अचतम् केशवम् रामनारायणम्...

అచ్యుతం కేశవం రామ నారాయణం,

కృష్ణ దామోదరం వాసు దేవం హరిం;

శ్రీధరం మాధవం గోపికా వల్లభం,

జానకీ నాయకం రామ చంద్రం భజే.

ఈ పద్యంలో శ్రీ కృష్ణుడిని అచ్యుతుడు, కేశవుడు, రాముడు, నారాయణుడు అంటూ రకరకాల పేర్లతో వర్ణిస్తూ మహిమ చేయడం జరిగింది. భక్తిమార్గంలో అందరినీ కలిపేసారు, ఎక్కడ రాముడు, ఎక్కడ నారాయణుడు! అర్థం తెలియకుండానే స్తుతిస్తూ ఉంటారు అన్నారు. నిజానికి మహిమ కేవలం ఒక్క శివబాబాదే ఉండాలి ఎందుకంటే శివబాబాయే సర్వ శ్రేష్ఠుడు అని శివబాబా అంటారు

अचतम् केशवम् रामनारायणम्

कृष्ण दामोदरम् वासुदेवम् भजे।

श्रीधरम् माधवम् गोपिका वल्लभम्

जानकी नायकम् रामचन्द्रम् भजे।

अच्युता, केशवा, रामा, नारायण इत्यादि नामों से इस पद्य में श्री कृष्ण की महिमा गाई हुई है। लेकिन शिवबाबा कहते हैं कि कहाँ राम और कहाँ नारायण, भक्ति में बिना अर्थ ही स्तुति करते रहते हैं और सबको मिला दिया है। असली महिमा तो सिर्फ एक शिव बाबा की होनी चाहिए क्योंकि शिव बाबा ही सबसे श्रेष्ठ हैं।

ಅಚ್ಯುತಂ ಕೇಶವಂ ರಾಮ ನಾರಾಯಣಂ,

ಕೃಷ್ಣ ದಾಮೋದರಂ ವಾಸುದೇವಂ ಹರಿಂ;

ಶ್ರೀಧರಂ ಮಾಧವಂ ಗೋಪಿಕಾ ವಲ್ಲಭಂ,

ಜಾನಕಿ ನಾಯಕಂ ರಾಮ ಚಂದ್ರಂ ಭಜೇ.

ಈ ಕಾವ್ಯದಲ್ಲಿ, ಶ್ರೀ ಕೃಷ್ಣನನ್ನು ಅಚ್ಯುತ, ಕೇಶವಂ, ರಾಮ, ನಾರಾಯಣ ಮುಂತಾದ ವಿವಿಧ ಹೆಸರುಗಳಿಂದ ವೈಭವೀಕರಿಸಲಾಗಿದೆ. ಭಕ್ತಿಮಾರ್ಗದಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲರನ್ನೂ ಒಂದೇ ಎಂದುಬಿಟ್ಟಿದ್ದಾರೆ. ರಾಮ ಎಲ್ಲಿದ್ದಾನೆ, ನಾರಾಯಣ ಎಲ್ಲಿದ್ದಾನೆ! ಅರ್ಥ ತಿಳಿಯದೆ ಎಲ್ಲರೂ ಸ್ತುತಿಸುತ್ತಲೇ ಇರುತ್ತಾರೆ ಎಂದು ಅವರು ಹೇಳುತ್ತಾರೆ. ವಾಸ್ತವವಾಗಿ, ಒಬ್ಬ ಶಿವಬಾಬಾಗೆ ಮಾತ್ರ ಮಹಿಮೆಯನ್ನು ನೀಡಬೇಕು ಏಕೆಂದರೆ ಶಿವಬಾಬಾ ಎಲ್ಲರಿಗಿಂತ ಶ್ರೇಷ್ಠ ಎಂದು ಶಿವಬಾಬಾ ಹೇಳುತ್ತಾರೆ.