सुदामा

సుదాముడు (కుచేలుడు)

(భాగవతం)

శ్రీ కృష్ణుడు, కుచేలుడు చిన్ననాటి స్నేహితులు. కుచేలుడు పేద బ్రాహ్మణుడు. అతను, శ్రీ కృష్ణుడు సాందీపుడు అనే ఒక బుషి దగ్గర కలిసి చదువుకుంటారు. కొంత కాలము తర్వాత ఎవరికి వారు వేరౌతారు. శ్రీకృష్ణుడు ద్వారకకు రాజు అయితే, మరో పక్క, కుచేలుడు పేద బ్రాహ్మణ కన్యను వివాహం చేసుకుని అనేకమంది సంతానాన్ని కంటాడు. ఒకపక్క పేదరికం, మరోపక్క అనేక సంతానం కారణంగా అతని పరిస్థితి మరీ దయనీయంగా తయారవుతుంది. పిల్లలు మరియు పేదరికం సమస్యలతో విసిగిపోయిన సుదాముని భార్య, ఒక రోజు కోపంగా, మీ స్నేహితుడు కృష్ణుడిని మహిమ చేయడంలో అలసిపోరు కదా మీరు! అంత గొప్ప, పెద్ద రాజ్యానికి రాజు మీ స్నేహితుడు, అతను మీకు సహాయం చేయలేడా? మన పరిస్థితి కొంచమైనా మెరుగుపడుతుంది, మీరు అతన్ని ఎందుకు కలవరు? తన భార్య ఒత్తిడి మేరకు కుచేలుడు కృష్ణుడిని కలవడానికి బయలుదేరాలనుకుంటాడు, కానీ స్నేహితుడికి ఏమి ఇవ్వాలి? ఇంట్లో ఏమీ లేవు. కేవలం కొన్ని అటుకులు మాత్రమే ఉన్నాయి. వాటిని ఒక మూటగా కట్టి, చంకలో దాచిపెట్టి, సుదాముడు ద్వారక చేరుకుంటాడు.

కుచేలుని రాక వినగానే శ్రీకృష్ణుడు పరుగు పరుగున లేచి, ద్వారం వద్ద ఘనంగా కుచేలుడిని ఆహ్వానిస్తాడు. ప్రేమగా కౌగిలించుకుని ఆప్యాయంగా తన దర్బారులో, తన సింహాసనంపై కూర్చోబెడ్తాడు. కృష్ణుడి ప్రేమ, ఆదరము చూసి పరవశమైన కుచేలుడికి నోటమాట రాలేదు, అంతేనా, దర్బారులోని వారంతా కృష్ణుడిని ఈ రూపంలో చూసి ఎంతో ఆశ్చర్యపోతారు. వదినమ్మ నా కోసం ఏమి పంపింది అని ఎంతో ప్రేమతో కుచేలుడిని అడుగుతాడు. పిడికెడు అటుకులు అని ఎలా చెప్పేది అని సంకోచిస్తూనే అటుకుల మూటను కృష్ణుడికి ఇస్తాడు కుచేలుడు. కృష్ణుడు ఎంతో ప్రేమగా అటుకులను తింటాడు. కృష్ణుడి నిరహంకారతనము మరియు ప్రేమకు తన్మయుడైన కుచేలుడు తాను వచ్చిన ఉద్దేశాన్ని మర్చిపోతాడు. కృష్ణుడు అడిగినా కానీ నోరు తెరిచి ఏ సహాయము కోరుకోలేదు సుదాముడు. శ్రీకృష్ణుడి ప్రేమ మరియు ఆతిథ్యాన్ని స్వీకరించిన కుచేలుడు తన గ్రామానికి తిరుగు ప్రయాణమవుతాడు. కానీ ఇదేంటి? గ్రామమంతా పూర్తిగా మారిపోయింది. నేను సరైన చోటకే వచ్చాను కదా అని ఆలోచిస్తుండగా, ఇంతలో గ్రామస్థులు మరియు తన ఇంటివారు పట్టు వస్త్రాలలో కనిపిస్తారు. కుచేలుడికి అంతా అర్థమయింది. నోరు తెరిచి ఏమీ అడగకపోయినా కానీ కృష్ణుడు తన సర్వ మనోకామనలను తీర్చాడు, అతని పూరి గుడిసె పెద్ద మహలుగా అయింది, పశు సంపదతతో సహా సర్వ సౌకర్యాలు ఉన్నాయి. కుచేలుడు మనసులోనే కృష్ణుడికి ధన్యవాదాలు తెలుపుకున్నాడు.

ఆధ్యాత్మిక రహస్యము: - శివ బాబా దీనవత్సలుడు, పేదల పెన్నిధి. తన పిల్లలు ప్రేమతో, భావనతో ఒక్క పైసా ఇచ్చినా వారి భావనకు లెక్కలేనంత, ఊహించలేని ప్రతిఫలాన్ని ఇస్తారు. భక్తి పూర్వకముగా కుచేలుడు ఇచ్చినది పిడికెడు అటుకులే అయినా కృష్ణుడు సంతోషించి అతనికి సమస్త సంపదలను ఇచ్చాడు. ఇక్కడ ప్రాప్తులను ఇచ్చేవారు శివ బాబా. అలాగే తమ వంతు సహకారాన్ని అందించే వారు కుచేలుడితో సమానము. అనగా శివ బాబా తన పిల్లలకు ఆరోగ్యము, సంపద, ఆనందమును ఇస్తారు. సత్యయుగ స్థాపనలో ఎవరైనా తమ చిటికెన వేలంత సహాయము చేసినా బాబా వారి భావనకు భాండాగారమే ఇస్తారు.

सुदामा

(भागवत)

सुदामा और श्रीकृष्ण बचपन के साथी थे। सांदीपनी ऋषि के आश्रम में दोनों एक साथ पढ़ते थे। सुदामा एक गरीब ब्राह्मण था और श्रीकृष्ण द्वारिका के राजकुमार। विद्याभ्यास पूरा कर दोनों अपने-अपने स्थान पर चले गये। श्रीकृष्ण ने द्वारिका जाकर राज्य कारोबार संभाला तो सुदामा की शादी गाँव की एक गरीब कन्या से हो गयी। सुदामा को अनेक सन्तान हुई। एक तो गरीबी और दूसरा बढ़ा हुआ परिवार। इससे सुदामा के हालात और भी खराब होते गया। बच्चों और गरीबी की परेशानी से तंग आकर एक दिन सुदामा की पत्नी ने उसे गुस्से में कहा कि आप अपने मित्र कृष्ण की महिमा का वर्णन करते नहीं थकते। इतना धनवान, इतने बड़े राज्य का मालिक आपका मित्र है तो क्या वह आपको मदद नहीं कर सकता। क्‍यों नहीं आप उनसे भेंट करते ताकि हमारे हालात कुछ तो सुधरें। पत्नी के जोर देने पर सुदामा कृष्ण से मिलने चल पड़ा लेकिन मित्र को भेंट क्या दे? घर में तो कुछ था नहीं। थे तो केवल मुट्ठीभर चावल। उन्हीं को एक पोटली में बाँधकर बगल में दबाकर सुदामा द्वारिका पहुँचा।

सुदामा के आने की खबर सुनकर श्रीकृष्ण आनंद विभोर होकर उसके स्वागत्‌ में प्रवेश द्वार पर पहुँचे। उन्हें प्यार से गले लगाकर बड़ी आत्मीयता से अपने दरबार में, अपने ही सिंहासन पर बिठा दिया। उनका यह प्यार और सत्कार पाकर सुदामा तो जैसे गदगद हो गये लेकिन दरबार भी कृष्ण को इस रूप में देखकर आश्चर्यचकित हुए बिना न रह सका। कृष्ण ने बड़े प्यार से पूछा कि भाभी ने उनके लिए क्या भेजा है? संकोच के मारे सुदामा ने जो चावल की पोटली छुपा रखी थी, वह कृष्ण को दे दी। कृष्ण ने बड़ी खुशी से चावल का एक-एक दाना खाया। कृष्ण की निरहंकारिता और प्यार देखकर सुदामा तृप्त हो गया और अपने आने का उद्देश्य ही भूल गया। कृष्ण के पूछने पर भी मुख से अपनी सहायता के बारे में कुछ न कह सका। श्रीकृष्ण का अपार प्यार और सत्कार स्वीकार कर सुदामा अपने गांव वापस लौट आया लेकिन यह क्या? उसका गांव तो पूरी तरह से बदल गया था। वह स्वयं भी धोखे में आ गया कि मैं सही जगह पर तो आया हूँ ना। इतने में गांव वालों को और अपने परिवार जनों को रेशमी वस्त्रों में आता देखकर सुदामा मन ही मन सब समझ गया कि कृष्ण ने बिना कुछ कहे ही उसकी सर्व मनोकामनाएं पूरी कर दी हैं। उसका घर महल बन गया था जिसमें पशुधन सहित सर्व सुविधाएं थीं। सुदामा ने मन ही मन श्रीकृष्ण पर धन्यवाद की वर्षा की।

आध्यात्मिक भाव: - शिव बाबा गरीब निवाज़ हैं। सच्ची दिल और भावना से कोई एक पैसा भी ईश्वरीय सेवा में लगाता है तो उसे पद्मापदम गुणा रिटर्न में मिलता है। भोलानाथ शिव बाबा बच्चों की सच्चे दिल की भावना का भाड़ा पूरा-पूरा देते हैं। जो जितना तन, मन, धन, मनसा, वाचा, कर्मणा सेवा में लगाता है उसका फल उसे इस जन्म में और आने वाले 21 जन्मों तक मिलता ही रहता है।

ಸುದಾಮ (ಭಾಗವತ)

ಸುದಾಮ ಮತ್ತು ಶ್ರೀಕೃಷ್ಣ ಬಾಲ್ಯದ ಗೆಳೆಯರಾಗಿದ್ದರು. ಸಾಂದೀಪನಿ ಋಷಿಯ ಆಶ್ರಮದಲ್ಲಿ ಇಬ್ಬರೂ ಒಟ್ಟಿಗೆ ಓದುತ್ತಿದ್ದರು. ಸುದಾಮ ಬಡ ಬ್ರಾಹ್ಮಣನಾಗಿದ್ದ ಮತ್ತು ಶ್ರೀಕೃಷ್ಣ ದ್ವಾರಕಾದ ರಾಜಕುಮಾರನಾಗಿದ್ದ. ವಿದ್ಯಾಭ್ಯಾಸ ಮುಗಿದ ನಂತರ ಇಬ್ಬರೂ ತಮ್ಮ ತಮ್ಮ ಊರುಗಳಿಗೆ ಹೋದರು. ಶ್ರೀಕೃಷ್ಣ ದ್ವಾರಕಾ ಪಟ್ಟಣಕ್ಕೆ ಹೋಗಿ ರಾಜ್ಯಭಾರವನ್ನು ವಹಿಸಿಕೊಂಡನು. ಆದರೆ ಸುದಾಮನಿಗೆ ಹಳ್ಳಿಯ ಬಡ ಹುಡುಗಿಯೊಂದಿಗೆ ಮದುವೆಯಾಯಿತು. ಸುದಾಮನಿಗೆ ಅನೇಕ ಮಕ್ಕಳಾದರು. ಒಂದು ಕಡೆ ಬಡತನ, ಇನ್ನೊಂದು ಕಡೆ ದೊಡ್ಡ ಕುಟುಂಬ. ಇದರಿಂದ ಸುದಾಮನ ಪರಿಸ್ಥಿತಿ ಮತ್ತಷ್ಟು ಹದಗೆಟ್ಟಿತು. ಮಕ್ಕಳು ಮತ್ತು ಬಡತನದ ತೊಂದರೆಯಿಂದ ಬೇಸತ್ತ ಸುದಾಮನ ಹೆಂಡತಿ ಒಂದು ದಿನ ಕೋಪದಿಂದ, "ನಿಮ್ಮ ಸ್ನೇಹಿತ ಕೃಷ್ಣನ ಮಹಿಮೆಯನ್ನು ಹೇಳುವುದನ್ನು ನೀವು ಎಂದಿಗೂ ಬಿಡುವುದಿಲ್ಲ. ಅವನು ಎಷ್ಟು ಶ್ರೀಮಂತ, ದೊಡ್ಡ ರಾಜ್ಯದ ಒಡೆಯ, ನಿಮ್ಮ ಸ್ನೇಹಿತ ನಿಮಗೆ ಸಹಾಯ ಮಾಡಲು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲವೇ? ನಮ್ಮ ಪರಿಸ್ಥಿತಿ ಸುಧಾರಿಸಲು ನೀವು ಅವನನ್ನು ಏಕೆ ಭೇಟಿಯಾಗಬಾರದು?" ಎಂದು ಕೇಳಿದಳು. ಹೆಂಡತಿಯ ಒತ್ತಾಯದ ಮೇರೆಗೆ ಸುದಾಮ ಕೃಷ್ಣನನ್ನು ಭೇಟಿಯಾಗಲು ಹೊರಟನು, ಆದರೆ ಸ್ನೇಹಿತನಿಗೆ ಏನು ಉಡುಗೊರೆ ನೀಡಬೇಕು? ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಏನೂ ಇರಲಿಲ್ಲ. ಇದ್ದದ್ದು ಸ್ವಲ್ಪ ಅವಲಕ್ಕಿ ಮಾತ್ರ. ಅದನ್ನು ಒಂದು ಸಣ್ಣ ಗಂಟಿನಲ್ಲಿ ಕಟ್ಟಿ, ಅದನ್ನು ತನ್ನ ತೋಳಿನ ಕೆಳಗೆ ಇಟ್ಟುಕೊಂಡು ಸುದಾಮ ದ್ವಾರಕೆಗೆ ತಲುಪಿದನು.

ಸುದಾಮ ಬಂದಿರುವ ಸುದ್ದಿ ಕೇಳಿ ಶ್ರೀಕೃಷ್ಣನು ಆನಂದದಿಂದ ಅವನನ್ನು ಸ್ವಾಗತಿಸಲು ಪ್ರವೇಶ ದ್ವಾರಕ್ಕೆ ಬಂದನು. ಅವನನ್ನು ಪ್ರೀತಿಯಿಂದ ತಬ್ಬಿಕೊಂಡು ಬಹಳ ಆತ್ಮೀಯತೆಯಿಂದ ತನ್ನ ಆಸ್ಥಾನದಲ್ಲಿ ತನ್ನ ಸಿಂಹಾಸನದ ಮೇಲೆ ಕೂರಿಸಿದನು. ಅವನ ಈ ಪ್ರೀತಿ ಮತ್ತು ಸತ್ಕಾರವನ್ನು ಕಂಡು ಸುದಾಮ ಪುಳಕಿತನಾದನು, ಆದರೆ ಕೃಷ್ಣನನ್ನು ಈ ರೂಪದಲ್ಲಿ ನೋಡಿ ಆಸ್ಥಾನವು ಆಶ್ಚರ್ಯಚಕಿತವಾಗದೆ ಇರಲು ಸಾಧ್ಯವಾಗಲಿಲ್ಲ. ಕೃಷ್ಣನು ಬಹಳ ಪ್ರೀತಿಯಿಂದ, "ಅತ್ತಿಗೆ ನನಗಾಗಿ ಏನು ಕಳುಹಿಸಿದ್ದಾರೆ?" ಎಂದು ಕೇಳಿದನು. ಸಂಕೋಚದಿಂದ ಸುದಾಮನು ಅಡಗಿಸಿಟ್ಟಿದ್ದ ಅವಲಕ್ಕಿ ಗಂಟನ್ನು ಕೃಷ್ಣನಿಗೆ ಕೊಟ್ಟನು. ಕೃಷ್ಣನು ಸಂತೋಷದಿಂದ ಅವಲಕ್ಕಿಯ ಒಂದೊಂದು ಕಾಳನ್ನೂ ತಿಂದನು. ಕೃಷ್ಣನ ನಿರಹಂಕಾರ ಮತ್ತು ಪ್ರೀತಿಯನ್ನು ಕಂಡು ಸುದಾಮ ತೃಪ್ತನಾದನು ಮತ್ತು ತನ್ನ ಭೇಟಿಯ ಉದ್ದೇಶವನ್ನೇ ಮರೆತನು. ಕೃಷ್ಣನು ಕೇಳಿದರೂ ತನ್ನ ಸಹಾಯದ ಬಗ್ಗೆ ಏನನ್ನೂ ಹೇಳಲಾಗಲಿಲ್ಲ. ಶ್ರೀಕೃಷ್ಣನ ಅಪಾರ ಪ್ರೀತಿ ಮತ್ತು ಸತ್ಕಾರವನ್ನು ಸ್ವೀಕರಿಸಿ ಸುದಾಮ ತನ್ನ ಗ್ರಾಮಕ್ಕೆ ಹಿಂದಿರುಗಿದನು, ಆದರೆ ಇದೇನಿದು? ಅವನ ಗ್ರಾಮವು ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಬದಲಾಗಿತ್ತು. ತಾನು ಸರಿಯಾದ ಸ್ಥಳಕ್ಕೆ ಬಂದಿದ್ದೇನೆಯೋ ಎಂದು ಸ್ವತಃ ತಾನೇ ಗೊಂದಲಕ್ಕೊಳಗಾದನು. ಅಷ್ಟರಲ್ಲಿ ಗ್ರಾಮಸ್ಥರು ಮತ್ತು ತನ್ನ ಕುಟುಂಬದವರು ರೇಷ್ಮೆ ಬಟ್ಟೆಗಳಲ್ಲಿ ಬರುತ್ತಿರುವುದನ್ನು ನೋಡಿ ಸುದಾಮನು ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ಅರ್ಥಮಾಡಿಕೊಂಡನು, ಕೃಷ್ಣನು ಏನನ್ನೂ ಹೇಳದೆಯೇ ತನ್ನ ಎಲ್ಲಾ ಆಸೆಗಳನ್ನು ಪೂರೈಸಿದ್ದಾನೆಂದು. ಅವನ ಮನೆ ಅರಮನೆಯಾಗಿತ್ತು, ಅದರಲ್ಲಿ ಪಶುಧನ ಸೇರಿದಂತೆ ಎಲ್ಲಾ ಸೌಲಭ್ಯಗಳಿದ್ದವು. ಸುದಾಮನು ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಶ್ರೀಕೃಷ್ಣನಿಗೆ ಧನ್ಯವಾದಗಳ ಮಳೆಯನ್ನು ಸುರಿಸಿದನು.

ಆಧ್ಯಾತ್ಮಿಕ ಭಾವ: -

ಶಿವ ತಂದೆ ಬಡವರ ಬಂಧು. ಸತ್ಯವಾದ ಹೃದಯ ಮತ್ತು ಭಾವನೆಯಿಂದ ಯಾರಾದರೂ ಒಂದು ಪೈಸೆಯನ್ನು ಈಶ್ವರೀಯ ಸೇವೆಗೆ ನೀಡಿದರೆ, ಅವರಿಗೆ ಪದ್ಮಪದ್ಮದಷ್ಟು ಪ್ರತಿಫಲ ಸಿಗುತ್ತದೆ. ಭೋಲಾನಾಥ ಶಿವ ತಂದೆ ಮಕ್ಕಳ ಸತ್ಯವಾದ ಹೃದಯದ ಭಾವನೆಗೆ ಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಪ್ರತಿಫಲ ನೀಡುತ್ತಾರೆ. ಯಾರು ತಮ್ಮ ದೇಹ, ಮನಸ್ಸು, ಸಂಪತ್ತು, ಸಂಕಲ್ಪ, ಮಾತು ಮತ್ತು ಕರ್ಮದಿಂದ ಸೇವೆಯಲ್ಲಿ ತೊಡಗಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಾರೋ, ಅವರು ಈ ಜನ್ಮದಲ್ಲಿ ಮತ್ತು ಮುಂದಿನ 21 ಜನ್ಮಗಳವರೆಗೆ ಅದರ ಫಲವನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತಾರೆ.

சுதாமன்

(பாகவதம்)

சுதாமனும் ஸ்ரீ கிருஷ்ணரும் சிறுவயது நண்பர்கள். அவர்கள் சாந்தீபனி முனிவரின் ஆசிரமத்தில் ஒன்றாகக் கல்வி கற்றனர். சுதாமன் ஒரு ஏழை பிராமணராக இருந்தார், ஸ்ரீ கிருஷ்ணர் துவாரகையின் இளவரசராக இருந்தார். தங்கள் படிப்பை முடித்த பிறகு, இருவரும் தத்தம் இடங்களுக்குச் சென்றனர். பகவான் கிருஷ்ணர் துவாரகைக்கு இராஜரீகப் பொறுப்பேற்கச் சென்றபொழுது, சுதாமன் ஒரு ஏழை கிராமத்துப் பெண்ணை மணந்தார். சுதாமனுக்குப் பல பிள்ளைகள் பிறந்தனர். வறுமை ஒரு பக்கம், பெரிய குடும்பம் மறுபக்கம். இரண்டுமாக சேர்ந்து சுதாமனின் நிலையை மேலும் மோசமாக்கின. பிள்ளைகள் மற்றும் வறுமையின் பிரச்சனைகளால் சோர்வடைந்த சுதாமனின் மனைவி, ஒரு நாள் அவரிடம் கோபமாக, "உங்கள் நண்பரான கிருஷ்ணரின் புகழ் பாடுவதில் நீங்கள் ஒருபொழுதும் சோர்வடைவதில்லை" என்று கூறினாள். மேலும், "உங்கள் நண்பர் அவ்வளவு செல்வந்தராகவும், இவ்வளவு பெரிய இராஜ்ஜியத்தின் அதிபராகவும் இருந்தால், அவரால் உங்களுக்கு உதவ முடியாதா? நம்முடைய நிலைமை மேம்பட வேண்டுமென்றால், நீங்கள் ஏன் அவரைச் சந்திக்கக் கூடாது?" என்று கேட்டாள். தன் மனைவியின் வற்புறுத்தலின் பேரில், சுதாமன் கிருஷ்ணனைச் சந்திக்கப் புறப்பட முடிவு செய்தார். ஆனால், தன் நண்பரை சந்தித்தபொழுது, என்ன பரிசைக் கொடுப்பது? வீட்டில் எதுவும் இல்லை. அவரிடம் இருந்தது ஒரு கைப்பிடி அரிசி மட்டுமே. அதை ஒரு கட்டாகக் கட்டி, தன் அக்குளில் வைத்துக்கொண்டு, சுதாமன் துவாரகையை அடைந்தார்.

சுதாமனின் வருகைச் செய்தியைக் கேட்டதும், கிருஷ்ணன் பேரானந்தத்துடன் அவரை வரவேற்க வாசலுக்கு விரைந்தார். அவர் அவரை அன்புடன் அணைத்து, மிகுந்த பாசத்துடன் தம் அரசவையில் தம் சிம்மாசனத்தில் அமரச் செய்தார். சுதாமன் கிருஷ்ணரின் அன்பையும் உபசரிப்பையும் கண்டு நெகிழ்ந்து போனார், கூடவே கிருஷ்ணரை இந்த ரூபத்தில் கண்ட அரசவை உறுப்பினர்கள் கூட திகைத்துப் போனார்கள். கிருஷ்ணர் அன்புடன் தன் மதனியார் தனக்காக என்ன அனுப்பி இருக்கிறாரென்று என்று கேட்டார். தயக்கத்துடன், சுதாமன் தான் மறைத்து வைத்திருந்த அரிசிப் பொட்டலத்தை கிருஷ்ணரிடம் கொடுத்தார். கிருஷ்ணர் ஒவ்வொரு அரிசி மணியையும் மிகுந்த மகிழ்ச்சியுடன் உண்டார். கிருஷ்ணரின் தன்னலமற்ற தன்மையையும் அன்பையும் கண்டு, சுதாமன் மனநிறைவு அடைந்து, தான் வந்ததன் நோக்கத்தையே மறந்துவிட்டார். கிருஷ்ணன் கேட்டபொழுதும், அவரால் தான் தேடி வந்த உதவியைப் பற்றி எதுவும் கூற முடியவில்லை. கிருஷ்ணரின் அளவற்ற அன்பையும் உபசரிப்பையும் ஏற்றுக்கொண்டு, சுதாமன் தன் கிராமத்திற்குத் திரும்பினார். ஆனால், அது என்னவாக இருந்தது? அவரது கிராமம் முற்றிலும் மாறிவிட்டிருந்தது. சரியான இடத்திற்கு தான் வந்திருக்கிறோமா என்று தன் கண்களை தன்னால் நம்பவே முடியவில்லை. இதற்கிடையில், கிராம மக்களும் தன் குடும்பத்தினரும் பட்டு ஆடைகளை அணிந்து வருவதைக் கண்ட சுதாமன், கிருஷ்ணர் ஒரு வார்த்தை கூட பேசாமல் தன் விருப்பங்கள் அனைத்தையும் நிறைவேற்றிவிட்டார் என்பதை மனதாரப் புரிந்துகொண்டார். அவரது வீடு, பசுக்கள் உட்பட அனைத்து வசதிகளும் கொண்ட ஒரு அரண்மனையாக மாறியிருந்தது. சுதாமன் தன் இதயத்தில் ஸ்ரீ கிருஷ்ணருக்கு நன்றி பொழிந்தார்.

ஆன்மீகச் சிறப்பு -

சிவ பாபா ஏழைப்பங்காளனாவார். எவரேனும் உண்மையான உள்ளத்துடன் ஈஸ்வரிய சேவையில் ஒரு காசை முதலீடு செய்தால்கூட, அவர் கோடிக்கணக்கில் பலனைப் பெறுகிறார். குழந்தைகளின் உண்மையான உணர்வுகளுக்கு ஈடாக, போலாநாதர் சிவ பாபா முழுமையாக திருப்பிச் செலுத்துகிறார். ஒருவர் சேவைக்காக அர்ப்பணிக்கும் உடல், மனம், செல்வம், எண்ணங்கள், வார்த்தைகள் மற்றும் செயல்களின் பலனை, அவர் இந்த வாழ்விலும் மட்டுமின்றி அடுத்த 21 பிறவிகளிலும் தொடர்ந்து பெறுகிறார்.