सत्यनारायण की कथा

శ్రీ సత్యనారాయణ స్వామి సత్య కథ

(రేవా ఖండము, స్కాంద పురాణము)

శ్రీ సత్యనారాయణ స్వామి వ్రతము దుఃఖ శోకములను హరింప చేసి, ధన ధాన్యములను పెంచి, అన్ని రంగములలోనూ విజయమును చేకూర్చునన్న విశ్వాసంతో భారతదేశములో ఎంతోమంది ఈ వ్రతమును ఆచరిస్తూ ఉంటారు, వింటుంటారు. ఈ కథ నైమిషారణ్య తీర్థమున సూత మహర్షి శౌనికాది మునులకు వినిపించారు అని అంటారు. కానీ శ్రీ సత్యనారాయణ స్వామి కథలో సత్యనారాయణుని సత్య పరిచయము కానీ, అతని జీవిత వృత్తాంతము కానీ, శ్రేష్ఠ వ్రత విధానము కానీ వివరించి లేవు.

ఉదాహరణకు ఈ కథలోని మొదటి అధ్యాయంలో - కాశీపుర నివాసి శివానందుడు అను పేద బ్రాహ్మణుడు ఈ వ్రతమును చేసి, వ్రత కథ విని ధన ధాన్యములు, సుఖ శాంతులు పొందుతాడనీ; మరొక కథలో కట్టెలను అమ్ముకుంటూ కష్ట జీవనము చేసే ఒక భిల్లు జాతి బోయవాడు ఈ వ్రతమును చేసి, దారిద్ర్య దుఃఖముల నుండి ముక్తుడై వైకుంఠ దేవ పదవిని పొందాడని వ్రాయబడింది. కానీ వీరు ఏ కథను విన్నారు? ఈ వ్రతమును ఎలా ఆచరించారు అని వివరించి లేదు. ఈ వ్రతము చేయాలనుకొని చేయకపోయినా, లేక వ్రత ప్రసాదమును స్వీకరించకపోయినా, అలాంటి వారికి ఆపదలు, దుఃఖములు ప్రాప్తించునని మాత్రం హెచ్చరింపబడినది.

సత్య నారాయణ వ్రత కథలో అన్నిటికన్నా పెద్ద కథలో ఇలా వ్రాయబడినది - సంతానం లేని ఒక వైశ్యుడు తనకు సంతానం కలిగితే ఈ వ్రతము చేస్తాను అని సంకల్పిస్తాడు. అతనికి ఒక కుమార్తె కలుగుతుంది. కానీ అతను వ్రతమును చేయక, కుమార్తె వివాహ సమయములో చేయాలని నిర్ణయించుకుంటాడు. అప్పుడు కూడా వ్రతమును చెయ్యడం మర్చిపోతాడు. అప్పుడు సత్య నారాయణునికి కోపం వచ్చి శపిస్తాడు. పరిస్థితులు తారుమారౌతాయి. అక్కడ రాజ భవనంలో జరిగిన దొంగతనం ఇక్కడ వైశ్యుడు, అతని అల్లుడిపై పడుతుంది. ఇద్దరినీ భటులు బంధించి కారాగారంలో వేస్తారు. తన భర్త క్షేమము కోరి లీలావతి (వైశ్యుడి భార్య) వ్రతమును చేస్తుంది. అప్పుడు భగవంతుడు రాజు కలలో కనిపించి ఆ ఇద్దరినీ విడిచిపెట్టమంటాడు.

ఆ వైశ్యులిరువురూ కారాగారం నుండి విడుదలై తమ ఓడ దగ్గరకు తిరిగి వస్తారు. సత్య నారాయణ స్వామి వృద్ధ సాధువు రూపంలో వచ్చి వారితో, ఓ వైశ్యులారా! మీ నావలో ఏమున్నది? అని అడుగగా, దానం కోసం వచ్చాడేమో అని భావించి, ఏవో ఆకులు, అలములు ఉన్నాయి అని వైశ్యుడు అంటాడు. సాధువు తథాస్తు అనగానే నావ లోని బంగారము, ధనము అంతా ఆకులు, తీగలుగా మారిపోతాయి. సాధువు సామాన్య వ్యక్తి కాదని, అతను సత్యనారాయణ స్వామి అని గ్రహించిన వైశ్యుడు సాధువును క్షమాపణ కోరుకుంటాడు. అప్పుడు సాధువు అతనిని సత్యనారయణ స్వామి వ్రతమును చేయవలసినదిగా సలహా ఇస్తాడు. తను తప్పకుండా వ్రతమును చేస్తానని మాట ఇస్తాడు. అందుకు స్వామి ప్రసన్నుడౌతాడు. ఆకులు, తీగలు తిరిగి బంగారము, ధనముగా మారుతాయి. వైశ్యుడు, అతని అల్లుడు సంతోషముగా తమ నగర తీరమునకు చేరుకుంటారు. ఆ సమయంలో కళావతి (వైశ్యుని కూతురు) సత్యనారాయణ వ్రతము చేస్తూ ఉన్నది. తన భర్త, తండ్రి క్షేమముగా తిరిగి వచ్చారన్న వార్త వినగానే ఉత్కంఠతో ప్రసాదమును స్వీకరించకుండానే ఒడ్డు దగ్గరకు వెళ్తుంది. అందువలన అమె భర్త కనిపించడు. ఓడ కూడా మునిగిపోతుంది. కళావతి ప్రసాదము స్వీకరించలేదు కాబట్టే ఇలా జరిగిందని ఆకాశవాణి తెలుపుతుంది. కళావతి ప్రసాదమును స్వీకరించిన తర్వాత ఆమె భర్త మళ్ళీ కనిపిస్తాడు. సముద్రమున మునిగిన ఓడ కూడా పైకి తేలుతుంది.

ఇలా ప్రతి కథలో వ్రతము చేస్తే లాభము అని, చెయ్యకపోతే నష్టము అని వివరించారే కానీ వ్రత విధానము కానీ, సత్య నారాయణుని సత్య కథ కానీ లేవు.

ఆధ్యాత్మిక రహస్యము:- శ్రీ సత్య నారాయణ స్వామి వ్రత కథలో వ్రతమును చేయమని ఆదేశించిన ఆ వృద్ధ బ్రాహ్మణుడే 'ప్రజాపిత బహ్మ'. శివ పరమాత్మ ప్రజాపిత బ్రహ్మ తనువులో దివ్య అవతరణ గావించి శ్రీ సత్య నారాయణుని 84 జన్మల కథను, సత్య స్వరూపుడైన శివ పరమాత్ముని కథను వినిపిస్తారు. శివ పరమాత్మ, దివాలా తీసిన భారతదేశమును సిరి సంపదలతో తులతూగు పావన భూమిగా, స్వర్గముగా మారుస్తారు. సత్య నారాయణ కథలో తెలిపిన విధంగా కట్టెలమ్ముకుంటూ దుర్భర జీవితమును గడుపుతున్నబోయవానితో సమానముగా ఉన్న భారతదేశమును రత్నగర్భగా, సంపద భరితముగా మారుస్తారు. నీటిలో మునిగిన వ్యాపారుల ఓడను ఉద్ధరించినట్లుగా భారత భూమిని ఉద్ధరిస్తారు. సత్యయుగములో సర్వగుణ సంపన్నుడిగా, మర్యాదా పురుషోత్తముడిగా, షోడశ కళా పరిపూర్ణంగా ఉన్న సత్య నారాయణుడు త్రేతాయుగంలో 14 కళలతో చంద్ర వంశీయుడవుతాడు. కాలగమనంలో దేహాభిమానియై, పూజ్య దేవతా పదవి నుండి పూజారి అవుతాడు. నాడు నిర్వికారి జీవితము, నేడు వికారీ జీవితము. మిగిలిన 8 కళలు కూడా క్షీణించుచుండగా కలియుగాంతములో జ్యోతి స్వరూపుడైన శివ పరమాత్మ ఒక వృద్ధ మానవ శరీరంలో(సత్య నారాయణుని 84వ జన్మ) దివ్య అవతరణ గావించి ప్రజాపిత బ్రహ్మ అని నామధేయం చేసి అతని ద్వారా జ్ఞాన రాజయోగములను బోధిస్తారు. వాటిని తన జీవితములో ఆచరించి సత్య నారాయణుడు తిరిగి సర్వ గుణ సంపన్నుడిగా, పావనముగా తయారవుతాడు. ఇదియే అసలైన శ్రీ సత్య నారాయణ స్వామి సత్య కథ. ఏవైనా నియమాలను లేక దివ్య గుణములను ధారణ చేయుచూ, వాటిని స్వంతం చేసుకొనుటకు ధృఢ సంకల్పం చేయడమే వ్రత దీక్షను స్వీకరించుట అని అర్ధము. అనగా సత్య స్వరూపుడైన శివ పరమాత్మ ఉపదేశించిన "వ్రతము", "సత్య కథ"ను ఎవరైతే ఆచరిస్తారో, వారు నరుడి నుండి శ్రీ నారాయణుడిగా అవుతారు.

सत्यनारायण की सत्य कथा

(रेवा खण्ड, स्कांध पुराण)

भारत में अनेक लोग सत्यनारायण का व्रत रखते हैं और कथा भी सुनते हैं। सत्यनारायण की कथा में लिखा है कि यह व्रत दुःख और शोक आदि को शान्त करने वाला, धन-धान्य बढ़ाने वाला, सौभाग्य देने वाला तथा सब जगह विजय प्राप्त कराने वाला है। बताया गया है कि यह कथा नैमिषारण्य तीर्थ में सूत जी, जोकि व्यास जी के शिष्य थे, ने शौनकादि अट्टासी हज़ार ऋषियों को सुनाई। परन्तु जब मनुष्य प्रचलित सत्यनारायण कथा पढ़ता या सुनता है तो इसमें न तो श्री नारायण की कोई जीवन-कहानी है, न सत्य स्वरूप परमात्मा का कोई परिचय है और न ही किसी व्रत की व्याख्या की गयी है। केवल लिखा है कि अमुक-अमुक ने इस व्रत को किया तो उसे धन-धान्य, मुक्ति और वैकुण्ठ पद की प्राप्ति हुई और अमुक- अमुक ने इस व्रत को करने का संकल्प किया किन्तु किया नहीं या व्रत का प्रसाद नहीं लिया तो विपत्ति या दु:ख में पड़ गये।

उदाहरण के तौर पर इसमें सबसे पहली कथा तो यह है कि काशीपुरी में शिवानन्द नाम का एक अत्यन्त निर्धन बाह्मण था जो कि भीख माँगने पर भी भूख से पीड़ित रहता था। भगवान उसके सामने एक बूढ़े ब्राह्मण के रूप में आये और उन्होंने उसे सत्य नारायण का व्रत करने के लिए कहा। उस व्रत को करने से उसे धन-सम्पत्ति तथा सुख का लाभ हुआ। दूसरी कथा लकड़ी बेचने वाले एक निर्धन भील की है। वह भी इस व्रत को करने से निर्धनता, दुःख तथा शोक से छूट गया और अन्त में वैकुण्ठ में देवपद को प्राप्त किया।

सत्यनारायण कथा में जो सबसे बड़ी कथा लिखी हुई है वह यह है कि एक वैश्य ने यह संकल्प किया कि उसके सन्तान होगी तो वह यह व्रत अवश्य करेगा। परन्तु उसको जब एक कन्या उत्पन्न हुई तो उसने अपना वचन टाल दिया और कहा कि इसके विवाह के अवसर पर करूँगा। उस अवसर पर भी वह व्रत करना भूल गया। इसके परिणाम स्वरूप सत्यनारायण ने रुष्ट होकर उसे शाप दिया कि उस पर दु:ख आये। तभी वहाँ राजा के यहाँ चोरी हो गई और राजा के दूत, वैश्य और उसके दामाद को चोर मानकर पकड़कर राजा के पास ले गये। राजा ने उन्हें जेल में बंद कर दिया। उधर लीलावती (वैश्य की स्त्री) ने पति के लौटने के मनोरथ को लेकर सत्यनारायण व्रत किया और भगवान ने राजा को स्वप्न में आदेश दिया कि इन दोनों को छोड़ दो वरना मैं तुम्हारा नाश कर दूँगा।

जब राजा द्वारा मुक्त होकर दोनों अपने बेड़े की ओर लौट रहे थे तो सत्यनारायण स्वामी ने सादे वेष में आकर पूछा - “वैश्य, तुम्हारे बेड़े में क्‍या है?” वैश्य बोला – “क्या कुछ लेने का विचार है क्या? इसमें तो लता-पत्ता आदि है।” तब बदले हुए वेश में सत्यनारायण बोले - “तथास्तु”। इसके परिणाम स्वरूप उस बेड़े में पड़ा सब धन-सोना आदि लता-पत्ता ही बन गया। परन्तु जब वैश्य ने लौटकर उस साधु वेशधारी से दु:ख प्रगट किया तो उसने कहा - “तुम मेरी पूजा नहीं करते हो और व्रत नहीं करते हो इसलिए मेरी इच्छा से तुम्हें यह सब दुःख प्राप्त हो रहा है”। जब वैश्य ने व्रत करने का आश्वासन दिया तब भगवान की प्रसन्नता के फल स्वरूप लता-पत्ता के स्थान पर पहले की तरह सोना-चांदी, धन आदि वापस आ गए। वैश्य और उसका दामाद आगे नगर के तट तक आ पहुँचे और बेड़े को तट से लगाकर उन्होंने नगर की भूमि पर पग धरे। कलावती (वैश्य की पुत्री), जो कि सत्यनारायण व्रत कर रही थी, पति और पिता के बेड़े के आने की सूचना पाकर सत्यनारायण का प्रसाद छोड़कर बेड़े की ओर चल पड़ी। प्रसाद न लेने का परिणाम यह हुआ कि उसका पति अदृश्य हो गया और बेड़ा डूबकर सागर तल में विलीन हो गया। परन्तु जब कलावती प्रसाद खाकर लौट आई तो उसका पति पुन: प्रकट हो गया और डूबा हुआ बेड़ा भी तैर आया।

आध्यात्मिक भाव:- श्री सत्यनारायण की कथा में जो वृद्ध ब्राह्मण आकर व्रत करने के लिए कहता है वे प्रजापिता ब्रह्मा हैं अर्थात्‌ सत्य स्वरूप शिव बाबा एक साधारण वृद्ध ब्राह्मण के तन में दिव्य प्रवेश होकर श्री नारायण बनने की सच्ची कथा सुनाते हैं और पवित्रता अथवा ब्रह्मचर्य रूपी व्रत बताते हैं। शिव परमात्मा उसी वृद्ध प्रजापिता ब्रह्मा रूप ब्राह्मण द्वारा ही इस समय के कंगाल भारत को कंचन के महलों वाला, सतयुगी पावन भारत अथवा स्वर्ग बनाते हैं। उसी रूप में भीलों के समान प्राय: निर्धन बने भारत को परमपिता शिव धनवान बना देते हैं और व्यापारियों के भी डूबे हुए जीव रूपी बेड़े को निकालकर पार उतारते हैं। सतयुग में सर्वगुण सम्पन्न, मर्यादा पुरुषोत्तम, 16 कला संपूर्ण श्री सत्यनारायण थे। वे ही त्रेतायुग में 14 कला सम्पन्न चंद्रवंशी बनते हैं। धीरे- धीरे वे पांच विकारों के जाल में जकड़ते जाते हैं। तब द्वापर में केवल 8 कला ही बचती है। आत्माभिमानी से देहाभिमानी और पूज्य से पुजारी बन जाते हैं। कलियुग के अन्त में जब पूर्ण विकारी बन जाते हैं, सभी मनुष्य आत्माएं भी बहुत दुःखी बन जाती हैं तब अपने बच्चों की पुकार सुनकर पतित-पावन परमपिता परमात्मा शिव गीता में अपने वचन अनुसार इस कलियुगी, आसुरी सम्पदा वाली सृष्टि पर दिव्य रीति से अवतरित होते हैं । जिस साधारण एवं वृद्ध मनुष्य के शरीर में (सत्यनारायण के 84 वें जन्म में) प्रवेश करते हैं उसे उसके पूर्व के सभी जन्मों की कथा सुनाकर पतित से पावन बनाते हैं और मुक्ति - जीवनमुक्ति का भागी बनाते हैं। यही है सत्य-नारायण की सच्ची कथा। यही वो कथा है जिससे साधारण मनुष्य (ब्रह्मा) फिर से श्री नारायण, सर्वगुण सम्पन्न बनते हैं। वास्तव में किसी भी नियम वा दिव्यगुण को धारण करके उसे अपनाये रहने के लिए दृढ़ संकल्प किये रहना ही व्रत लेना है। इस प्रकार जो कोई इस सच्ची कथा को सुने और पवित्रता का व्रत धारण करे तो वह अवश्य ही नर से श्री नारायण बनता है।

ಶ್ರೀ ಸತ್ಯನಾರಾಯಣನ ಸತ್ಯ ಕಥೆ

(ರೆವಾ ಖಂಡ, ಸ್ಕಂಧ ಪುರಾಣ)

ಭಾರತದಲ್ಲಿ ಅನೇಕ ಜನರು ಸತ್ಯನಾರಾಯಣ ವ್ರತವನ್ನು ಆಚರಿಸುತ್ತಾರೆ ಮತ್ತು ಅವರ ಕಥೆಯನ್ನು ಕೇಳುತ್ತಾರೆ. ಸತ್ಯನಾರಾಯಣನ ಕಥೆಯಲ್ಲಿ ಈ ವ್ರತವು ದುಃಖ, ಶೋಕಗಳನ್ನು ಶಮನಗೊಳಿಸುವುದು, ಧನ-ಧಾನ್ಯವನ್ನು ಹೆಚ್ಚಿಸುವುದು, ಸೌಭಾಗ್ಯವನ್ನು ನೀಡುವುದು ಹಾಗೂ ಎಲ್ಲೆಡೆ ವಿಜಯವನ್ನು ನೀಡುವುದೆಂದು ಉಲ್ಲೇಖಿಸಲಾಗಿದೆ. ಈ ಕಥೆಯನ್ನು ವ್ಯಾಸರ ಶಿಷ್ಯರಾದ ಸೂತ ಪುರಾಣಿಕರು, ಎಂಭತ್ತೆಂಟು ಸಾವಿರ ಋಷಿಗಳಿಗೆ ನೈಮಿಷಾರಣ್ಯ ತೀರ್ಥದಲ್ಲಿ ಹೇಳಿದ್ದಾರೆಂದು ಹೇಳಲಾಗಿದೆ.

ಆದರೆ ಇಂದು ಜನರು ಪ್ರಚಲಿತವಾಗಿ ಕೇಳುವ ಸತ್ಯನಾರಾಯಣ ಕಥೆಯಲ್ಲಿ ಶ್ರೀ ನಾರಾಯಣನ ಜೀವನಕಥೆಯೂ ಇಲ್ಲ, ಸತ್ಯಸ್ವರೂಪ ಪರಮಾತ್ಮನ ಪರಿಚಯವೂ ಇಲ್ಲ ಅಥವಾ ವ್ರತದ ಸ್ಪಷ್ಟ ವಿವರಣೆಯೂ ಇಲ್ಲ. ಕೇವಲ ಅದು ಇಂತ ಇಂತಹವರು ಈ ವ್ರತವನ್ನು ಆಚರಿಸಿ ಧನ-ಧಾನ್ಯ, ಮೋಕ್ಷ ಅಥವಾ ವೈಕುಂಠವನ್ನು ಪಡೆದುಕೊಂಡರು ಎಂಬುದಾಗಿ ಹೇಳಲಾಗಿದೆ. ಕೆಲವರು ವ್ರತ ಮಾಡುವ ಸಂಕಲ್ಪ ಮಾಡಿಕೊಂಡು ಅದು ಮಾಡದೇ ಬಿಡದಿದ್ದರೆ, ಅಥವಾ ಪ್ರಸಾದವನ್ನು ಸೇವಿಸದಿದ್ದರೆ ಅವರನ್ನು ದುರಂತಗಳು ಎದುರಿಸುತ್ತವೆ ಎಂಬ ಉಲ್ಲೇಖವಿದೆ.

ಉದಾಹರಣೆಗೆ, ಮೊದಲನೆಯ ಕಥೆಯಲ್ಲಿ ಕಾಶೀಪುರಿಯಲ್ಲಿ ಶಿವಾನಂದ ಎಂಬ ಭಿಕ್ಷೆಗೆ ಹೋಗುವ ಬಹಳ ದರಿದ್ರ ಬ್ರಾಹ್ಮಣನ ಕುರಿತು ಹೇಳಲಾಗಿದೆ. ಭಗವಂತ ಅವನ ಮುಂದೆ ವೃದ್ಧ ಬ್ರಾಹ್ಮಣನ ರೂಪದಲ್ಲಿ ಬಂದು ಸತ್ಯನಾರಾಯಣ ವ್ರತವನ್ನು ಮಾಡುವಂತೆ ಹೇಳಿದರು. ಅವನು ವ್ರತ ಮಾಡಿದ ಮೇಲೆ ಅವನಿಗೆ ಸಂಪತ್ತು ಮತ್ತು ಸುಖ ಪ್ರಾಪ್ತಿಯಾಯಿತು. ಎರಡನೇ ಕಥೆಯಲ್ಲಿ ಸೌದೆ ಮಾರುವ ಒಬ್ಬ ಆದಿವಾಸಿ ಇದ್ದಾನೆ. ಅವನು ವ್ರತವನ್ನು ಆಚರಿಸಿ ತನ್ನ ದುಃಖ ಮತ್ತು ಬಡತನದಿಂದ ಮುಕ್ತನಾಗಿ, ಕೊನೆಯಲ್ಲಿ ವೈಕುಂಠದಲ್ಲಿ ದೇವಪದವನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತಾನೆ.

ಅತೀ ದೊಡ್ಡ ಕಥೆ ಎಂದರೆ, ಒಬ್ಬ ವೈಶ್ಯನು ತನಗೆ ಸಂತಾನವಾದರೆ ಈ ವ್ರತವನ್ನು ಮಾಡುತ್ತೇನೆ ಎಂದು ಸಂಕಲ್ಪ ಮಾಡುತ್ತಾನೆ. ಅವನಿಗೆ ಮಗಳು ಜನಿಸಿದಾಗ, ಅವನು ತನ್ನ ವಚನವನ್ನು ಕಡೆಗಣಿಸಿ ಮದುವೆ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಮಾಡುತ್ತೇನೆ ಎಂದು ಹೇಳುತ್ತಾನೆ. ಆದರೆ ಮದುವೆಯ ಸಮಯದಲ್ಲಿಯೂ ಅವನು ವ್ರತವನ್ನು ಮಾಡುವುದು ಮರೆತುಬಿಡುತ್ತಾನೆ. ಇದರಿಂದಾಗಿ ಸತ್ಯನಾರಾಯಣನು ಕೋಪಗೊಂಡು ಅವನಿಗೆ ಶಾಪ ನೀಡುತ್ತಾನೆ. ಆಗ ರಾಜನ ಮನೆಗೆ ಕಳ್ಳತನ ಆಗುತ್ತದೆ ಮತ್ತು ರಾಜನ ಉಪಾಧಿಕಾರಿಗಳು ಆ ವೈಶ್ಯ ಮತ್ತು ಅವನ ಅಳಿಯನನ್ನು ಕಳ್ಳರೆಂದು ಶಂಕಿಸಿ ಬಂಧಿಸುತ್ತಾರೆ. ರಾಜನು ಅವರನ್ನು ಸೆರೆಮನೆಗೆ ಹಾಕಿಸುತ್ತಾನೆ. ಇತ್ತ ಲೀಲಾವತಿಯಾದ ವೈಶ್ಯನ ಪತ್ನಿ, ಪತಿಯು ಮನೆಗೆ ಮರಳಲಿ ಎಂಬ ಇಚ್ಛೆಯಿಂದ ಸತ್ಯನಾರಾಯಣ ವ್ರತವನ್ನು ಆಚರಿಸುತ್ತಾಳೆ. ಆಗ ಭಗವಂತನು ರಾಜನಿಗೆ ಕನಸಿನಲ್ಲಿ ಅವರನ್ನು ಬಿಡಬೇಕೆಂದು ಆಜ್ಞೆ ಕೊಡುತ್ತಾರೆ.

ಮುಕ್ತರಾದ ವೈಶ್ಯ ಮತ್ತು ಅಳಿಯ ತಮ್ಮ ದೋಣಿಗಳನ್ನು ಮರಳಿ ತರುತ್ತಿರುವಾಗ, ಭಗವಂತನು ಸಾಧಾರಣ ವೇಷದಲ್ಲಿ ಬಂದು “ಈ ದೋಣಿಯಲ್ಲಿ ಏನು ಇದೆ?” ಎಂದು ಕೇಳುತ್ತಾರೆ. ವೈಶ್ಯನು ಕೋಪದಿಂದ “ಇದರೊಳಗೆ ತರಗೆಲೆಗಳು ಇವೆ, ನಿಮಗೆ ಏನು ಬೇಕು?” ಎನ್ನುತ್ತಾನೆ. ಆಗ ಭಗವಂತ “ತಥಾಸ್ತು” ಎನ್ನುತ್ತಾರೆ. ತಕ್ಷಣ ಎಲ್ಲಾ ಧನು-ಸಂಪತ್ತುಗಳು ತರಗೆಲೆ ಆಗಿ ಹೋಗುತ್ತವೆ. ನಂತರ ವೈಶ್ಯನು ಹಿಂದಿರುಗಿ ಆ ಸಾಧುವಿಗೆ ತನ್ನ ದುಃಖವನ್ನು ಹೇಳಿದಾಗ, ಸತ್ಯನಾರಾಯಣನು “ನೀನು ನನ್ನ ಪೂಜೆ ಮಾಡುತ್ತಿಲ್ಲ, ವ್ರತ ಮಾಡುತ್ತಿಲ್ಲ, ಅದಕ್ಕಾಗಿ ನಿನಗೆ ಈ ದುಃಖ ಆಗಿದೆ” ಎನ್ನುತ್ತಾರೆ. ವೈಶ್ಯನು ವ್ರತ ಮಾಡುವ ಭರವಸೆ ನೀಡಿದ ಮೇಲೆ ಎಲ್ಲ ಧನ-ಸಂಪತ್ತುಗಳು ಮರಳಿ ಬರುತ್ತವೆ.

ವೈಶ್ಯ ಮತ್ತು ಅವನ ಅಳಿಯ ನಗರದ ತೀರದವರೆಗೆ ಬಂದು ದೋಣಿಯನ್ನು ನಿಲ್ಲಿಸುತ್ತಾರೆ. ಕಲಾವತಿಯಾದ ವೈಶ್ಯನ ಮಗಳು, ವ್ರತ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದಳು. ಆಕೆ ತಂದೆ ಮತ್ತು ಪತಿಯ ದೋಣಿ ಬರುವ ಸುದ್ದಿ ಕೇಳಿದ ಮೇಲೆ, ವ್ರತದ ಪ್ರಸಾದವನ್ನು ಸೇವಿಸದೇ ದೋಣಿಯ ಕಡೆಗೆ ಹೊರಡುತ್ತಾಳೆ. ಪ್ರಸಾದ ಸೇವಿಸದ ಕಾರಣ ಪತಿ ಅದೃಶ್ಯನಾಗುತ್ತಾನೆ ಮತ್ತು ದೋಣಿ ಸಮುದ್ರದಲ್ಲಿ ಮುಳುಗುತ್ತದೆ. ಆದರೆ ಕಲಾವತಿ ಪ್ರಸಾದ ಸೇವಿಸಿ ಹಿಂದಿರುಗಿದಾಗ, ಅವನ ಪತಿಯು ಮರಳಿ ಕಾಣಿಸುತ್ತಾನೆ ಮತ್ತು ದೋಣಿ ಮತ್ತೆ ತೇಲಿ ಬರುತ್ತದೆ.

ಆಧ್ಯಾತ್ಮಿಕ ಅರ್ಥ:

ಈ ಸತ್ಯನಾರಾಯಣನ ಕಥೆಯಲ್ಲಿ ಬರುವ ವೃದ್ಧ ಬ್ರಾಹ್ಮಣ ಎಂಬವರು ಪ್ರಜಾಪಿತ ಬ್ರಹ್ಮಾ ಆಗಿದ್ದಾರೆ ಅಂದರೆ, ಸತ್ಯ ಸ್ವರೂಪ ಶಿವತಂದೆ, ವೃದ್ಧ ಬ್ರಾಹ್ಮಣನ ಶರೀರದಲ್ಲಿ ಪ್ರವೇಶಿಸಿ ಶ್ರೀ ನಾರಾಯಣ ಆಗುವ ಸತ್ಯ ಕಥೆಯನ್ನು ಹೇಳುತ್ತಾರೆ ಮತ್ತು ಬ್ರಹ್ಮಚರ್ಯ ಸ್ವರೂಪವಾದ ಪವಿತ್ರತೆಯ ವ್ರತವನ್ನು ತಿಳಿಸುತ್ತಾರೆ. ಈ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಈ ಭಾರತ ದೇಶವು ದರಿದ್ರವಾಗಿದೆ; ಶಿವಪಿತಾ ಈ ವೃದ್ಧ ಬ್ರಹ್ಮಣ ರೂಪದ ಮೂಲಕ ಭಾರತವನ್ನು ಪವಿತ್ರವಾದ ಸತ್ಯಯುಗದ ಸ್ವರ್ಗವನ್ನಾಗಿ ಪರಿವರ್ತಿಸುತ್ತಾರೆ. ಕಂಗಾಲರಾಗಿರುವಂತಹವರನ್ನು ದುಖದಲ್ಲಿರುವವರನ್ನು ಶಿವಪಿತಾ ಧನಿಕರನ್ನಾಗಿ ಮಾಡುತ್ತಾನೆ, ಜೀವನ ದೋಣಿ ಪಾರು ಮಾಡುತ್ತಾನೆ.

ಸತ್ಯಯುಗದಲ್ಲಿ ಸರ್ವಗುಣ ಸಂಪನ್ನ, 16 ಕಲಾ ಸಂಪೂರ್ಣ, ಮರ್ಯಾದಾ ಪುರುಷೋತ್ತಮ ಶ್ರೀ ಸತ್ಯನಾರಾಯಣರಾಗಿದ್ದವರು ತ್ರೇತಾಯುಗದಲ್ಲಿ 14 ಕಲೆಯ ಚಂದ್ರವಂಶೀಯರಾಗಿ ಜನಿಸುತ್ತಾರೆ. ನಂತರ ಅವರು ಐದು ವಿಕಾರಗಳಿಗೆ ವಶರಾಗುತ್ತಾರೆ. ದ್ವಾಪರಯುಗದಲ್ಲಿ ಕೇವಲ ಎಂಟು ಕಲೆಗಳಷ್ಟೇ ಉಳಿಯುತ್ತವೆ. ಆತ್ಮಾಭಿಮಾನದಿಂದ ದೇಹಾಭಿಮಾನಿಯಾಗಿ, ಪೂಜ್ಯರಿಂದ ಪೂಜಾರಿಗಳಾಗಿ ಬಿಡತ್ತಾರೆ ಕೊನೆಗೆ ಕಲಿಯುಗದ ಕೊನೆಯಲ್ಲಿ, ಎಲ್ಲ ಮನುಷ್ಯಾತ್ಮರು ಅಪವಿತ್ರರಾಗುತ್ತಾರೆ. ಆಗ ಶಿವ ಪರಮಾತ್ಮನು ಗೀತೆಯಲ್ಲಿ ನೀಡಿದ ವಚನದಂತೆ, ಈ ಅಸುರ ಸಂಪ್ರದಾಯವಿರುವ ಕಲಿಯುಗೀ ವಿಶ್ವದಲ್ಲಿ ದಿವ್ಯರೂಪದಿಂದ ಅವತರಿಸುತ್ತಾರೆ.

ಅವರು ಪ್ರವೇಶಿಸುತ್ತಿರುವ ವೃದ್ಧನ (ಸತ್ಯನಾರಾಯಣನ 84ನೇ ಜನ್ಮದ ಬ್ರಾಹ್ಮಣ) ಮೂಲಕ ಹಿಂದಿನ ಜನ್ಮಗಳ ಕಥೆಯನ್ನು ನೆನಪಿಸಿ, ಅವರನ್ನೂ ಹಾಗೂ ಇತರರನ್ನೂ ಪವಿತ್ರರನ್ನಾಗಿ ಮಾಡಿ, ಮುಕ್ತಿಯ ಜೀವನಮುಕ್ತಿಯ ಭಾಗ್ಯವನ್ನು ನೀಡುತ್ತಾರೆ. ಇದು ಸತ್ಯ ನಾರಾಯಣನ ನಿಜವಾದ ಕಥೆ. ಇದು ಆ ಕಥೆ, ಇಲ್ಲಿ ಒಬ್ಬ ಸಾಮಾನ್ಯ ಮನುಷ್ಯ (ಬ್ರಹ್ಮಾ) ಪುನಃ ಶ್ರೀ ನಾರಾಯಣನಾಗುತ್ತಾರೆ.

ನಿಜವಾದ ಅರ್ಥದಲ್ಲಿ, ಯಾವುದೇ ನಿಯಮ ಮತ್ತು ದಿವ್ಯ ಗುಣವನ್ನು ಧಾರಣೆ ಮಾಡಿಕೊಂಡು ಅದರಲ್ಲಿ ದೃಢವಾಗಿರುವುದೇ “ವ್ರತ” ಈ ನಿಜವಾದ ಕಥೆಯನ್ನು ಕೇಳಿ, ಪವಿತ್ರತೆಯ ವ್ರತ ಧಾರಣೆ ಮಾಡಿದರೆ ಖಂಡಿತವಾಗಿ ನರನಿಂದ ಶ್ರೀ ನಾರಾಯಣನಾಗುತ್ತಾನೆ.

சத்யநாராயணனின் கதை

(ரேவா கண்டம் ஸ்கந்த புராணம்)

நமது பாரத தேசத்தில் பலர், சத்யநாராயண விரதத்தை செய்து வருகின்றனர். கதையும் கேட்டு வருகின்றனர். சத்யநாராயணனின் கதையில், துயரத்தையும், சோகத்தையும் போக்கக்கூடிய விரதமாகவும், எல்லாவித செல்வத்தையும் அதிகரித்து சௌபாக்கியத்தை கொடுக்கக்கூடிய விரதமாகவு,ம் கால் வைத்த இடங்களில் எல்லாம் வெற்றி அளிக்க கூடிய விரதமாகவும், இவ்விரதத்தை வர்ணிக்கப்பட்டுள்ளது. நைமிஷாரண்ய தீர்த்தத்தில் வியாசரின் சீடரான சூத முனிவரால் சௌனகர் முதலான 88 ஆயிரம் ரிஷி முனிவர்களுக்கு இக்கதை சொல்லப்பட்டதாக கூறப்பட்டுள்ளது. ஆனால், பிரபலமான இந்த சத்திய நாராயணனின் கதையை ஒருவர் படிக்கும் பொழுதோ அல்லது கேட்கும்பொழுதோ, நாராயணனின் வாழ்க்கை வரலாற்றைப் பற்றிய கதையோ அல்லது பரமாத்மாவின் சத்திய சொரூபத்தின் அறிமுகமோ அல்லது இவ்விரதத்தின் சிறப்பான செயல்முறையை பற்றியோ இதில் கூறப்படவில்லை. இன்னார் - இன்னாரால் இவ்விரதம் செய்யப்பட்டதாகவும், அதனால் அவர்களுக்கு செல்வமும், முக்தியும் கிடைத்ததாகவும், வைகுண்டத்தில் இடம் கிடைத்ததாகும் எழுதப்பட்டுள்ளது. மேலும், இவ்விரதத்தை செய்வதற்காக சங்கல்பம் செய்து, செய்ய முடியாமல் போனதால் அல்லது விரதத்தின் பிரசாதத்தை ஏற்றுக் கொள்ள மறுத்ததால், ஒருவருக்கு எவ்வித பேரழிவு ஏற்பட்டுவிடக்கூடும் என்பதையும் வர்ணிக்கப்பட்டுள்ளது.

உதாரணத்திற்கு இதில் முதல் கதையானது காசிபுறியின் சிவானந்தர் எனும் ஒரு ஏழை பிராமணரை பற்றியதாகும். அவர் பிச்சை எடுத்தும் கூட பசியாால் துடிப்பாராம். பகவான், அவர் முன் ஒரு வயதான பிராமணரின் உருவத்தில் வந்து அவரை சத்யநாராயண விரதத்தை செய்யுமாறு கூறினார். இவ்விரதத்தை செய்ததால் செல்வம் நிறைந்து, சுகமும், இலாபமும் வந்து விட்டதாக கூறப்பட்டுள்ளது. அடுத்த கதையானது மரக்கட்டைகளை விற்கும் ஏழை பழங்குடி வேடுவனை பற்றியது. அவனும் இவ்விரதத்தை செய்ததால் தனது ஏழ்மையிலிருந்தும் துயரத்திலிருந்தும் விடுபட்டு, இறுதியில் வைகுண்டத்தில் தேவ பதவியை பெற்றதாக கூறப்பட்டுள்ளது.

சத்யநாராயணனின் கதைகளில் அனைத்தை விடவும் பெரிய கதையில், ஒரு வைசியன் தனது தனக்கு சந்தானம், அதாவது குழந்தை பிறக்கும் பட்சத்தில் இவ்விரதத்தை செய்வதாக சங்கல்பம் எடுத்ததாக கூறப்பட்டுள்ளது. ஆனால், அவனுக்கு பெண் குழந்தை ஒன்று பிறந்த பொழுது தனது சத்தியத்தை (எடுத்த சங்கல்பத்தை) இவளுக்கு திருமணமான பிறகு விரதத்தை செய்வதாக தள்ளி வைத்து விட்டான். திருமணமான பிறகும் விரதம் செய்ய மறந்து விட்டான். இதன் பலனாக சத்யநாராயணர் கோபமடைந்தவராய், அவனுக்கு தனது வாழ்க்கையில் இன்னல்கள் வந்துவிடுமாறு சபித்து விட்டார். அப்பொழுது அரசரின் மாளிகையில் திருட்டு நடந்து விட்டது. அரசரின் வீரர்களோ, அவ்வைசியரும் அவரது மருமகனும் தான் திருடர்கள் என்று கருதி, அவர்கள் இருவரையும் பிடித்து அரசரின் முன் அழைத்துச் செல்ல, அரசரோ அவர் இருவரையும் சிறையில் அடைக்க கட்டளை இட்டு விட்டார். வைசியரின் மகளான லீலாவதி, தனது கணவர் விடுதலை ஆகி வீடு திரும்ப சத்யநாராயணனின் விரதத்தை செய்ய, பகவான் அரசரின் கனவில் வந்து அவர்கள் இருவரையும் விடுதலை செய்யுமாறு கட்டளையிட்டார். இல்லாவிட்டால் பேரழிவு ஏற்பட்டு விடுவதாகவும் எச்சரித்தார்.

அரசரால் விடுவிக்கப்பட்டு, அவர்கள் இருவரும் அவரது கப்பலுக்குச் சென்றனர். அப்பொழுது சத்யநாராயண சுவாமி சாதாரண வேடத்தில், அவர்களிடம் வந்து இவ்வாறு கேட்டார், "வைசியரே ! தங்களது கப்பலில் என்ன இருக்கிறது?" என்று. வைசியரோ, வந்தவர் என நன்கொடை கேட்டு தான் வந்திருக்கிறார் என்று நினைத்து, "என்ன? ஏதாவது எடுத்துச் செல்ல யோசிக்கிறீரா? இக்கப்பலில் உலர்ந்த இலைகளும், காய்ந்த புல்லும் தான் உள்ளன", என்றார். அப்பொழுது தமது உண்மையான உருவத்தில் தோன்றிய சத்யநாராயண சுவாமி, "அப்படியே ஆகட்டும்", என்று கூற, கப்பலில் இருந்த அனைத்து பொருட்களும், உலர்ந்த இலைகளாகவும், காய்ந்த புல்லாகவும் மாறிவிட்டன. இதைக் கண்ட வைசியர், சத்யநாராயண சுவாமியிடம் தமது துக்கத்தை சொல்லி அழுத பொழுது, அவர் "நீர் எனது பூஜையும் செய்யவில்லை, விரதமும் செய்யவில்லை. எனவே இவ்விதமான இன்னல்கள் ஏற்பட்டு விட்டன", என்றார். வைசியர், கண்டிப்பாக விரதத்தை செய்வதாக வாக்குறுதியை கொடுத்த பொழுது, திருப்தி அடைந்த பகவான் உலர்ந்த இலைகளையும், காய்ந்த புல்லையும், பழையபடி வியாபார பொருட்களாக மாற்றினார். வைசியரும், அவரது மருமகனும் நகரத்தின் கரையோரமாக கப்பலை நிறுத்திவிட்டு, கால்நடையாக நகரத்திற்குள் சென்றனர். விரதத்தை செய்து கொண்டிருந்த வைசியரின் மகள், தனது கணவரும், தந்தையும் கப்பலில் திரும்பி வந்த விஷயத்தை அறிந்து, சத்யநாராயணனின் பிரசாதத்தை விட்டு விட்டு, அவர்கள் வரும் திசையை நோக்கி ஓடினாள். இதன் பலனாக அவளது கணவன் மறைந்து விட்டான். மேலும் கப்பலும் மூழ்கி விட்டது. ஆனால் அவள் பிரசாதத்தை சாப்பிட்ட பிறகு, அவளது கணவரும் மீண்டும் தோன்றினான். மூழ்கிய கப்பலும் மேலே வந்து விட்டது.

ஆன்மீகச் சிறப்பு -

சத்யநாராயணனின் கதையில் விரதம் செய்யுமாறு கூறும் வயதான பிராமணரின் பாத்திரம், பிரஜாபிதா பிரம்மாவை குறிக்கும். சத்ய ஸ்வரூபம் கொண்ட சிவ தந்தை, ஒரு வயதான பிராமணனில், தெய்வீக பிரவேசம் செய்து ஸ்ரீ நாராயணர் ஆகுவதற்கான உண்மையான கதையைக் கூறி, தூய்மை அல்லது பிரம்மச்சரியத்தை விரதமாக கடைபிடிக்குமாறு கூறினார். சிவ பரமாத்மா, அந்த வயதான பிரம்மா மற்றும் பிராமணர்களால் இப்பொழுது சீரழிந்த பாரதத்தை சொர்ண மாளிகைகள் நிறைந்த சத்திய யுகத்தின், புனிதமான பாரதமாக மாற்றுகிறார். அதாவது சொர்க்கமாக மாற்றுகிறார். செல்வமிழந்து, சீரழிந்த பாரதத்தை, பரமபிதா சிவபாபா செல்வம் நிறைந்த செழிப்பான பாரதமாக மாற்றுகிறார். வியாபாரிகளின் மூழ்கிய ஜீவன் எனும் கப்பலை வெளியே எடுத்து கரையேற்றுகிறார். சத்திய யுகத்தில் தான், சர்வ குணங்கள் நிறைந்த, மரியாதை புருஷோத்தமரான, 16 கலைகள் நிறைந்த ஸ்ரீ நாராயணர் இருந்தார். அவர்தான் திரேத்தாயுகத்தில் 14 கலைகளுடன் சந்திர வம்சத்தில் வருகிறார். மெல்ல மெல்ல ஐந்து விகாரங்களின் வலையில் சிக்கி துவாபரம் வரும்பொழுது எட்டு கலைகள் நிறைந்தவராக மாறுகிறார். ஆத்மாபிமான நிலையிலிருந்து தேகாபிமான நிலைக்கு வீழ்ச்சி ஏற்பட்டுவிட்டது. பூஜைக்குரியவராக இருந்த நிலையிலிருந்து, பூஜை செய்யும் பூசாரியாக மாறுகிறார்.