अजामिल

అజామిళుడు

(భాగవత పురాణము)

అజామిళుడి కథ శ్రీమద్భాగవత మహాపురాణం ఆరవ స్కంధంలో వివరించబడింది. భగవంతుని నామస్మరణ ఏ పరిస్థితిలో చేసినా, అతి తక్కువ స్థితికి దిగజారిన పాపాత్ముడినీ మోక్ష మార్గంలోకి తీసుకు వెళ్ళగలదనే సత్యాన్ని అజామిళుడి కథ మనకు తెలియజేస్తుంది.

కన్యాకుబ్జ నగరంలో (ఉత్తర ప్రదేశ్‌లోని ప్రస్తుత కన్నౌజ్ జిల్లా) నివసించే అజామిళుడు ఒక గొప్ప బ్రాహ్మణ కుటుంబంలో జన్మించాడు. అతడు ధర్మాత్ముడు, బుద్ధిమంతుడు మరియు విష్ణు భక్తుడు. తల్లిదండ్రులకు విధేయుడైన ఈ కుమారుడు తన యుక్తవయస్సు వరకు వేదశాస్త్రాలను అభ్యసించాడు. అతను యుక్తవయస్సులోకి వచ్చినప్పుడు, అతని జీవితంలో జరిగిన ఒక సంఘటన అతని జీవితాన్నే మార్చేసింది. తన తండ్రి ఆజ్ఞ మేరకు, అజామిళుడు ఒక రోజు పూజ కోసం అడవి నుండి ఉత్తమమైన పండ్లు మరియు పువ్వులను తీసుకుని తిరిగి వస్తున్నాడు. దారిలో ఓ తోటలో ఓ గిరిజనుడితో ఒక అందమైన అమ్మాయి కనిపించింది. ఆ వేశ్య అందానికి ఆకర్షితుడై తన మనసును అదుపు చేసుకోలేకపోయాడు. అజామిళుని మనస్సాక్షి చెడిపోయింది. అతను వేశ్య వద్దకు వెళ్ళాడు. ఆ వేశ్య చేష్టలకు ముగ్ధుడై, తన భార్యను కూడా మరచిపోయి, ఆమెను విడిచిపెట్టి, ఆ వేశ్యతో కలిసి జీవించడం ప్రారంభించాడు. అజామిళుడు పూర్తిగా చెడు సాంగత్య ప్రభావంలో ఉన్నాడు. ఇప్పుడు అజామిళుని పని న్యాయం-అన్యాయం ద్వారా, ఏ విధంగానైనా డబ్బు సంపాదించడం మరియు వేశ్యను పోషించడం. ఇతర ప్రాణులను దోచుకుని సంపదను తీసుకురావడానికి ఏమాత్రం వెనుకాడలేదు. క్రమేణా పాపాన్ని మూటకట్టుకుంటూ వృద్ధుడయ్యాడు. అతనికి వేశ్యతో పది మంది సంతానం కలిగారు. (మహా భోగిగా మారిన అజామిళుడు తన చిన్న కుమార్తెను చూసి ఆకర్షితుడయ్యాడని మరియు వారిద్దరికీ ముగ్గురు కుమారులు ఉన్నారని మరికొన్ని కథలలో చెప్పబడింది).

ఒకరోజు అజామిళుని ఇంటికి కొందరు సాధువులు వచ్చారు. అజామిళుని గతంలోని మంచి స్వభావం కారణంగా, అతను సాధువులకు ఆతిథ్యం ఇచ్చాడు. అజామిళుడు భక్తితో ఆహారాన్ని తయారు చేసి సాధువులకు తినిపించాడు. సాధువులు రాత్రి భజన ప్రారంభించారు, అజామిళుడు కూడా కీర్తనలో పాల్గొన్నాడు. భజన సమయంలో పశ్చాత్తాపంతో అజామిళుని కన్నీళ్లు ప్రవహిస్తూనే ఉన్నాయి. వెళ్ళేటప్పుడు, సాధువులు తమ చిన్న కొడుకుకు నారాయణ అని పేరు పెట్టాలని కోరారు. వారి అభ్యర్థన మేరకు అజామిళుడు తన చిన్న కుమారునికి 'నారాయణ' అని పేరు పెట్టాడు.

అజామిళుడికి నారాయణుడంటే చాలా ఇష్టం. ఎక్కువ సమయం ఆ పిల్లాడితోనే గడిపేవాడు. అయితే, మరణం ఎవరినీ వదలదు కదా! అజామిళుని మరణ సమయం కూడా వచ్చింది. యమదూతలు, చేతిలో పాశంతో అతనిని తీసుకువెళ్ళడానికి వచ్చారు. ఆ క్షణంలో భయంతో అజామిళుడు ‘నారాయణ’ అని తన కొడుకును పిలిచాడు. ఆ నామోచ్ఛారణ విన్న విష్ణుదూతులు వెంటనే అక్కడకు వచ్చి యమదూతులను ఆపారు. ఆ తర్వాత యమదూతలు మరియు విష్ణుదూతల మధ్య ధర్మం, పాపం, శిక్షలపై గొప్ప సంభాషణ జరిగింది. విష్ణుదూతులు ఇలా వివరించారు: శాస్త్రాల ప్రకారం, ఎవరైనా తెలిసైనా, తెలీకైనా, సరదాగా అయినా లేదా ఏ వ్యక్తి పేరునైనా భగవంతుని నామాన్ని జపిస్తే వారి పాపాలు నాశనం అవుతాయి. నా-రా-య-ణ అనే ఈ నాలుగు అక్షరాలను ఉచ్ఛరించినప్పుడు అజామిళుడి పాపాలన్నీ ప్రాయశ్చిత్తమయ్యాయి. యమదూతలారా! ఏవిధంగా అగ్ని ఇంధనాన్ని తెలిసి లేదా తెలియక దహింపజేస్తుందో, అలాగే, భగవంతుని నామమును ఉచ్ఛరించడం వల్ల మనిషి చేసిన పాపాలన్నీ బూడిదైపోతాయి. పాపాత్ముడైన అజామిళుడు భగవంతుని నామస్మరణతో భగవంతుని అనుగ్రహాన్ని పొంది స్వర్గలోకానికి అర్హుడు అయ్యాడు.

ఆధ్యాత్మిక రహస్యము: - ఎప్పుడు కూడా అజామిళుని వంటి పాపాత్ములుగా కాకూడదు. దయాసాగరుడైన శివ పరమాత్మ మాత్రము అజామిళుని వంటి పాపాత్ములను, కఠిన అత్మలను, రాతి బుద్ధి కలిగిన వారిని కూడా ఉద్ధరించడానికి వచ్చారు. దీనికి గుర్తుగానే భక్తి మార్గములో శివుని అభిషేకమునకు అన్ని రకాల పుష్పాలను ఉపయోగిస్తారు అనగా శివబాబా అన్ని రకముల పిల్లలను క్షమా భావన మరియు దయా దృష్టితో స్వీకరిస్తారు. తప్పులను గ్రహించి పశ్చాత్తాపంతో శివ బాబాను క్షమాపణ కోరుకోవాలి. అంతిమ క్షణములో అజామిళుడు పరమాత్ముని నామ స్మరణతో స్వర్గ ప్రాప్తి పొందాడు - అంటే పరమాత్ముని స్మృతిలో ఎంత శక్తి దాగి ఉందో కదా! అజామిళుడు స్వర్గములోకి వెళ్ళగలిగాడే కానీ ఉన్నత పదవిని పొందలేకపోయాడు. అంటే అంతిమ క్షణములో శివ బాబా స్మృతి ఎంత అవసరమో, అలాగే జీవితాంతము, ప్రతి క్షణము శివ బాబాను స్మృతి చేసినట్లయితే స్వర్గ ప్రాప్తితో పాటు ఉన్నత పదవిని కూడా పొందగలము.

अजामिल

(भागवत पुराण)

अजामिल की कथा श्रीमद्भागवत महापुराण के षष्ठ स्कंध (छठे कांड) में वर्णित है। यह कथा हमें यह संदेश देती है कि ईश्वर के नाम का स्मरण, चाहे वह किसी भी परिस्थिति में क्यों न हो, पापी से पापी जीव को भी उद्धार की राह पर ला सकता है।

अजामिल कन्याकुब्ज (वर्तमान उत्तर प्रदेश का कन्नौज जिला) का निवासी एक ब्राह्मण था। वह जन्म से ही धार्मिक, सदाचारी, विद्वान एवं भगवान विष्णु का परम भक्त था। उसने अपने युवावस्था तक वेदों और शास्त्रों का गहन अध्ययन किया था। वह अपने माता-पिता का आज्ञाकारी पुत्र था। एक दिन, पिता के आदेश से वह वन से पूजन हेतु उत्तम फल-फूल एकत्र कर लौट रहा था। रास्ते में उसने एक निषाद पुरुष के साथ एक रूपवती स्त्री (वेश्या) को देखा। उसकी सुंदरता से आकर्षित होकर अजामिल का मन विचलित हो गया और वह अपने धर्म और विवेक को भूल बैठा। मोहवश उसने अपनी पत्नी को त्याग दिया और उस स्त्री के साथ रहने लगा। धीरे-धीरे वह अधर्म, पाप और बुरे कर्मों में लिप्त हो गया। अन्यायपूर्वक धन कमाकर वही स्त्री और उसके बच्चों का पालन-पोषण करने लगा। उसके दस पुत्र हुए। (कुछ अन्य कथाओं में यह भी कहा गया है कि अजामिल, जो अब पूर्णतः पतित हो चुका था, अपनी ही युवा कन्या पर आसक्त हो गया था और उनसे तीन पुत्र हुए।)

एक दिन कुछ संत अजामिल के घर पधारे। अपने पूर्व संस्कारों के प्रभाव से अजामिल ने उनका आदर-सत्कार किया और श्रद्धा से उन्हें भोजन कराया। रात्रि में संतों ने भजन-कीर्तन आरंभ किया, जिसमें अजामिल भी सम्मिलित हुआ। उसे अपने पापों पर गहन पश्चाताप हुआ और उसकी आँखों से अश्रुधारा बहने लगी। जाते समय संतों ने आग्रह किया कि वह अपने छोटे पुत्र का नाम 'नारायण' रखे। अजामिल ने वैसा ही किया।

अजामिल का मोह अब अपने पुत्र 'नारायण' पर केंद्रित हो गया। वह अधिकतर समय उसी की सेवा-संभाल में बिताने लगा। समय का चक्र चलता रहा और अंततः मृत्यु का क्षण आ पहुँचा। यमदूत उसे लेने आए। भयभीत अजामिल ने अपने पुत्र को पुकारते हुए कहा — "नारायण!" भगवान विष्णु के नाम का उच्चारण होते ही, उनके पार्षद विष्णुदूत वहाँ प्रकट हो गए और यमदूतों को रोक दिया। इसके पश्चात यमदूतों और विष्णुदूतों के बीच धर्म और अधर्म, पाप और प्रायश्चित पर गूढ़ संवाद हुआ। विष्णुदूतों ने स्पष्ट किया कि शास्त्रों के अनुसार यदि कोई व्यक्ति जान-बूझकर या अनजाने में, मज़ाक में या किसी के नाम के रूप में भी भगवान का नाम लेता है, तो उसके सारे पाप नष्ट हो जाते हैं। जैसे अग्नि में डाली गई वस्तु जलकर भस्म हो जाती है, वैसे ही प्रभु के नाम के स्मरण से सारे पाप भस्म हो जाते हैं।

अंततः अजामिल को भगवान के नाम स्मरण के फलस्वरूप उद्धार प्राप्त हुआ। वह स्वर्ग का अधिकारी बना।

आध्यात्मिक भाव: बाबा मुरली में सदा यह कहते हैं कि यदि अजामिल जैसा पापी देखना हो, तो वह यही मिल जाएगा। दया सागर और क्षमा के सागर शिव परमात्मा स्वयं इस धरती पर अवतरित होकर अजामिल जैसे पापी और पत्थर-से कठोर आत्माओं का भी उद्धार कर रहे हैं। इसी यादगार स्वरूप, भक्ति मार्ग में शिव की पूजा में आक, धतूरा जैसे फूल अर्पण किए जाते हैं, जिसका गूढ़ अर्थ है कि शिव बाबा अपने बच्चों को जैसे भी हों — लंगड़े, लूले, अपवित्र या पापी — स्नेहपूर्वक स्वीकार करते हैं। भगवान के नाम की स्मृति में इतनी शक्ति है कि अजामिल जैसे पापी ने भी अन्त समय में ‘नारायण’ का नाम लिया और उसे स्वर्ग की प्राप्ति हो गई। परन्तु चूँकि उसने केवल अन्त समय में ही भगवान को याद किया, इसलिए वह ऊँच पद प्राप्त न कर सका। जब केवल अन्तिम क्षण में भगवान का नाम लेने से इतनी प्राप्ति हो सकती है, तो यदि हर पल, हर श्वास में ईश्वर की स्मृति बनी रहे, तो उससे कितना महान चमत्कार हो सकता है — इसका अनुमान भी नहीं लगाया जा सकता।

ಅಜಾಮಿಳ

(ಭಾಗವತ ಕಥೆ)

ಅಜಾಮಿಳ ಒಬ್ಬ ಶ್ರೇಷ್ಠ ಬ್ರಾಹ್ಮಣ ಕುಲದಲ್ಲಿ ಜನಿಸಿದ ಹಾಗೂ ಕನ್ಯಾಕುಬ್ಜ ಎಂಬ ನಗರದ ನಿವಾಸಿಯಾಗಿದ್ದ. ಅವನು ಧರ್ಮಪಾರಾಯಣನು, ಸದ್ಗುಣಿ, ಬುದ್ಧಿವಂತ ಹಾಗೂ ವಿಷ್ಣುಭಕ್ತನಾಗಿದ್ದ. ತನ್ನ ಹೆತ್ತವರ ಆಜ್ಞಾಕಾರಿ ಮಗನಾಗಿ ಹದಿಹರೆಯ ತಲುಪುವ ಹೊತ್ತಿಗೆ ವೇದ ಶಾಸ್ತ್ರಗಳನ್ನು ವಿಧಿವತ್ತಾಗಿ ಅಧ್ಯಯನ ಮಾಡಿಬಿಟ್ಟ. ಯೌವನಕ್ಕೆ ಕಾಲಿಡುತ್ತಿದ್ದಂತೆಯೇ ಅವನ ಜೀವನದಲ್ಲಿ ಇಂತಹ ಘಟನೆ ಘಟಿಸಿತೆಂದರೆ ಅದರಿಂದ ಅವನ ಜೀವನವೇ ಬದಲಾಗಿ ಹೋಯಿತು. ಒಂದು ದಿನ ಅಜಾಮಿಳ ತಂದೆಯ ಆದೇಶದ ಮೇಲೆ ಒಂದು ದಿನ ಪೂಜೆಗೋಸ್ಕರ ತೋಟದಿಂದ ಒಳ್ಳೆಯ ಹಣ್ಣು ಮತ್ತು ಹೂಗಳನ್ನು ತೆಗೆದುಕೊಂಡು ಹಿಂತಿರುಗತ್ತಿದ್ದ, ದಾರಿಯಲ್ಲಿ ಒಬ್ಬ ಭಿಲ್ಲನ ಜೊತೆಯಲ್ಲಿ ಸುಂದರ ಯುವತಿಯನ್ನು ನೋಡುತ್ತಾನೆ.. ಯುವತಿಯ ಸೌಂದರ್ಯಕ್ಕೆ ಮಾರುಹೋದ ಅಜಾಮಿಳನು ತನ್ನ ಮನಸ್ಸನ್ನು ನಿಗ್ರಹಿಸಲು ಪ್ರಯತ್ನಿಸಿದ. ಆದರೆ ಯಶಸ್ಸು ಕಾಣಲಿಲ್ಲ. ಅಜಾಮಿಳನ ವಿವೇಕ ಭ್ರಷ್ಟವಾಯಿತು. ಅವನು ಆ ವೇಶ್ಯೆಯ ಬಳಿ ಹೋದ. ಆ ಕುಲಟೆಯ ಕುಚೇಷ್ಟೆಗಳಿಂದ ಪ್ರಭಾವಿತನಾಗಿ, ತನ್ನ ಹೆಂಡತಿಯನ್ನು ಸಹ ಮರೆತು ಹೋದ ಮತ್ತು ಅವಳನು ಪರಿತ್ಯಾಗ ಮಾಡಿ ಆ ವೇಶ್ಯೆಯ ಜೊತೆಗೆ ಇರಲಾರಂಭಿಸಿದ . ಕುಸಂಗದ ಪ್ರಭಾವದಿಂದ ನ್ಯಾಯ-ಅನ್ಯಾಯ ಯಾವುದೇ ರೀತಿಯಿಂದ ಧನವನ್ನು ಅರ್ಜಿಸಿ ವೇಶ್ಯೆಯ ಪಾಲನೆ ಪೋಷಣೆ ಮಾಡಲಾರಂಭಿಸಿದ. ಇತರರನ್ನು ಲೂಟಿ ಮಾಡಿ ಧನವನ್ನು ತರುವುದರಲ್ಲಿಯೂ ಅವನಿಗೆ ಯಾವ ಸಂಕೋಚವಾಗುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ. ಕ್ರಮೇಣ ಅವನು ಪಾಪವನ್ನು ಸಂಪಾದಿಸುತ್ತಾ ಸಂಪಾದಿಸುತ್ತಾ ವೃದ್ಧನಾದ. ವೇಶ್ಯೆಯಿಂದ ಅವನಿಗೆ ಹತ್ತು ಮಕ್ಕಳಾದವು. (ಕೆಲವು ಕಥೆಗಳಲ್ಲಿ, ಈ ರೀತಿ ಹೇಳುತ್ತಾರೆ – ಅಜಾಮಿಳ ಮಹಾಭೋಗಿ ಆಗಿಹೋಗಿದ್ದ ಅವನು ತನ್ನ ಯೌವನಕ್ಕೆ ಬಂದ ಮಗಳ ಮೇಲೆ ಮೋಹಿತನಾದ ಮುಂದೆ ಅವರಿಬ್ಬರಿಗೆ ಮೂರು ಗಂಡು ಮಕ್ಕಳಾದವು)

ಒಂದು ದಿನ ಅಜಾಮಿಳನ ಮನೆಗೆ ಕೆಲವು ಮಹಾತ್ಮರು ಬಂದರು. ಪೂರ್ವ ಸಂಸ್ಕಾರ ಮತ್ತು ಅತಿಥ್ಯ ಧರ್ಮದ ಪೂರ್ತಿಗಾಗಿ ಅಜಾಮಿಳ ಮಹಾತ್ಮರುಗಳ ಸತ್ಕಾರ ಮಾಡಿದ. ಶ್ರದ್ಧೆಯಿಂದ ಭೋಜನ ಮಾಡಿಸಿ ಊಟ ಮಾಡಿಸಿದ. ರಾತ್ರಿ ಸಂತರು ಕೀರ್ತನೆ ಶುರುಮಾಡಿದರು. ಅದರಲ್ಲಿ ಅಜಾಮಿಳನು ಇದ್ದ. ಕೀರ್ತನೆ ಮಾಡುವಾಗ, ಪಶ್ಚಾತ್ತಾಪದಿಂದ ಅಜಾಮಿಳನ ಕಣ್ಣಲ್ಲಿ ನೀರು ಹರಿಯುತ್ತಿತ್ತು. ಹೊರಡುವಾಗ ಸಂತರು ದಕ್ಷಿಣೆಯ ರೂಪದಲ್ಲಿ ಅವನ ಕಿರಿಯ ಮಗನ ಹೆಸರನ್ನು “ನಾರಾಯಣ” ಎಂದಿಡಲು ಹೇಳಿದರು. ಅವರ ಆಗ್ರಹದಂತೆ ಅಜಾಮಿಳನು ತನ್ನ ಕಿರಿಯ ಮಗನಿಗೆ ʼನಾರಾಯಣʼ ಎಂದು ಹೆಸರಿಟ್ಟ. ಅಜಾಮಿಳನಿಗೆ ತನ್ನ ಪುತ್ರ ನಾರಾಯಣನ ಮೇಲೆ ತುಂಬಾ ಮೋಹ ಇತ್ತು. ಈಗ ಹೆಚ್ಚಿನ ಸಮಯ ಮಗನನ್ನು ಮುದ್ದು ಮಾಡುವುದರಲ್ಲೇ ಕಳೆಯಲಾರಂಭಿಸಿದ. ಕೊನೆಗೆ ಮೃತ್ಯು ಯಾರನ್ನೂ ಬಿಡುವುದಿಲ್ಲ. ಅಜಾಮಿಳನ ಮೃತ್ಯುವಿನ ಸಮಯವು ಸಹ ಬಂತು. ಯಮದೂತರು ಕೈಯಲ್ಲಿ ಪಾಶವನ್ನು ಹಿಡಿದು ಅವನನ್ನು ಕರೆದೊಯ್ಯುವುದಕ್ಕಾಗಿ ಬಂದರು. ಯಮದೂತರಿಂದ ಭಯಭೀತನಾಗಿ ಅವನ ಪ್ರಿಯ ಪುತ್ರ ನಾರಾಯಣನನ್ನು ಜೋರಾಗಿ ಕೂಗಿದ.

ನಾರಾಯಣನ ಉಚ್ಛಾರಣೆಯನ್ನು ಕೇಳುತ್ತಿದ್ದಂತೆಯೇ ವಿಷ್ಣುವಿನ ದೂತರು ತಕ್ಷಣ ಅಜಾಮಿಳನ ಬಳಿಗೆ ತಲುಪಿ ಬಿಟ್ಟರು. ಅವರು ತಮ್ಮ ಬಲದಿಂದ ಅಜಾಮಿಳನನ್ನು ಯಮದೂತರ ಪಾಶದಿಂದ ಮುಕ್ತ ಗೊಳಿಸಿದರು. ಯಮದೂತರು ಕಾರಣ ಕೇಳಿದಾಗ, ವಿಷ್ಣುವಿನ ದೂತರು ಉತ್ತರ ಕೊಟ್ಟರು– ಯಾವ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಇವನು ನಾ-ರಾ-ಯ-ಣ ಈ ನಾಲ್ಕು ಅಕ್ಷರಗಳನ್ನು ಉಚ್ಛರಿಸಿದ ಇದರಿಂದಲೇ ಇವನ ಸಮಸ್ತ ಪಾಪಗಳು ಪ್ರಾಯಶ್ಚಿತ್ತ ಆಗಿಹೋದವು ಯಮದೂತರೇ, ಯಾವರೀತಿ ತಿಳಿದೋ-ತಿಳಿಯದೆಯೋ ಇಂಧನದೊಂದಿಗೆ ಅಗ್ನಿಯ ಸ್ಪರ್ಶವಾದರೆ ಅದು ಭಸ್ಮವಾಗಿಯೇ ಹೋಗುತ್ತದೆಯೋ ಅದೇರೀತಿ ಭಗವಂತನ ನಾಮಗಳ ಸಂಕೀರ್ತನೆಯಿಂದ ಮನುಷ್ಯನ ಎಲ್ಲಾ ಪಾಪಗಳು ಭಸ್ಮ ಆಗಿಹೋಗುತ್ತದೆ. ಪಾಪಿ ಅಜಾಮಿಳ ನಾರಾಯಣ ನಾಮ ಉಚ್ಛಾರಣೆಯಿಂದ ಮತ್ತು ಭಗವಂತನ ಕೃಪೆಯಿಂದ ಪರಿವರ್ತನೆ ಆಗಿಹೋದ. ವಿಷ್ಣುವಿನ ದೂತರ ಕ್ಷಣ ಮಾತ್ರದ ಸತ್ಸಂಗದಿಂದ ಕಾಲಾಂತರದಲ್ಲಿ ಸ್ವರ್ಗಧಾಮದ ಅಧಿಕಾರಿ ಆದ. ಇದು ಭಗವನ್ನಾಮದ ಅಮೋಘ ಪ್ರಭಾವದ ಆಶ್ಚರ್ಯಜನಕ ಫಲ. ಆದುದರಿಂದ ಭಗವಂತನ ನಾಮ ಸ್ಮರಣೆಗೆ ಜೀವನದಲ್ಲಿ ಪ್ರಮುಖ ಸ್ಥಾನವನ್ನು ಕೊಡಬೇಕಿದೆ.

ಆಧ್ಯಾತ್ಮಿಕ ಭಾವ:

ಬಾಬಾರವರು ಯಾವಾಗಲೂ ಮುರಳಿಯಲ್ಲಿ ಹೇಳುತ್ತಿರುತ್ತಾರೆ ಅಜಾಮಿಳನಂತಹ ಪಾಪಿಯನ್ನು ನೋಡಬೇಕಿದ್ದರೂ ಇಲ್ಲಿಯೇ ನೋಡಿ. ದಯೆ ಮತ್ತು ಕ್ಷಮೆಯ ಸಾಗರ ಶಿವ ಪರಮಾತ್ಮ ಈ ಧರಣಿಗೆ ಅವತರಿತನಾಗಿ ಅಜಾಮಿಳನಂತಹ ಪಾಪಿ ಮತ್ತು ಕಲ್ಲಿನಂತಹ ಕಠೋರ ಆತ್ಮರನ್ನು ಸಹ ಉದ್ದಾರ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದಾರೆ. ಇದರ ನೆನಪಾರ್ಥ ಭಕ್ತಿಯಲ್ಲಿ ಶಿವನ ಪೂಜೆಯಲ್ಲಿ ಎಕ್ಕದ ಹೂ, ದತೂರ ಇತ್ಯಾದಿ ಅರ್ಪಣೆ ಮಾಡುತ್ತಾರೆ ಅಂದರೆ ಮಕ್ಕಳು ಕುಂಟರು, ಮೂಕರು, ಪಾಪಿಗಳು ಹೇಗಾದರೂ ಇರಲಿ, ಶಿವತಂದೆ ಅವರನ್ನು ಪ್ರೀತಿಯಿಂದ ಸ್ವೀಕಾರ ಮಾಡುತ್ತಾರೆ. ಭಗವಂತನ ಸ್ಮೃತಿಯಲ್ಲಿ ಇಷ್ಟು ಶಕ್ತಿಯಿದೆಯೆಂದರೆ ಅಜಾಮಿಳನಂತಹ ಪಾಪಿಗಳೂ ಸಹ ಅಂತ್ಯದಲ್ಲಿ ಭಗವನ್ನಾಮವನ್ನು ಸ್ಮರಿಸಿದರೂ ಸಹ ಸ್ವರ್ಗ ಪ್ರಾಪ್ತಿ ಆಗಿಬಿಡುತ್ತದೆ. ಆದರೆ ಅಜಾಮಿಳ ಸ್ವರ್ಗದಲ್ಲಿ ಉನ್ನತ ಪದವಿ ಪಡೆಯಲಾಗಲಿಲ್ಲ. ಭಗವಂತನ ನಾಮ ಕೇವಲ ಅಂತ್ಯ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಮಾಡುವುದರಿಂದಲೇ ಇಷ್ಟು ಪ್ರಾಪ್ತಿ ಆಯಿತೆಂದರೆ ಪ್ರತಿಕ್ಷಣ, ಪ್ರತಿಶ್ವಾಸದಲ್ಲಿ ಆತನ ನೆನಪಿದ್ದರೆ ಇನ್ನೆಷ್ಟು ಪ್ರಾಪ್ತಿ ಆಗಬಹುದು.

அஜாமிளன் (பாகவத புராணம்)

அஜாமிளனின் கதை ஸ்ரீமத்பாகவத மகா புராணத்தின் ஆறாம் ஸ்கந்தத்தில் வர்ணிக்கப்பட்டுள்ளது. எந்த விதமான சூழ்நிலையில் இருந்தாலும் சரி, அனைத்து பாவங்களிலும் மிகக்கொடூரமான பாவத்தை செய்திருந்தாலும் சரி, பகவானின் நாம ஸ்மரணத்தினால் உயர்ந்த நிலை அடையலாம் என்பதை இக்கதை தெளிவு படுத்துகிறது.

அஜாமிளன் கன்யாகுபிஜம் எனும் நகரத்தில் வசித்து வந்த ஒரு பிராம்மணனாவான். அவன் பிறவியிலிருந்தும் தார்மிகனாகவும், நன்னடத்தை கொண்டவனாகவும், வித்துவானாகவும் இருந்தான். தனது இளம்பருவ காலம் வரை வேதங்களையும் சாஸ்திரங்களையும் ஆழமாக படித்தான். பெற்றோரின் சொல்லை மீறாத கீழ்படிந்த மகனாக இருந்தான். ஒரு நாள் தந்தையின் கட்டளைப்படி பூஜைக்காக வனத்திலிருந்து மலர்களையும் பழங்களையும் கொண்டுவரும்பொழுது, பழங்குடி ஆண் ஒருவனுடன், அழகான பெண்ணொருவளை (வேசி) பார்த்தான். அவளின் அழகால் அஜாமிளன் கவர்ந்திழுக்கப்பட்டான். அவன் மனம் திசைதிரும்பவே, தனது தர்மத்தையும் விவேகத்தையும் மறந்தவனானான். மோகத்தின் வயப்பட்டவனாய் தனது மனைவியையும் விட்டுவிட்டு, அவளுடனே இருக்கத் தொடங்கினான். மெல்ல மெல்ல அதர்மமும் பாவமும் மற்ற கொடிய செயல்களையும் செய்ய தொடங்கினான். அநியாயமாக பணத்தை சம்பாதித்து, அந்த பெண்ணையும் அவள் வழியாக பிறந்த குழந்தைகளையும் பராமரிக்கத் தொடங்கினான். அவனுக்கும் அந்த பெண்ணிற்கும் 10 குழந்தைகள் பிறந்தனர். (சில கதைகளில் அஜாமிளன் முழுமையாக சீரழிந்தவனாய், அவனுக்கு பிறந்த மகள் வயதிற்கு வந்தபொழுது அவள் மீது ஆசை கொண்டவனாய், அவளுடன் மூன்று குழந்தைகள் பெற்றெடுத்ததாக கூறப்பட்டுள்ளது)

ஒரு நாள் அஜாமிளனின் வீட்டிற்கு துறவிகள் சிலர் வந்தனர். தனது முன்னாள் சம்ஸ்காரங்களின் பிராபவத்தால் அஜாமிளன் அவர்களை நன்றாக கவனித்தான். சிரத்தையுடன் உட்காரவைத்து சாப்பாடும் போட்டான். அன்றிரவு அவர்கள் பஜனை - கீர்த்தனைகளை பாடத் தொடங்கினார்கள். அதில் அஜாமிளனும் கூடச் சேர்ந்துகொண்டான். அந்த நேரம், தான் செய்த கொடிய பாவச் செயல்களை நினைத்து, அஜாமிளன் மிகவும் பச்சாதாபத்துடன் நிறைந்தவனானான். அவன் கண்களிலிருந்து கண்ணீர் தாரை தாரையாக ஓடத் தொடங்கியது. பிறகு துறவிகள் அங்கிருந்து புறப்படும் நேரத்தில், அவனது கடைசி மகனின் பெயரை "நாராயணன்" என்று வைக்கும்படி வறுபுறுத்தினார்கள். அவர்களின் விருப்பத்தின்படியே அஜாமிளனும் பெயரை வைத்தான்.

அஜாமிளனின் மோகமானது அவனது கடைசி மகன் நாராயணனின் மீது மையம் கொண்டது. அதிகபட்ச நேரம் அந்த மகனை செல்லம் செய்வதிலும், கவனிப்பதிலும் சென்றது. இவ்வாறு காலம் ஓடியது. அஜாமிளனின் மரணத்தின் கணமும் வந்து விட்டது. யம தூதர்களும் அவனை அழைத்துச் செல்ல வந்து விட்டனர். பயத்துடன் நடுங்கிய அஜாமிளன், தனது கடைசி மகனை அழைக்கும் நோக்கத்துடன் 'நாராயணா' என்று கத்துகிறான். பகவான் விஷ்ணுவின் பெயரை உச்சரித்ததால், விஷ்ணு தூதர்கள் உடனடியாக அங்கு தோன்றி, யமதூதர்களை தடுத்தார்கள். அதற்கு பிறகு யமதூதர்களுக்கும் விஷ்ணுதூதர்களுக்கும் இடையே, தர்மம் - அதர்மம், பாவமும் அதன் பரிகாரத்தை பற்றி மறைவான உரையாடல் ஒன்று நடந்தது. விஷ்ணு தூதர்கள், சாஸ்திரங்களின்படி தெரிந்தோ தெரியாமலோ, நகைச்சுவையாகவோ, அல்லது எவரையாவது அழைக்கும் நோக்கத்துடனோ, பகவானின் திருநாமத்தை உச்சரித்தால், உச்சரித்தவர்களின் அனைத்து பாவங்களும் தொலைந்துவிடுகின்றன, என்று தெளிவாக கூறினர். எவ்வாறு தீயில் போடப்பட்ட பொருள், எரிந்து சாம்பலாகிறதோ, இறைவனின் திருநாமத்தை ஸ்மரணம் செய்வதால் பாவங்களும் அழிந்து போகின்றன. இறுதியில் அஜாமிளனுக்கு, பகவானின் திருநாமத்தை உச்சரித்ததற்கு பலனாக உயர்ந்த நிலை கிடைத்தது. சொர்கத்தின் அதிகாரி ஆனான்.

ஆன்மாகச் சிறப்பு - பாபா முரளியில் சதா கூறுகிறார், அஜாமிளன் போல பாவிகளை காணவேண்டுமென்றால், இங்கு காணலாம் என்று. கருணையின் கடலாகவும் மன்னிப்பின் கடலாகவும் இருக்கும் சிவ பரமாத்மா, சுயம் இந்த பூமியின் மீது அவதாரமெடுத்து, அஜாமிளன் போன்ற கொடூரமான பாவிகளையும், கல்லைவிட கடினமான ஆன்மாக்களையும், உயர்ந்த நிலைக்கு அழைத்துச் செல்கிறார். இதன் நினைவில் பக்தி வழிபாட்டில் சிவனுக்கு பூஜை செய்யும்பொழுது, எருக்கம், ஊமத்தை போன்ற மலர்கள் சமர்ப்பிக்கப்படுகின்றன. இதன் உள்ளர்த்தம் என்னவென்றால் சிவபாபா அவரது குழந்தைகள் எப்படி இருந்தாலும் - குருடர்கள், நொண்டிகள், பாவிகள், தூய்மையற்றவர்கள், எவராக இருந்தாலும் அன்பாக ஏற்றுக்கொள்கிறார் என்பதாகும். பகவானின் திருநாமத்தை நினைப்பதில் எவ்வளவு சக்தி இருக்கிறதென்றால், கடைசி நேரத்தில் அஜாமிளன் போன்ற பாவியும் நாராயணின் பெயரை உச்சரித்ததால், அவனுக்கும் சொர்க்கம் கிடைத்துவிட்டது. ஆனால் அவன் கடைசி நேரத்தில் மட்டுமே பகவானை நினைத்ததால், அவனுக்கு பெரிய பதவி எதுவும் கிடைக்கவில்லை. கடைசி நேரத்தில் மட்டுமே பகவானின் திருநாமத்தை நினைத்ததில் (அல்லது உச்சரித்ததில்) இவ்வளவு பிராப்தி கிடைக்குமென்றால், ஒவ்வொரு கணமும், ஒவ்வொரு மூச்சிலும், பகவானை நினைக்க எவ்வளவு பிராப்தி கிடைக்கும் !! இதன் அளவையும் கணிக்கமுடியாது.