యమనస్కంగానే జరిగిన దుర్ఘటనను వారికి వివరిస్తాడు. పుత్రశోకంలో ఉన్న వారు దశరథుడు కూడా తమలాగే పుత్రశోకం అనుభవించక తప్పదని శాపం పెట్టి తన కుమారుని చంపిన వానిచేత నీళ్ళు తాగి బ్రతక లేక వెంటనే తనువు చాలించారు. ఆ శాప ఫలితమే శ్రీరాముని వియోగానంతరం దశరథుని మరణం. ఆధ్యాత్మిక భావము: - శివబాబా పిల్లలమైన మనము కూడా బాబాపై వినయ విధేయతలతో, భక్తిశ్రద్ధలతో మసులుకోవాలి. తల్లిదండ్రుల కోరికను తీర్చడానికి కావటి కట్టిన శ్రవణుడి వలె బాబా పిల్లలైన బ్రాహ్మణులు కూడా విశ్వ పరివర్తన జరగాలన్న తండ్రి కోరికను తమ భుజాల మీదకు తీసుకుని అందరినీ ఈ కావటిని ఎక్కించుకోవాలి.

श्रवण कुमार श्रवण कुमार हिंदू ग्रंथ रामायण में वर्णित एक चरित्र है, जिसमें श्रवण अपने माता-पिता के प्रति समर्पण के लिए उल्लेखनीय है। श्रवण का जन्म एक बुजुर्ग नेत्रहीन दंपति के घर हुआ था। बालक श्रवण कुमार उन दोनों का भरण-पोषण करने के लिए बहुत मेहनत करता था। एक बार श्रवण के माता-पिता ने तीर्थ यात्रा पर जाने की इच्छा प्रकट की। यात्रा को वहन करने में असमर्थ, श्रवण ने उनकी इच्छा को पूरा करने के लिए एक कंवाठी बनाई और उनमें एक-एक को बैठाया और तीर्थयात्रा पर ले जाने लगा। एक बार, जब वे एक जंगल में यात्रा कर रहे थे, श्रवण के माता-पिता प्यासे थे। श्रवण उनकी प्यास बुझाने के लिए बर्तन से पानी लेने गया। नदी के पास पहुंचकर श्रवण कुमार बर्तन में पानी भरने लगा। उसी जंगल में अयोध्या के राजा दशरथ भी शिकार के लिए पहुंचे थे। पानी में हलचल की आवाज़ सुनकर उन्हें लगा कि कोई जानवर पानी पीने आया है। उन्होंने बिना देखे केवल ध्वनि सुनकर ही अपना तीर चला दिया। दुर्भाग्य से वह सीधे श्रवण कुमार को लग गया। तीर लगते ही वह चीख पड़ा। करहाते हुए श्रवण कुमार ने कहा, “यहां से थोड़ी ही दूर जंगल में मेरे माता-पिता बैठे हैं। उन्हें काफी प्यास लगी है। आप उन तक यह पानी पहुंचा दीजिए और मेरे बारे में उन्हें कुछ भी न बताएं।” इतना कहते-कहते श्रवण कुमार अपना दम तोड़ दी। दशरथ संकोच करते हुए श्रवण के माता पिता को दुर्घटना के बारे में सुनाया। जो पुत्रशोक में थे, उन्होंने श्राप दिया कि दशरथ का भी उनके पुत्र के समान ही भाग्य होगा, और जिस व्यक्ति ने अपने पुत्र को मार डाला, उनके हाथ की पानी नहीं पिया और तुरंत मर गये। उस श्राप का परिणाम श्री राम की वनवास के बाद दशरथ की मृत्यु थी। आध्यात्मिक भाव:- हम शिव बाबा के बच्चे हैं। हमें बाबा के प्रति विनम्र, निर्मान और भक्ति से ओतप्रोत होना चाहिए। माता-पिता की इच्छा को पूरा करने के लिए कांवठी का निर्माण करने वाले श्रवण की तरह, ब्राह्मणों को भी अपने कंधों पर विश्व परिवर्तन रूपी पिता की इच्छा को उठाना चाहिए।

ಶ್ರವಣ ಕುಮಾರ

ಶ್ರವಣ ಕುಮಾರ ಹಿಂದೂ ಗ್ರಂಥ ರಾಮಾಯಣದಲ್ಲಿ ವರ್ಣಿಸಲಾದ ಒಂದು ಪಾತ್ರ, ಇದರಲ್ಲಿ ಶ್ರವಣನು ತನ್ನ ತಂದೆತಾಯಿಯ ಪ್ರತಿ ತೋರುವ ಭಕ್ತಿಯಿಂದಾಗಿ ಗಮನಾರ್ಹನಾಗಿದ್ದಾನೆ.

ಶ್ರವಣನ ಜನ್ಮ ಒಬ್ಬ ವೃದ್ಧ ನೇತ್ರಹೀನ ದಂಪತಿಗಳ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಆಗಿತ್ತು. ಬಾಲಕ ಶ್ರವಣ ಕುಮಾರನು ಅವರಿಬ್ಬರನ್ನು ಪೋಷಿಸಲು ತುಂಬಾ ಕಷ್ಟಪಡುತ್ತಿದ್ದನು. ಒಮ್ಮೆ ಶ್ರವಣನ ತಂದೆ-ತಾಯಿಯರು ತೀರ್ಥಯಾತ್ರೆಗೆ ಹೋಗುವ ಇಚ್ಛೆಯನ್ನು ವ್ಯಕ್ತಪಡಿಸಿದರು. ಪ್ರಯಾಣವನ್ನು ಭರಿಸಲು ಅಸಮರ್ಥನಾದ ಶ್ರವಣನು ಅವರ ಆಸೆಯನ್ನು ಪೂರೈಸಲು ಒಂದು ಕಾವಾಡಿಯನ್ನೂ ನಿರ್ಮಿಸಿ, ಅದರಲ್ಲಿ ಒಬ್ಬೊಬ್ಬರನ್ನು ಕೂರಿಸಿಕೊಂಡು ತೀರ್ಥಯಾತ್ರೆಗೆ ಕರೆದೊಯ್ಯಲು ಪ್ರಾರಂಭಿಸಿದನು. ಒಮ್ಮೆ ಕಾಡಿನಲ್ಲಿ ಪ್ರಯಾಣಿಸುತ್ತಿದ್ದಾಗ ಶ್ರವಣನ ತಂದೆ-ತಾಯಿಗೆ ಬಾಯಾರಿಕೆಯಾಯಿತು. ಶ್ರವಣನು ಅವರ ಬಾಯಾರಿಕೆಯನ್ನು ನೀಗಿಸಲು ಪಾತ್ರೆಯಲ್ಲಿ ನೀರು ತರಲು ಹೋದನು. ನದಿಯ ಬಳಿ ತಲುಪಿದ ಶ್ರವಣ ಕುಮಾರನು ಪಾತ್ರೆಯಲ್ಲಿ ನೀರು ತುಂಬಲು ಪ್ರಾರಂಭಿಸಿದನು. ಅದೇ ಕಾಡಿಗೆ ಅಯೋಧ್ಯೆಯ ರಾಜ ದಶರಥನು ಬೇಟೆಗೆ ಬಂದಿದ್ದನು. ನೀರಿನಲ್ಲಿ ಆದ ಶಬ್ದವನ್ನು ಕೇಳಿ, ಯಾವುದೋ ಪ್ರಾಣಿ ನೀರು ಕುಡಿಯಲು ಬಂದಿದೆ ಎಂದು ಭಾವಿಸಿ ಅವರು ನೋಡದೆ ಕೇವಲ ಧ್ವನಿ ಕೇಳಿ ತಮ್ಮ ಬಾಣವನ್ನು ಬಿಟ್ಟರು. ದುರದೃಷ್ಟವಶಾತ್ ಅದು ನೇರವಾಗಿ ಶ್ರವಣ ಕುಮಾರನಿಗೆ ತಗುಲಿತು. ಬಾಣ ತಗುಲಿದ ತಕ್ಷಣ ಅವನು ಚೀರಿದ..

ಚೀರುತ್ತಾ ಶ್ರವಣ ಕುಮಾರನು ಹೇಳಿದ “ಇಲ್ಲಿಂದ ಸ್ವಲ್ಪ ದೂರದಲ್ಲಿ ಕಾಡಿನಲ್ಲಿ ನನ್ನ ತಂದೆ ತಾಯಿ ಕುಳಿತಿದ್ದಾರೆ. ಅವರಿಗೆ ತುಂಬಾ ಬಾಯಾರಿಕೆಯಾಗಿದೆ. ನೀವು ಅವರಿಗೆ ಈ ನೀರನ್ನು ತಲುಪಿಸಿ ಮತ್ತು ನನ್ನ ಬಗ್ಗೆ ಅವರಿಗೆ ಏನನ್ನೂ ಹೇಳಬೇಡಿ.” ಎಂದು ಹೇಳುತ್ತಾ ಶ್ರವಣ ಕುಮಾರನು ಪ್ರಾಣ ಬಿಟ್ಟನು. ದಶರಥನು ಸಂಕೋಚದಿಂದ ಶ್ರವಣನ ತಂದೆ ತಾಯಿಗೆ ದುರ್ಘಟನೆಯ ಬಗ್ಗೆ ತಿಳಿಸಿದನು. ಪುತ್ರಶೋಕದಲ್ಲಿದ್ದ ಅವರು, ದಶರಥನೂ ಸಹ ಪುತ್ರಶೋಕದಿಂದಲೇ ಪ್ರಾಣವನ್ನು ತ್ಯಜಿಸಲಿ ಎಂದು ಶಾಪವನ್ನಿತ್ತರು ಮತ್ತು ತಮ್ಮ ಮಗನನ್ನು ಕೊಂದ ವ್ಯಕ್ತಿಯ ಕೈಯಿಂದ ನೀರನ್ನು ಕುಡಿಯದೆ ತಕ್ಷಣ ಸತ್ತುಹೋದರು. ಆ ಶಾಪದ ಪರಿಣಾಮ ಶ್ರೀರಾಮನ ವನವಾಸದ ನಂತರ ದಶರಥನ ಮರಣವಾಗಿತ್ತು."

ಆಧ್ಯಾತ್ಮಿಕ ಭಾವ:-

ನಾವು ಶಿವತಂದೆಯ ಮಕ್ಕಳಾಗಿದ್ದೇವೆ. ನಾವು ತಂದೆಯ ಪ್ರತಿ ವಿನಮ್ರ, ನಿರ್ಮಾನ ಮತ್ತು ಭಕ್ತಿಯಿಂದ ತುಂಬಿರಬೇಕು. ತಂದೆ ತಾಯಿಯ ಇಚ್ಛೆಯನ್ನು ಪೂರ್ಣಮಾಡುವುದಕ್ಕೋಸ್ಕರ ಕಾವಡಿ ಕಟ್ಟಿದ ಶ್ರವಣನಂತೆ, ಬ್ರಾಹ್ಮಣರೂ ಸಹ ವಿಶ್ವ ಪರಿವರ್ತನೆ ಮಾಡಬೇಕೆಂಬ ತಂದೆಯ ಇಚ್ಛೆಯನ್ನು ತಮ್ಮ ಹೆಗಲ ಮೇಲೆ ಹೊತ್ತುಕೊಳ್ಳಬೇಕು.

சிரவண குமரன்

சிரவண குமரனின் கதையானது இராமாயணத்தில் வர்ணிக்கப்பட்டுள்ளது. ஒருவர் தனது பெற்றோருக்கு எந்த அளவிற்கு அர்ப்பணிப்புடன் இருக்கலாம் என்பதை சிரவணக்குமரனின் கதையை கேட்டு தெரிந்து கொள்ளலாம்.

சிரவண குமரன் வயது முதிர்ந்த குருடர்களான தம்பதிகளுக்கு பிறந்தான். சிறுவனான சிரவணக்குமரன் பெற்றோரை மிகவும் சிரத்தையாகவும், அன்பாகவும் கவனித்துக் கொண்டிருந்தான். ஒருநாள் பெற்றோர் இருவரும் தீர்த்த யாத்திரைக்கு செல்ல வேண்டும் என மனதில் தோன்றிய ஆசையை வெளிப்படுத்தினர். அவர்களின் பயணத்திற்கான செலவை சமாளிக்க முடியாமல் இருந்தாலும் கூட, அவர்களின் ஆசையை நிறைவேற்ற, இரண்டு காவடிகளில் அவர்களை உட்கார வைத்து அவனே அக்காவடிகளை சுமந்து கொண்டு தீர்த்த யாத்திரைக்கு புறப்பட்டான். அவ்வாறு தொடங்கியது பயணம். ஒரு நாள், ஒரு காட்டை கடந்து செல்லும் பொழுது, அவனது பெற்றோருக்கு தாகம் எடுத்து விட்டது. அவர்களை ஒரு மரத்தின் அடியில் உட்கார வைத்து, ஒரு பாத்திரத்தை எடுத்துக்கொண்டு தண்ணீரைத் தேடிச் சென்றான் சிரவண குமரன். ஒரு ஆறு கண்ணில் படவே, ஆற்றுக்குச் சென்று பாத்திரத்தில் தண்ணீரை நிரப்ப தொடங்கினான். அன்று அதே காட்டிற்கு அயோத்தியின் அரசர் தசரதரும் வேட்டையாட வந்திருந்தார். பாத்திரத்தில் தண்ணீர் நிரம்பும் சத்தத்தை கேட்டதும், ஏதோ விலங்கு தான் தண்ணீர் குடித்துக்கிறது என்று அவருக்கு தோன்றியது. சத்தத்தை மட்டும் கேட்டு, அவர் ஒலிவரும் திசையை நோக்கி அம்பை விட்டார். அந்த அன்பு நேராக சிரவணக்குமரனை சென்று தாக்கியது. அம்பால் தாக்கப்பட்ட சிரவண குமரன் வலியால் கத்தினான்.

மனிதனின் குரல் கேட்ட உடன் தசரதர், பதட்டமாக, குரல் வந்து திசையில் ஓடிச் சென்றார். அம்பால் தாக்கப்பட்டு, வலியில் துடிக்கும் சிரவண குமரனை பார்த்தார். இறுதி நிலையில் இருந்த சிரவணக்குமரன் தசரதரைக் கண்டு இவ்வாறு கூறினான், "இங்கிருந்து சற்று தூரத்தில் காட்டிற்குள் எனது பெற்றோர்கள் அமர்ந்திருக்கிறார்கள். அவர்களுக்கு தாகமாக இருக்கிறது. தாங்கள் இந்த தண்ணீரை எடுத்துச் சென்று அவர்களிடம் சேர்த்து விடுங்கள். என்னை பற்றி அவர்களிடம் ஒன்றும் கூற வேண்டாம்". இதைக் கூறிய பிறகு உயிரை விட்டுவிட்டான் சிரவண குமரன். தண்ணீரை எடுத்துக்கொண்டு, அவர்களுக்கு கொடுத்த தசரதர், தயக்கமாக அவர்களிடம் நடந்த விபத்தை பற்றி கூறினார். மகனை இழந்த துயரத்துடன், சிரவணக்குமரனின் தந்தையும் தாயும், தங்களது மகனுக்கு ஏற்பட்ட அதே கதி தான் அவனைக் கொன்றவனுக்கும் ஏற்படும் என்று சபித்து, மகனை கொன்றவனின் கைகளில் இருந்து தண்ணீரும் வாங்கி குடிக்க மாட்டோம் என்று கூறி, உடனடியாக உயிரை விட்டனர். அந்த சாபத்தின் பலனாகத்தான் இராமர் காட்டிற்குச் சென்ற பிறகு தான் தசரதரின் மரணம் ஏற்பட்டது.

ஆன்மீகச் சிறப்பு - நாம் சிவ தந்தையின் குழந்தைகள் ஆவோம். அவர் மீது பணிவுடனும், பக்தியுடனும், கீழ்ப்படிந்து நடந்து கொள்ள வேண்டும். எவ்வாறு பெற்றோரின் ஆசையை நிறைவேற்ற, சிரவணக்குமரன் அவர்களை காவடியில் சுமந்தானோ, அவ்வாறு பிராமணர்கள் உலக மாறுதல் எனும், தந்தையின் ஆசையை தமது தோள்களின் மீது சுமந்து நிறைவேற்ற வேண்டும்.