सन्त सूरदास

సూరదాసు

ఢిల్లీ దగ్గరి సిహి అనే ఒక గ్రామములో ఒక పేద బ్రాహ్మణ కుటుంబములో షుమారు 1540వ సంవత్సరంలో ఒక అబ్బాయి జన్మించాడు. అతడు పుట్టు గుడ్డి. అతనికి ముగ్గురు సోదరులు. ఇంటివారు, స్నేహితులు ఎవ్వరూ ఆ అబ్బాయిని అసలు పట్టించుకునే వారు కాదు, అతనికి మూడు సంవత్సరముల వయసు అప్పుడు, అందరూ ఆ అబ్బాయి అసలు పేరును మర్చిపోయి "ఠసుర్‌" (అనగా గుడ్డి) అని పిలిచేవారు. అతనే తర్వాత సూరదాసు అయ్యాడు. ఎప్పుడు భజనలు విన్నా సూరదాసు మనసు ఆనందంతో పులకరించిపోయేది. ఎప్పటికైనా తాను కూడా భజనలు, కీర్తనలు పాడగలగాలని సంగీత సాధన ఆరంభించాడు. 14వ యేట వచ్చేసరికి సూరదాసు గొప్ప గాయకుడు అవుతాడు. కేవలము గాన కళయే కాకుండా, పరమాత్ముని పట్ల సూరదాసుకు ఉన్న అమితమైన ప్రేమ, విశ్వాసాలు అందరినీ ఆకట్టుకునేవి. అంతే కాక అద్భుత శక్తి కలవాడిగా తయారవుతాడు. స్థూలమైన కనులు లేకపోయినా తన అద్భుత శక్తితో తప్పిపోయిన వస్తువు లేక జంతువు జాడను చెప్పగలిగేవాడు. ఒకసారి భగవంతుడు సూరదాసు ముందు ప్రత్యక్షమై అతనికి చూపును ప్రసాదిస్తాడు. అయితే కళ్ళు చాలా మోసం చేస్తాయని గుర్తించిన సూరదాసు, భగవంతుని దివ్య రూపమే అతని మదిలో ఉండాలన్న భావనతో తన కళ్ళను తానే పొడుచుకుంటాడు. ఇది సూరదాసు భక్తికి నిదర్శనము.

ఆధ్యాత్మిక రహస్యము: - ఈ కళ్ళు అన్ని ఇంద్రియాలకన్నా ఎక్కువ మోసగిస్తాయి అని బాబా చెప్తారు. అందుకే సూరదాసు కూడా తన కళ్ళను తీసేసుకున్నాడు. బ్రాహ్మణ పిల్లలు కూడా తమ కళ్ళతో జాగ్రత్తగా ఉండాలని బాబా అంటారు. క్రిమినల్ దృష్టి, అపవిత్ర దృష్టి పిల్లలలో ఉండకూడదు. అయితే, మీ స్థూల నేత్రాలను తీసేసుకోవడం కాదు, చెడు దృష్టిని, అపవిత్ర దృష్టిని తొలగించుకోవాలి. ఈ జ్ఞాన మార్గంలో క్రిమినల్ కళ్ళను సివిల్ చేసుకోవాలి అని బాబా అంటారు.

संत सूरदास की कहानी

लगभग 1540 के आसपास, दिल्ली के पास स्थित सीही नामक गाँव में एक गरीब ब्राह्मण परिवार में एक अंधे बालक का जन्म हुआ। परिवार और पड़ोसियों ने उस बालक की कोई विशेष परवाह नहीं की। उसके तीन भाई थे। जब वह तीन वर्ष का हुआ, तब तक उसका असली नाम भी सब भूल चुके थे। सभी उसे "थासूर" (अंधा) कहकर बुलाते थे। यही बालक आगे चलकर संत सूरदास के नाम से प्रसिद्ध हुआ।

सूरदास को बचपन से ही भजनों में गहरा आनंद आता था। जब भी वह भजन सुनता, उसका हृदय आनन्द से झूम उठता। उसने सोचा कि वह खुद भी कैसे भजन गा सके। इसी प्रेरणा से उसने गहन ध्यान करना शुरू किया। मात्र 14 वर्ष की आयु में वह एक मधुर भजन गायक बन गया। लोग उसकी गायकी के कारण नहीं, बल्कि उसके ईश्वर के प्रति प्रेम और भक्ति के कारण उसकी सराहना करने लगे।

सूरदास की भक्ति इतनी प्रबल थी कि उसमें अद्भुत शक्तियाँ विकसित हो गईं। कहते हैं कि यदि किसी व्यक्ति की कोई वस्तु या पशु खो जाता, तो सूरदास उसे ढूँढने का स्थान बता देते थे।

एक दिन, भगवान उनकी सच्ची भक्ति से प्रसन्न होकर स्वयं प्रकट हुए और उन्हें नेत्रदान दिया। सूरदास, जिसने अब तक संसार को कभी नहीं देखा था, पहली बार भगवान का दिव्य स्वरूप देखकर अत्यंत आनंदित हो उठा।

लेकिन जब उसने इस भौतिक संसार को देखा, तो उसे यह संसार असत्य और अपवित्र प्रतीत हुआ। उसे केवल प्रभु की छवि ही अपने चित्त में बनाए रखना था। जब उसे यह अनुभव हुआ कि ये नेत्र उसे विचलित कर रहे हैं, तो उसने अपने नेत्रों को स्वयं ही नष्ट कर दिया।

यह घटना सूरदास की अटल भक्ति और वैराग्य का प्रत्यक्ष प्रमाण है।

आध्यात्मिक भाव:- बाबा कहते हैं कि यह नेत्र सभी इंद्रियों में सबसे अधिक धोखा देने वाले हैं। ब्राह्मण बच्चों को अपनी दृष्टि पर विशेष ध्यान देना चाहिए। हमें शरीर को नहीं, आत्मा को देखना चाहिए। बात यह नहीं कि आँखें निकालनी हैं, बल्कि ज्ञान और योग के मार्ग पर अपनी दृष्टि को शुद्ध बनाना है। हमारी दृष्टि आत्मिक, सिविलॉइज़ होनी चाहिए – पवित्र और निर्मल। यही आत्मिक दृष्टि हमारी आंतरिक शक्ति को जाग्रत करती है। सूरदास का जीवन इस ज्ञान का जीवंत उदाहरण है।

ಸಂತ ಸೂರದಾಸರು

1540 ರ ಸುಮಾರಿಗೆ ದೆಹಲಿಯ ಬಳಿಯ ಸಿಹಿ ಎಂಬ ಹಳ್ಳಿಯಲ್ಲಿ ಬಡ ಬ್ರಾಹ್ಮಣ ಕುಟುಂಬದಲ್ಲಿ ಒಬ್ಬ ಹುಡುಗ ಜನಿಸಿದನು. ಅವನು ಹುಟ್ಟಿನಿಂದಲೇ ಕುರುಡನಾಗಿದ್ದನು. ಅವನಿಗೆ ಮೂವರು ಸಹೋದರರಿದ್ದರು. ಅವನ ಕುಟುಂಬ ಅಥವಾ ಸ್ನೇಹಿತರಲ್ಲಿ ಯಾರೂ ಆ ಹುಡುಗನ ಬಗ್ಗೆ ಹೆಚ್ಚು ಕಾಳಜಿ ವಹಿಸಲಿಲ್ಲ. ಅವನಿಗೆ ಮೂರು ವರ್ಷದವನಿದ್ದಾಗ, ಎಲ್ಲರೂ ಅವನ ನಿಜವಾದ ಹೆಸರನ್ನು ಮರೆತು "ಥಾಸುರ" (ಅಂದರೆ ಕುರುಡು) ಎಂದು ಕರೆದರು. ನಂತರ ಅವನು ಸೂರದಾಸನಾದನು. ಸೂರದಾಸು ಭಜನೆಗಳನ್ನು ಕೇಳಿದಾಗಲೆಲ್ಲಾ ಅವನ ಹೃದಯವು ಸಂತೋಷದಿಂದ ರೋಮಾಂಚನಗೊಳ್ಳುತ್ತಿತ್ತು. ಒಂದು ದಿನ ಭಜನೆಗಳು ಮತ್ತು ಕೀರ್ತನೆಗಳನ್ನು ಹಾಡಲು ಅವನು ಸಂಗೀತವನ್ನು ಅಭ್ಯಾಸ ಮಾಡಲು ಪ್ರಾರಂಭಿಸಿದನು. ಅವನು 14 ವರ್ಷದವನಾಗಿದ್ದಾಗ, ಸೂರದಾಸು ಒಬ್ಬ ಮಹಾನ್ ಗಾಯಕನಾಗಿದ್ದನು. ಅವನು ಪ್ರತಿಭಾನ್ವಿತ ಗಾಯಕನಾಗಿದ್ದನು, ಆದರೆ ಪರಮಾತ್ಮನ ಮೇಲಿನ ಸುರದಾಸುವಿನ ಅಪಾರ ಪ್ರೀತಿ ಮತ್ತು ನಂಬಿಕೆ ಎಲ್ಲರನ್ನೂ ಪ್ರಭಾವಿಸಿತು. ಅವನು ಪವಾಡ ಶಕ್ತಿಗಳನ್ನು ಹೊಂದಿರುವ ಮನುಷ್ಯನೂ ಆದನು. ಅವನಿಗೆ ಸಾಮಾನ್ಯ ಕಣ್ಣುಗಳಿಲ್ಲದಿದ್ದರೂ, ಅವನು ತನ್ನ ಪವಾಡ ಶಕ್ತಿಯಿಂದ ಕಳೆದುಹೋದ ವಸ್ತು ಅಥವಾ ಪ್ರಾಣಿಯನ್ನು ಪತ್ತೆಹಚ್ಚಬಲ್ಲನು. ಒಮ್ಮೆ, ದೇವರು ಸೂರದಾಸರ ಮುಂದೆ ಕಾಣಿಸಿಕೊಂಡು ಅವನಿಗೆ ದೃಷ್ಟಿ ನೀಡಿದನು. ಆದರೆ, ಕಣ್ಣುಗಳು ತುಂಬಾ ಮೋಸಗೊಳಿಸುವವು ಎಂದು ಅರಿತುಕೊಂಡ ಸೂರದಾಸರು, ದೇವರ ದೈವಿಕ ರೂಪವು ತನ್ನ ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿರಬೇಕು ಎಂಬ ಭಾವನೆಯಿಂದ ತಮ್ಮ ಕಣ್ಣುಗಳನ್ನು ಕಿತ್ತುಕೊಂಡರು. ಇದು ಸೂರದಾಸರ ಭಕ್ತಿಗೆ ಪುರಾವೆಯಾಗಿದೆ.

ಆಧ್ಯಾತ್ಮಿಕ ರಹಸ್ಯ: - ಈ ಕಣ್ಣುಗಳು ಎಲ್ಲಾ ಇಂದ್ರಿಯಗಳಿಗಿಂತ ಹೆಚ್ಚು ಮೋಸ ಮಾಡುತ್ತವೆ ಎಂದು ಬಾಬಾ ಹೇಳುತ್ತಾರೆ. ಅದಕ್ಕಾಗಿಯೇ ಸೂರದಾಸರು ತಮ್ಮ ಕಣ್ಣುಗಳನ್ನು ಸಹ ತೆಗೆದುಹಾಕಿದರು. ಬ್ರಾಹ್ಮಣ ಮಕ್ಕಳು ತಮ್ಮ ಕಣ್ಣುಗಳ ಬಗ್ಗೆಯೂ ಜಾಗರೂಕರಾಗಿರಬೇಕು ಎಂದು ಬಾಬಾ ಹೇಳುತ್ತಾರೆ. ಮಕ್ಕಳಲ್ಲಿ ಅಪರಾಧ ದೃಷ್ಟಿ ಮತ್ತು ಅಶುದ್ಧ ದೃಷ್ಟಿ ಇರಬಾರದು. ಆದಾಗ್ಯೂ, ಇದು ನಿಮ್ಮ ಸಾಮಾನ್ಯ ಕಣ್ಣುಗಳನ್ನು ತೆಗೆದುಹಾಕುವುದರ ಬಗ್ಗೆ ಅಲ್ಲ, ಆದರೆ ಕೆಟ್ಟ ದೃಷ್ಟಿ ಮತ್ತು ಅಶುದ್ಧ ದೃಷ್ಟಿಯನ್ನು ತೆಗೆದುಹಾಕುವುದರ ಬಗ್ಗೆ. ಈ ಜ್ಞಾನ ಮಾರ್ಗದಲ್ಲಿ ಅಪರಾಧ ಕಣ್ಣುಗಳನ್ನು ನಾಗರಿಕಗೊಳಿಸಬೇಕೆಂದು ಬಾಬಾ ಹೇಳುತ್ತಾರೆ.

சூர தாசர்

ஏறத்தாழ 1540 ஆண்டுக்கு அருகில் டில்லி நகரத்திற்கு அருகில் இருக்கும் சீஹி எனும் கிராமத்தில், ஒரு ஏழை பிராமண குடும்பத்தில், ஒரு பார்வையற்ற குழந்தை பிறந்தது. இக்குழந்தையைப் பற்றி பெரியதாக யாரும் கண்டு கொள்ளவில்லை, குடும்பத்தினரும் சரி, சொந்த பந்தங்களும் சரி. பிறந்த இந்த பையனுக்கு மூவர் சகோதரர்கள் இருந்தனர். இவனுக்கு மூன்று வயது நிரம்புவதற்குள், அவனுக்கு வைக்கப்பட்ட பெயரை கூட, அனைவரும் மறந்து விட்டனர். அனைவரும் அவனை தாசுரன் (குருடன்) என்றே அழைப்பர். இந்தக் குருடன் தான் பிற்காலத்தில் சூர தாசராக பிரசித்தி பெற்றான்.

சூரதாசருக்கு சிறுவயதிலிருந்தே பஜனைகள் பாடுவதில் ஆழ்ந்த ஆனந்தம் ஏற்பட்டு கொண்டிருந்தது. பஜனைகள் கேட்கும் பொழுதெல்லாம் அவரது மனம் ஆனந்தத்தில் ஊஞ்சலாட தொடங்கும். தானும் பஜனைகள் பாட வேண்டும் என ஆசையும் அவருக்கு பிறந்தது. இந்தத் தூண்டுதலால், அவர் ஆழமாக தியானம் செய்யத் தொடங்கினார். 14 வயது நிரம்புவதற்குள், அவர் இனிமையான பஜனை பாடகராக ஆகிவிட்டார். அவர் பாடிய பாடல்களுக்காக மட்டுமில்லாமல், பகவானின் மீது அவர் வைத்திருந்த அன்பையும் பக்தியையும் கண்டு மக்கள் அவரைப் பாராட்ட தொடங்கினார்கள்.

சூரதாசரின் பக்தியானது எவ்வளவு வலிமையானதாக இருந்தது என்றால் அதன் பலனாக அற்புதமான சக்திகளும் பிறக்கத் தொடங்கின. யாராவது ஒருவர் காணாமல் போய்விட்டால் அவரை எந்த இடத்தில் தேட வேண்டும் என்பதையும் சூரதாசர் சரியாக சொல்வாராம்.

ஒரு நாள் சூரத் தாசரின் உண்மையான பக்தியை கண்டு மகிழ்ந்த பகவான் அவர் முன் தோன்றி அவருக்கு கண் பார்வையை வழங்கினார். அதுவரை உலகத்தை ஒரு முறையும் காணாத சூர தாசர் அன்று முதல் முதலாக பார்வை வர, பகவானின் திருவுருவத்தைக் கண்டு மெய்மறந்து போனார்.

ஆனால் இவ்வுலகத்தை காணவே, அவருக்கு பொய்யானதாகவும், தூய்மையற்றதாகவும் வெளிப்பட்டது. அவரது மனதில் பகவானின் திருவுருவத்தை தவிர வேறு ஏதும் இருக்கக் கூடாது என்று அவர் விரும்பினார். இக்கண்களால் தான் அவரது மனதில் சஞ்சலம் ஏற்படுகிறது என்று, தாமாகவே தமது கண்களை குத்திக் கொண்டார்.

இந்த நிகழ்ச்சி ஆனது சூர தாசரின் அசைக்க முடியாத பக்தியையும் வைராக்கியத்தையும் குறிக்கிறது.

ஆன்மீகச் சிறப்பு - கண்கள் தான் அனைத்து இந்திரியங்களிலும், அதிகமாக ஏமாற்றக்கூடியவை என்று பாபா கூறுகிறார். பிராமண குழந்தைகள் தமது கண்களின் மீது சிறப்பாக கவனம் வைக்க வேண்டும். உடலை பார்க்காமல், ஆத்மாவை மட்டும் காண வேண்டும். இதற்காக கண்களை குத்திக் கொள்ள வேண்டும் என்பதல்ல, ஆனால் ஞானத்தாலும் யோகத்தாலும் பார்வையை தூய்மையானதாக மாற்றிக்கொள்ளவேண்டும். நமது பார்வை ஆன்மீகத் தன்மை நிறைந்து, தூய்மையானதாகவும், சுத்தமானதாகவும், குற்றமற்றதாகவும் இருக்க வேண்டும். இந்த ஆன்மீகப் பார்வை தான் நமக்குள் இருக்கும் சக்தியை எழுப்புகிறது. சூரதாசரின் வாழ்க்கை இதற்கான உதாரணமாகிறது.